Olibra

27/07/2026

(on)Bewuste Keuzes

Mijn werk is bij mensen thuis waar je vaak veel hoort en ziet.
“Daar staat het dan ook zeker vol met zooi?” is een vraag die ik vaak ontkennend beantwoord.

En dan snapt men vaak niet wat een Professional Organizer (zeg: Opruim coach) daar doet.
De vraag waarom ik daar toch ben kan divers zijn, terwijl de oorzaak vaak overeenkomsten heeft.

De oorzaak is meestal een persoonlijk bewuste of onbewuste keuze.
Bij bewuste keuzes kan men denken aan: Kinderen krijgen, Verhuizen, veranderen van Baan of een Echtscheiding.
Onbewuste keuzes zijn o.a.: Onverwacht Mantelzorger worden (Dementie/NAH), een Sterfgeval (alleen achterblijven) of met Pensioen gaan (structuur missen).

In de huidige maatschappij wordt er verwacht dat iedereen (zolang mogelijk) voor zichzelf zorgt, ondersteund door de (persoonlijke) omgeving.
Nobel streven wat door de individualistische (werkzame)maatschappij nu niet echt bevorderd wordt en waarbij vergrijzing ook toeneemt.

Complexe systemen, (nieuwe) werkwijzen, gebruiksaanwijzingen, polisvoorwaarden, app configuraties, wet- en regelgeving die men geacht wordt te gebruiken / na te leven vragen geduld, begrip en constante aanpassing.
Uiteindelijk is dit Inhoudelijk vaak alleen nog begrijpelijk voor iemand die er dagelijks mee bezig is maar voor iemand die er eenmaal per jaar of plotseling mee te maken krijgt, blijkt het een enorme opgave.

En bij opgaves komen vragen en onzekerheden naar boven: maak ik wel goede keuzes?
Via het internet kunnen we op zoek naar goede antwoorden… antwoorden met soms nog meer en verschillende keuzes!

Men mist vaak persoonlijk contact, een fysieke sparring partner of een “vertrouweling” iets wat internet Ai ons nooit zal geven.
Ai is namelijk gebaseerd op wat ingegeven wordt en kan nooit een “persoonlijk” advies/emotie geven.

Mensen proberen alles wel te begrijpen maar door de huidige complexiteit wordt begrip opbrengen onmogelijk en komt men in de weerstand.
Weerstand die onzichtbaar begint achter een voordeur, bang om ver-of beoordeelt te worden om de keuze die men maakt, of nog erger overkomen is…

En om uit de “weerstand” te ontsnappen is (kringloop)winkelen een fijne afleiding, een momentje om jezelf een klein (dopamine)pleziertje te doen.
Tot het besef komt dat je huis ook even hulp nodig heeft om alles weer even “optimaal te (re)organiseren”.

Als opruim coach zorgen we thuis weer voor een overzichtelijk geheel wat weer zelfvertrouwen en rust geeft.
Rust die gebruikt kan worden om weer ontspannen en weloverwogen, met de juiste hulp, keuzes te maken.

Wat zou jij willen optimaliseren / (re)organiseren om het voor iedereen overzichtelijk, werkbaar en begrijpelijk te maken/houden in deze tijd?

15/07/2026

Vandaag een mooi item bij L1.
Wat veelal vergeten wordt is hoe belangrijk de (persoonlijke) omgeving is als signalerende en eerste ondersteuner.
Ook ik help je graag op weg om Optimaal tot rust te komen.
Vragen: stuur me berichtje
Bekijk www.olibra.nl en krijg 15% zomerkorting!

https://www.l1nieuws.nl/nieuws/3207452/zomer-ideale-moment-om-te-ontspullen-maar-hoe-begin-je-opruimcoach-geeft-tips

De zomer is hét moment om te ontspullen. De dagen zijn langer, het tempo ligt vaak wat lager en er is meer tijd om stap voor stap afscheid te nemen van spullen die je niet meer gebruikt. Maar waar begin je? En waarom voelt een opgeruimd huis eigenlijk zo prettig?

25/06/2026

Herkenbaar?

18/06/2026

Ervaringskundigheid 2

Ging het de vorige keer over mijn persoonlijke ervaring mbt werk, deze keer gaat het over de gezondheidszorg (en een vervelende rekening).
Wat mij betreft mogen ze het huidige systeem eens goed tegen het licht gaan houden.

Iedereen heeft in zijn leven weleens kleinere of grotere gezondheidsklachten waarmee je naar de dokter gaat.
Zo had ik in mijn jongere jaren vaker last van (spanning-)hoofdpijn en/of lichte duizeligheid.

Maar omdat ik meer fysiek bezig was, was het ook vaak “niet zeuren” en vooral doorgaan.
Ook roken, alcohol, koffie en kauwgom zorgde er voor dat ik doorging, het waren prima “ontspanners”.

Op latere leeftijd bleef het vaak knagen, dingen voelde niet goed en de rede waarom: geen idee..
Ook kwamen er enkele lichamelijke kwaaltjes bij waarvan men de oorzaak niet kon achterhalen (leeftijd!?).

Ik heb heel veel medische en alternatieve onderzoeken laten doen maar kreeg nooit echt duidelijkheid.
Vaak hoorde ik; “het zit tussen je oren” of “stel je niet aan” om vervolgens te horen dat het een “somatische onverklaarbare klacht” (SOLK) betrof.

Ik hoopte zelfs dat een bloedvat vernauwing in mijn been meer duidelijkheid zou geven mbt de klachten.
Maar wat na de vaat operatie prima voelde ging langzaam weer terug naar hetzelfde onbegrepen gevoel.

Gelukkig kwam ik iemand tegen die zei: “verdiep je eens in ADD en kijk of jij je hierin herkent”.
Dat verhaal heb je in deel 1 kunnen lezen.

Mijn ervaringen met de gezondheidszorg heeft me dus ook heel kritisch gemaakt, iets wat me niet altijd in dank wordt afgenomen.
We betalen veel aan (eigen en on-)vergoede zorgkosten en willen daarom ook geholpen worden zonder vage redeneringen.

Ik weet inmiddels hoe ik het beste met mijn klachten kan omgaan en ga ook 1x per jaar op controle bij de vaatchirurg.
Ik heb vertrouwen in hem, dus zijn voorstel om een telefonische vervolgafspraak te plannen (mbt het medicijn gebruik) voelde goed.

Deze afspraak werd tijdens de controle in oktober 2025 gemaakt en in januari 2026 (DBC code) ingepland.
Het telefonisch consult duurde 3 minuten, de eigen risico zorgkosten: € 180,68 !!

Mijn spaarpotje leeg en weer een ongemakkelijke (zorg)ervaring rijker.....
Een ervaring die ik graag gebruik om mensen te helpen die het (vaak) ook niet (meer) begrijpen.

Door het ondoorzichtige systeem begrijp ik zorgmijders, hulpbehoevende klagers en de toename van onbegrepen gedrag steeds beter.
Heb jij weleens het idee gehad dat je veel had kunnen besparen (Energie/Tijd/Geld), als je wist wat je nu weet?

P.S: Ik heb 3 kwartier met een alleraardigst medewerkster van Univé gesproken, die het me heeft uitgelegd, en vertelde dat heel veel mensen het niet begrijpen.
Ze gaf ook aan dat zorgorganisaties het probleem erkennen maar pas aanpassen als er uitgebreid media aandacht voor is!! Echt????
Wat mij betreft gaan ze na de corona enquête gelijk door met het zorgsysteem en de kosten eens goed tegen het licht te houden.

17/06/2026

Ervaringskundigheid

Vaak krijg ik de vraag: “Opruim- en ADhD coach, hoe kom je daarbij?”
Antwoord: “Omdat ik graag steeds nieuwe uitdagingen aanga op project niveau en het leuk vind om met en voor mensen te werken.”

Deze combinatie zat ook in mijn werkzaamheden als conciërge en in de evenement beveiliging.
En met groepen (zelfstandig) samenwerken is fijn maar autonoom voel ik me het best.

En bij die autonomie ga ik aan: hoe doen mensen iets (helikopterview), waarom doen mensen iets (gedrag), hoe zou je iets kunnen verbeteren/vernieuwen/werkbaarder maken (structuur), maar vooral: kan ik me verplaatsen in de denkwijze van een persoon of organisatie (kritisch vragen en observeren)

Bij het laatste zit ook vaak de twijfel: Begrijpt iemand mij nu wel of zegt hij iets om mij tevreden te houden (chit-chat)…
Heel vervelend als het vaker het laatste betreft (wat je gevoelsmatig merkt en niet op zit te wachten).

Een aantal jaren geleden vroeg iemand of ik ooit een diagnose had gehad omdat ze merkte dat ik heel gedreven/gepassioneerd (hyperfocus) kon zijn.
Hoewel ik 15 jaar geleden wel eens iets gelezen had over ADD en HSP wat ik interessant vond, herkende ik mezelf er niet echt in (of toch wel?). Maar een diagnose; nee.

Dit was de aanleiding om me nog een keer te verdiepen in alles wat nu als “neurodiversiteit” wordt genoemd.
En waar 15 jaar geleden de “kwartjes” nog niet vielen, gebeurde het nu wel (incl. alle dubbeltjes en stuivers!).*

Is dit een rede om alsnog voor een diagnose te gaan?
Nee, ik heb me net als heel veel anderen meer als 50 jaar zonder diagnose gered en zal dat nu ook doen.

Mijn autonomie en kennis zet ik daarom graag in om te helpen als ervaringsdeskundige, zowel als gediplomeerd ADhD- als ook opruimcoach (Professional Organizer).

En voor de afwisseling gebruik ik mijn ervaring ook nog graag bij events om op de hoogte te blijven van de laatste nieuwtjes, trends en hypes.
Want nieuwsgierigheid blijft het vlammetje dat het vuur van een hyperfocus laat ontbranden…

Zijn hier meer 50 plussers die hun eigen pad bewandeld hebben na de (h)erkenning als ervaringsdeskundige?
En wat waren voor jou de eye-openers of inspiratie bronnen?

*onderstaande boeken hebben mij op een duidelijke en onderbouwende manier veel inzichten gegeven en nieuwsgieriger gemaakt naar meer verdieping, maar ook de openhartige (herkenbare) gesprekken in de podcast van Jasper Buitenhuis "succesvol leven met ADD" zijn zeer de moeite waard om te luisteren:
https://open.spotify.com/show/5GvKizedtGNvJMhznkBlhR?si=048bcfbd56174f94

12/06/2026

Gisteren mooie gesprekken en inspiratie opgedaan in het Afastheater.
Dank aan Patricia en Hans van ADHDwerkt.nl
(En omdat we er toch waren: met z’n allen genoten van Doe Maar de musical!)

03/06/2026

Gisteravond een mooie info avond bijgewoond van Bibliocenter over digitale nalatenschap.
Opvallend dat er erg veel 65+ in de zaal aanwezig waren terwijl je toch zou denken dat dit, in de huidige tijd, alle leeftijds categorieën volop zou moeten aanspreken/bezighouden.
Blijkbaar niet dus.

Dit is dus zo'n onderwerp waarmee men niet geconfronteerd wil worden of pas over (na)denkt als je ermee te maken krijgt....
Dank aan "Digital life legacy" voor de heldere en duidelijke uitleg.

Heb je de kans: laat je voorlichten.

30/05/2026

We weten het al langer maar fijn dat Dhr. Erik er ook aandacht aan geeft. ☺️💃🕺

27/05/2026

Bijna vakantie!!

Volgende week is het alweer Juni.
De maand met de langste (zonnige) dagen en waarin je elk weekend wel naar leuke evenementen kunt gaan.

Evenementen die je het gevoel geven dat je echt wel toe bent aan een langere zomervakantie.
En om dat gevoel vast te houden, en te genieten van het buitenleven, doe je alleen nog wat je moet doen.

En dat terwijl je jezelf in April en Mei nog zo had overtuigd om afscheid te gaan nemen van een hoop spullen.
Vooral door het lezen, zien en bezoeken van de vele garage sale’s, rommelroutes, vrij- en rommelmarkten.

Voor je het weet is de zomer voorbij, worden de dagen korter en begint het “binnenleven” weer.
Maar ook nu willen we zolang mogelijk blijven vasthouden aan dat zomerse vakantie gevoel.

Gelukkig komt er een herfst/winterperiode aan waarbij je alle tijd hebt om een eens echt een goede start te maken!
Alleen theater- en/of evenement bezoekjes, Sinterklaas, Kerst, Nieuwjaar, Karnaval en de nodige familie- en vriendenfeestjes vragen nog wat aandacht….

Bijna een jaar verder heb je het gevoel dat je veel gedaan hebt maar niet wat je had willen doen.

Uitstelgedrag: we (her)kennen het allemaal en hoe fijn is het dan als je even wat hulp krijgt.
Het echte vakantiegevoel begint dan ook pas als je weet dat je, na de zomer, “opgeruimd” begint!

Laat me weten waarmee ik je kan helpen want je hoeft het niet alleen te doen.

08/05/2026

Participatiebeleid en neurodiversiteit

Gemeentes hebben de opdracht gekregen om een participatiebeleid te gaan voeren of te wel: hoe betrekken we burgers meer bij de gemeentelijke besluitvorming.
Ook in de gemeente Leudal, waar ik woon, maken ze zich hier sterk voor en hadden ze gisteren een 3de inloop avond.

Met een opkomst van +/-40 personen (meerderheid 50+) op een gemeente van ruim 36.000 inwoners zou je kunnen concluderen dat er niet veel inwoners aanwezig waren.
Het woord wat uiteindelijk dan ook naar voren kwam bij de afsluiting was: “Communicatie”.

Als coach viel mij bij de organisatie (gemeente) en de deelnemers nog iets anders op: het Doel!

Waar de (ambtelijke) gespreksleiders gefocust waren om hun doel te bereiken kon je de aanwezige inwoners in 2 groepen verdelen:
1) De vertegenwoordigers van een groepering (vereniging/stichting enz.) die hun (persoonlijke)doel willen bereiken en;
2) De nieuwsgierige en gemotiveerde individuen die willen meewerken aan een doelstelling.

Je leest het goed: 2x doel en 1x doelstelling.

De vraag van de vertegenwoordigers is vaak dat ze meer hulp vragen om hun doel te bereiken terwijl de gemeente graag een duidelijk doel presenteert aan de inwoners.

De echte participatiebeleid onderwerpen werden in mijn ogen toch door de aanwezige individuen gevoerd waarbij het onderwerp alleen leidend was.
Samen kijken naar een doelstelling met al zijn voor- en nadelen waarbij niet be- of veroordelend gesproken werd.

Er waren mooie gesprekken waarbij ook oplossingsgericht gesproken werd uit jarenlange werk/praktijkervaringen.
Helaas was dit niet echt het doel van de avond en de tijd (30min) speelde hierbij ook niet echt mee.
Terwijl dit net de participatie betrof waar men zich zo sterk voor aan het maken is…

Wat heeft neurodiversiteit hiermee te maken?

Wat mij tijdens de gesprekken over het realiseren van een “doelstelling” opviel was dat er vaak vanuit andere invalshoeken gesproken werd waarbij de 50+ ervaring zeer aanvullend was en waarbij snel inzichten en verbanden gelegd werden.
Een ideale omgeving voor een (ingelezen!) neurodivergent.
(Ik heb geen idee of de aanwezige zich hierin herkennen..)

Mijn aanbeveling voor een goed participatiebeleid is dan ook: ga niet “shoppen” bij degene die al een doel hebben om een doel te bereiken, dan veranderd er heel weinig.

Het zijn de nieuwsgierige / gemotiveerde (neurodivergente) individuen die je helpen je doelstelling te bereiken.

Ze zijn niet “lastig” ze willen alleen een onderbouwd antwoord.
Ben je het met mij eens?

(Afbeelding is gepresenteerd tijdens de infoavond)