19/08/2026
Ik ben er nog!
Even een misverstand uit de wereld helpen…
Wat hoor ik daar? Mijn uitvaart?
In mijn vorige bijdrage werd mijn historische uitvaart uitvoerig beschreven, compleet met ooggetuigen, rouwstoet en al. Indrukwekkend, dat zeker. Maar ik kan U geruststellen: ik ben nog springlevend!
Zolang ik hier zelf nog rondloop, laat ik mij niet zomaar begraven.
Dus vergeet die kist, die rouwkoets en al dat zwart maar even. Ik ben Anna Maria Sidonia van Bronckhorst-Batenburg-Steyn, Vrouwe van Steyn, en ik heb U vandaag iets heel anders te vertellen;
Over mijn duiven…
Want geloof mij: die waren in mijn tijd heel wat belangrijker dan U misschien denkt.
U ziet ze misschien slechts als vogels die af en aan vliegen rond de torens en daken. Voor ons zijn ze veel meer dan dat. Op een kasteel houdt men nu eenmaal meer dieren dan alleen paarden en jachthonden zoals U ziet.
Op een adellijk huis als het mijne hebben duiven een nuttige taak. Wij houden ze voor het vlees. Vooral jonge duiven zijn geliefd op tafel. In een pastei, in een stoofpot of in de soep. Een deftige maaltijd kan heel goed met duif worden bereid. Maar het vlees is niet het enige.
Waar veel duiven zijn, is ook veel mest. En geloof mij: de mest van duiven is kostbaar. Onze landerijen hebben haar nodig. Zo leveren de vogels die hier boven Uw hoofd vliegen hun bijdrage aan het land waarop wij leven.
En dan is er nog iets. Het recht om een grote vlucht duiven te houden is niet iets wat iedere boer zomaar bezit. Het behoort tot de rechten die met een heerlijkheid verbonden kunnen zijn. Een heer of vrouwe van een heerlijkheid kan beschikken over rechten die gewone inwoners niet hebben.
Dat is de wereld waarin ik leef.
De duiventoren, is daarom meer dan een gebouw voor vogels. Hij laat zien dat hier een heer of vrouwe woont die over grond en heerlijke rechten beschikt. Overigens is een duiventil een veel kleiner onderkomen dan een duiventoren maar dit terzijde.
Maar misschien is er iets aan duiven dat nog veel wonderlijker is. Zij weten waar hun huis is.
Neem een duif mee naar een andere plaats en laat haar daar los, en zij zal proberen terug te keren naar haar vertrouwde hok. Dat maakt haar in tijden van oorlog bijzonder waardevol.
U moet weten dat wij in deze Nederlanden al vele jaren oorlog voeren. Wegen zijn niet altijd veilig. Een bode kan worden onderschept. Een paard kan worden tegengehouden. Een brief kan in verkeerde handen vallen.
Een duif vliegt....
Tijdens het beleg van Leiden, nog voordat ik geboren was, werden duiven gebruikt om berichten met de belegerde stad uit te wisselen. De gewone bodes konden de stad niet meer bereiken. De duiven van de familie Speelman bleken toen van grote waarde. Eén van die families zou later zelfs de naam Duivenbode dragen.
Zo ziet u maar: een kleine vogel kan soms een groot verschil maken.
Maar verwacht van mijn duiven geen dagelijkse postdienst. Daarvoor hebben wij boden, paarden en koeriers. Een duif is geen bode zoals een mens. Zij brengt geen brief naar wie U maar wilt.
Zij brengt zichzelf naar huis.
En precies daarin schuilt haar kracht.
Wanneer U dus straks een duif boven de oude muren van Steyn ziet vliegen, denk dan niet alleen aan een vogel.
Denk aan de tafel van een adellijk huis.
Aan de akkers waarop haar mest terechtkwam.
Aan het recht van de heer en vrouwe van Steyn.
En aan een wereld waarin een klein stukje papier, vastgebonden aan de p**t van een duif, soms de enige verbinding kon zijn tussen mensen die door oorlog van elkaar waren afgesneden.
Dat is het leven op Steyn.
Grootse zaken en kleine vogels.
Allebei onderdeel van mijn heerlijkheid.
Uw Gravinne Anna Maria Sidonia van Bronckhorst-Batenburg-Steyn
Vrouwe van Steyn
