21/08/2026
Deel 3/3 – Een wit veulen en een spook in het wit
Je zit hier nog steeds op een grafkelder. De verweerde grafstenen vertellen met namen en jaartallen het verhaal van rijke Friezen uit de 19e eeuw. Voor hen staat de tijd stil; voor mij niet. Als mijn lunch op is en ik nog even geniet van de schaduw onder de bomen, stap ik weer op de fiets.
De Eysinga-grafkelder is een bijzonder stukje grond dat absoluut een bezoek waard is.
Of toch niet?
In de verzameling volksverhalen van Waling Dijkstra uit het einde van de 19e eeuw staat dat het hier niet helemaal pluis is. Er zou namelijk een wit veulen rondspoken. Wie er 's nachts langs loopt, ziet het dier plotseling in volle vaart voorbijschieten om daarna spoorloos te verdwijnen. Zelfs in 1937 vertelde een oude man nog dat zo'n gestroopt veulen was gezien.
En dat is niet het enige verhaal. Je kunt er ook een oud vrouwtje tegenkomen, helemaal in het wit gekleed en met een mandje aan haar arm. Volgens anderen is het juist een oud mannetje dat hier rondwaart.
Dus mocht je de Eysinga-grafkelder eens bezoeken… geniet van de rust, de geschiedenis en het mooie landschap.
Maar misschien is het toch verstandig om vóór zonsondergang weer op de fiets te stappen…
