Olibra

08/05/2026

Participatiebeleid en neurodiversiteit

Gemeentes hebben de opdracht gekregen om een participatiebeleid te gaan voeren of te wel: hoe betrekken we burgers meer bij de gemeentelijke besluitvorming.
Ook in de gemeente Leudal, waar ik woon, maken ze zich hier sterk voor en hadden ze gisteren een 3de inloop avond.

Met een opkomst van +/-40 personen (meerderheid 50+) op een gemeente van ruim 36.000 inwoners zou je kunnen concluderen dat er niet veel inwoners aanwezig waren.
Het woord wat uiteindelijk dan ook naar voren kwam bij de afsluiting was: “Communicatie”.

Als coach viel mij bij de organisatie (gemeente) en de deelnemers nog iets anders op: het Doel!

Waar de (ambtelijke) gespreksleiders gefocust waren om hun doel te bereiken kon je de aanwezige inwoners in 2 groepen verdelen:
1) De vertegenwoordigers van een groepering (vereniging/stichting enz.) die hun (persoonlijke)doel willen bereiken en;
2) De nieuwsgierige en gemotiveerde individuen die willen meewerken aan een doelstelling.

Je leest het goed: 2x doel en 1x doelstelling.

De vraag van de vertegenwoordigers is vaak dat ze meer hulp vragen om hun doel te bereiken terwijl de gemeente graag een duidelijk doel presenteert aan de inwoners.

De echte participatiebeleid onderwerpen werden in mijn ogen toch door de aanwezige individuen gevoerd waarbij het onderwerp alleen leidend was.
Samen kijken naar een doelstelling met al zijn voor- en nadelen waarbij niet be- of veroordelend gesproken werd.

Er waren mooie gesprekken waarbij ook oplossingsgericht gesproken werd uit jarenlange werk/praktijkervaringen.
Helaas was dit niet echt het doel van de avond en de tijd (30min) speelde hierbij ook niet echt mee.
Terwijl dit net de participatie betrof waar men zich zo sterk voor aan het maken is…

Wat heeft neurodiversiteit hiermee te maken?

Wat mij tijdens de gesprekken over het realiseren van een “doelstelling” opviel was dat er vaak vanuit andere invalshoeken gesproken werd waarbij de 50+ ervaring zeer aanvullend was en waarbij snel inzichten en verbanden gelegd werden.
Een ideale omgeving voor een (ingelezen!) neurodivergent.
(Ik heb geen idee of de aanwezige zich hierin herkennen..)

Mijn aanbeveling voor een goed participatiebeleid is dan ook: ga niet “shoppen” bij degene die al een doel hebben om een doel te bereiken, dan veranderd er heel weinig.

Het zijn de nieuwsgierige / gemotiveerde (neurodivergente) individuen die je helpen je doelstelling te bereiken.

Ze zijn niet “lastig” ze willen alleen een onderbouwd antwoord.
Ben je het met mij eens?

(Afbeelding is gepresenteerd tijdens de infoavond)

23/04/2026

Olibra Service: Event Support

Waarmee kan ik je ondersteunen of helpen?

Leren doe je niet alleen (de eerste jaren) op een school, het echte leren begint pas daarna.
Je komt er dan pas achter waarvan je echt energie krijgt en welke opleidingen beter bij je gepast zouden hebben.

Veel mensen doen onbewust (vrijwilligers)werk waarvoor vaak ook opleidingen met moeilijke namen voor bestaan.

Ben je dan minder geschikt omdat je die opleiding niet gevolgd hebt?
Ik denk het niet, behalve dat je een stukje basis mist.

De natuurlijke aanleg is al (onbewust) aanwezig en door nieuwsgierigheid en interesses daagt men andere uit tot nadenken en andere zienswijzes.

Werkgevers die deze aanleg herkennen bieden daarom vaak aanvullende cursussen of opleidingen aan.
Een aantal mensen doet dit uit eigen portemonnee omdat ze weten dat het voor hun een meerwaarde heeft.

Ook ik heb heel veel mogen (bij)leren vanaf dat ik klaar was op de middelbare school.*
En of het nu in dienstverband, vrijwillig of hobbymatig was; het gaf en geeft energie!

Het is zonde om van deze kennis en ervaringen geen gebruik meer te maken.*
Daarom ondersteun en help ik graag instanties die wel wat extra hulp kunnen gebruiken, indien mogelijk ook last minute.

Wil je weten of we iets voor elkaar zouden kunnen betekenen?
Neem dan vrijblijvend contact met mij op.
Peter

(*Evenementenbeveiliging, Crowd management, Evenementen organisaties, media producties, jongeren organisaties , onderwijs instellingen)

15/04/2026

What’s in a Name?: “Peter’s Principle”… en nee dat gaat niet over mij!

Het principe is ooit beschreven uit een humoristisch standpunt maar was in het bedrijfsleven zo herkenbaar dat het nog steeds gebruikt wordt.
Het “Peter’s principle” wordt omschreven als; “In een hiërarchie stijgt elke werknemer tot zijn niveau van onbekwaamheid”.

Zou je dit principe ook op een thuissituatie van toepassing kunnen zijn?
Ik denk het wel.

Als om welke rede ook je thuis situatie veranderd en je krijgt er onverwacht een aantal taken bij houd dit ook vaak in dat je datgene waar je goed in was, minder goed gaat of kan doen.
En vooral als je jezelf deze (nieuwe) taken ook nog eigen moet maken.

Men wil andere niet lastig vallen en/of schaamte kan een rol spelen om het probleem vooral voor zichzelf te houden.
Ontkenning en uitstelgedrag zijn dan vaak een gevolg.

De problemen worden zichtbaar als er meer spullen op de tafel of kastjes blijven liggen en er dozen blijven staan die nog “even” weggebracht zouden moeten worden.

Dit is het “Peter’s Principle” thuis waarbij je niet meer bekwaam bent om alles in goede banen te leiden hoe goed je ook je best doet.
De omgeving kan hierbij goed ondersteunen door opmerkzaam te kunnen reageren, liefst voordat het uit de hand loopt.

Herkenbaar? Laat het weten in de reacties!

En als ik je ergens mee kan helpen, laat het me weten.


( 📸 Ai: Mantelzorgen is aanpassen…)

04/04/2026

Dit filmpje, van 8 jaar geleden, kwam voorbij op mijn FB tijdlijn.
Er is veel gebeurd in die afgelopen 8 jaar kunnen we wel zeggen.

We weten steeds meer over hoe het komt dat sommige mensen beter zijn in bepaalde manieren van denken en doen en dat we gewoon gelijkwaardig zijn om doelstellingen te realiseren, allemaal met onze eigen expertise!

Deze (duidelijke) boodschap moet wel herhaalt blijven worden om bewust te blijven van de noodzaak.

HO! Hier ga ik je corrigeren! Dit mag je nooit meer zeggen! Lager geschoold personeel, dat wil ik vandaag voor de allerlaatste keer gehoord hebben!In mijn bo...

26/03/2026

Afgelopen dagen aanwezig geweest bij 2 waardevolle bijeenkomsten.
De eerste was bij het Brainact / Niet Aangeboren Hersenletsel symposium in Roermond waar gastheer Carlos den Heijer en Frank Wintraecken ons, na het aangrijpende theaterstuk "gevangen in mijn brein", zoveel inzichten en tips gaven in het omgaan met en handelen bij mensen met een hersenaandoening.
(❗Aanrader voor elke zorgverlener: tsjek: www.gevangeninmijnbrein.nl❗)

Het tweede was bij Alzheimercafe Leudal waar Jolien van der Velden (Neuropsycholoog en onderzoeker) duidelijke uitleg gaf over de stand van zaken met betrekking tot dementie en wetenschap.

20/03/2026

Met dank aan Esther zelf (van dit boek!) heb ik er een mooi duidend boek bij.
Dit boek is duidelijk en begrijpelijk geschreven en leest gemakkelijk weg.
Perfect voor mensen die meer willen weten over HSP bij zowel volwassenen als kinderen.
Je kan ook kijken op www.hoogsensitief.nl voor meer info.

Als jij jezelf er in herkent of er last van hebt ga ik graag met je in gesprek.
Neem dan gerust vrijblijvend contact met mij op.

16/03/2026

Ik heb al een aantal keren de vraag gekregen of ik meehelp een woning leeg te halen.
Mijn vraag is dan; “Heb je moeite met spullen wegdoen als de woning wordt leeggehaald?”

Bij een “nee” verwijs ik graag door naar een bedrijf wat gespecialiseerd is in ontruimingen.
Bij een “ja” help ik zo iemand graag.

Het verschil zit dus duidelijk in de aanpak na de hulpvraag.
Bij een ontruiming zijn de keuzes al gemaakt en wil men alles in 1 keer verwijderen.
Opruimen gaat vooraf aan de ontruiming met de vraag; “wat of waarom wil ik iets behouden?”

Dit lijkt een heel eenvoudige vraag die voor veel mensen toch lastiger is dan men denkt.
Vooral als je, het idee hebt, er helemaal alleen voor te staan.

Omdat keuzestress de overhand neemt is uitstellen vaak het gevolg.
Maar ook de onzekerheid als alles echt wordt weggehaald (blijven controleren…).

Dit probleem speelt niet alleen bij een woning ontruiming maar vaak ook in een dagelijks huishouden.
Wel willen maar niet weten waar of hoe te beginnen….

Wil je advies of een kennismakingsgesprek? Laat het me weten!
En omdat het voorjaar is krijg je dit nu helemaal gratis!🥳

09/03/2026

“Det duit um ut veurjaor…”
Wie (her)kent het niet; na de lange donkere dagen eindelijk weer zon! En al hadden we in het najaar voorgenomen om tijdens deze donkere dagen eens alles in huis aan te pakken en goed op te ruimen is het er om verschillende redenen toch niet van gekomen. En dat is balen….

“Ut leet aan ut lentewaer…”
Het is de zon die ons energie geeft om weer in actie te komen en dan het liefst genietend buiten. Hoe vaak neem je je dan niet voor om ook binnen tot actie over te gaan en je achterstallige voornemens in te halen?
Soms?, Niet?, Vaak? Het gebeurt niet terwijl je toch elke keer er aan herinnert wordt als je het ziet!

Je bent zeker niet de enige waar dit, soms al vele jaren, gebeurt en waarbij actie ondernemen uitblijft. Wat de oorzaak ook is, ik help je graag om toch een keer in actie te komen.
Ik kan je advies geven maar ook samen met jou aan de slag gaan; jij bepaalt, ik begeleid.

“Want al wat opgeruumdj is, och det duit plezeer…!”*
Eindelijk eens gedaan wat je al zolang voorgenomen had zorgt voor (meer) Overzicht, Ontspanning en vooral rust.
Rust die je weer kan gebruiken om die dingen te doen waar je ook weer (meer) energie van krijgt.

En omdat het voorjaar is bied ik je nu het adviesgesprek / kennismakingsgesprek gratis aan!
Meer weten, kijk op; www.olibra.nl

(*Oorspronkelijk.; “want al wat jônk is, och det vrejt zoë gaer” gaat dan ook Optimaler 😉)

05/02/2026

Net begonnen en nu al in de Vastelaoves gezet van de Sjansemaekers!!

Met veel plezier ook dit jaar weer de Vastelaovesgezet van de Sjansemaekers (Roggel) gelezen.
In deze gezet worden veel oude en nieuwe dorpse (on/zinnige) ontwikkelingen “besproken” en in de rubriek “Gae höbtj ’t neet van ós…” (Je hebt het niet van ons…) wordt er al gelijk melding gemaakt van mijn (Opruim) Coach activiteiten.

Unne dieke merci hiervoor is natuurlijk zeker op zijn plaats, dus; MERCI !!

Waar Sjansemaekers Prins Stan III regeert met de spreuk; “Hie redde we ’t waal!!” (Hier redden wij het wel) is deze spreuk helaas voor andere mensen niet (altijd) van toepassing.
Waar prins Stan ten rade kan gaan bij 11 mannen (en verdere aanhang) is het voor andere mensen soms moeilijk om de juiste raad en begeleiding te krijgen die aansluit bij de behoefte.

Het is altijd mooi om even (3 dagen..) de boel de boel te laten voor wat het is maar daarna gaat alles “gewoon” verder, en dat “gewoon” is voor sommige mensen soms lastiger als je denkt.
Vaak zie of merk je dit niet gelijk en soms begint het ook (langzaam) zichtbaar te worden.

Dit is waar ik als Opruim Coach (Professioneel Organizer) graag mensen bij ondersteun zodat ook zij na de Vastelaovendj kunnen zeggen; “Hie redde wae ’t waal!!”

Kijk eens op www.olibra.nl wat ik voor jou zou kunnen betekenen.
Vrijblijvend contact opnemen mag altijd.

Voor nu alvast; Allemaol Unne Sjoeane Vastelaovendj!!