17/03/2026
Op de Markt in Gennep is het in de zomer altijd even zoeken naar een plekje op het terras. Bram Nijst zit er graag. Gewoon omdat hij het er fijn vindt: even bijpraten, mensen tegenkomen, de sfeer van de stad. Dat zijn vriendin Britt van Arensbergen eigenaar is van Hotel de Kroon tegenover hun woonhuis is daarbij praktisch – en het maakt dat ze er vaak bekenden zien binnenlopen.
“Hij is niet degene die het hoogste woord voert,” zegt Britt. “Maar hij luistert wel echt. En als hij iets zegt, merk je dat hij erover heeft nagedacht.”
Bram (31) groeide op in Ottersum en woont inmiddels sinds enkele jaren in Gennep. In het dagelijks leven werkt hij als financieel adviseur in de zorg. Cijfers, begrotingen, verantwoordelijkheid – het is werk waarbij nauwkeurigheid telt. Tegelijk is hij niet iemand die in getallen blijft hangen. “Hij wil snappen wat er achter een beslissing zit,” zegt zijn vader Titus Nijst, huisarts in Gennep. “Je moet altijd nadenken wat het in de praktijk betekent voor mensen.”
Aan de keukentafel bij zijn ouders werd vroeger veel besproken: politiek, de maatschappij, wat wel en niet eerlijk voelt. Wie Bram goed kent, herkent dat hij zelden meteen een oordeel klaar heeft. Hij wil eerst begrijpen hoe iets zit. Dat kan soms betekenen dat hij langer wikt en weegt dan anderen zouden doen.
Britt lacht: “Soms kan hij eindeloos blijven nadenken over een keuze. Daar kun je gek van worden. Maar als hij eenmaal besloten heeft, dan staat hij er ook.” Ze noemt hem betrokken, maar ook realistisch. “Je kunt niet altijd iedereen blij maken. Zeker in de politiek niet. Dat botst soms, en dat vindt hij niet leuk, maar hij loopt er ook niet voor weg.”
Dat realisme past bij zijn werk. Als business controller is hij gewend vooruit te kijken, risico’s in te schatten en keuzes te onderbouwen. Vriend Maikel Geurts ziet daarin dezelfde lijn als in zijn politieke betrokkenheid. “Bram wil dat dingen kloppen. Als hij ergens zijn naam onder zet, moet het goed zijn.”
Maikel kent hem al jaren, uit Ottersum. “Hij was nooit de luidste van het dorp,” zegt hij. “Maar wel degene die zorgde dat iets echt doorging. Als we iets organiseerden, regelde hij op de achtergrond wat nodig was. Geen gedoe, gewoon: wat moet er gebeuren?”
Woningbouw is voor Bram een onderwerp dat hem zichtbaar bezighoudt. Niet als abstract dossier, maar als iets wat je in de dorpen en buurten terugziet. “Hij ziet om zich heen wat het betekent als mensen geen passende woning kunnen vinden,” zegt Britt. “Dat raakt hem.” Een goede vriend uit Ottersum is 30, alleenverdiener en krijgt het maar niet voor elkaar om een eigen huis te kopen. Dat soort verhalen maakt het concreet – en het is ook de reden dat Bram dit thema vaak terugbrengt.
Tegelijk is hij in de eerste plaats gewoon Bram. Iemand die graag kookt – en dan het liefst uitgebreid. “Als hij kookt, gaat hij er echt voor zitten,” zegt Britt. “Recepten uitzoeken, ingrediënten zorgvuldig kiezen. Het is bijna een project. En ja, hij kan dan ook moeilijk stoppen als het ‘nog net even beter’ kan.”
Op straat wordt hij steeds vaker aangesproken. Over plannen, over ideeën, soms ook over zorgen. “Dat hoort erbij,” zegt Maikel. “Je leert omgaan met conflicterende belangen. Niet iedereen kan tevreden zijn. Maar het gesprek voeren en uitleggen waarom je iets wel of niet doet, dat vindt Bram leuk.”
Bram is daarmee niet het type politicus van grote woorden of snelle oneliners. Misschien ook wel een a-typische VVD’er. Eerder iemand die liever een standpunt rustig opbouwt en het vervolgens ook draagt – inclusief de kritiek die daarbij kan horen. “Hij is gegroeid door de jaren in de raad,” zegt zijn vader. “Ook omdat je daar soms keuzes moet maken die niet populair zijn.”
Britt ziet vooral de mens achter de functie. “Voor mij is hij gewoon Bram. Iemand die zich inzet omdat hij denkt dat het nodig is, en daarvoor net wat vaker van huis is dan me lief is,” grapt ze.
