19/10/2026
TUMAMA ANG BALA SA HELMET NYA BUTI HINDI TUMAGOS
Ako si Captain Jefferson Nobleza, isang sundalo ng Philippine Army at miyembro ng Special Forces. Sa aking buhay-militar, marami na akong pinagdaanang pagsubok at karanasan sa larangan ng digmaan. Ngunit sa lahat ng mga ito, may dalawang karanasang hindi ko kailanman malilimutan: ang aking unang matinding karanasan sa Basilan at ang mahabang digmaang aking hinarap sa Marawi, kung saan muntik nang matapos ang aking buhay dahil sa isang bala na tumama sa aking helmet.
Nagsimula ang lahat sa aking paglilingkod sa Special Forces. Bago ako napunta sa Marawi, sumailalim muna ako sa Special Forces Combat Qualification Course. Pagkatapos ng pagsasanay na iyon, naitalaga ako sa Basilan, kung saan ko naranasan ang isa sa pinakamahirap na yugto ng aking buhay bilang sundalo. Doon ko nakita ang tunay na panganib ng aming propesyon at kung gaano kahalaga ang pagtutulungan, disiplina, at tiwala sa isa't isa sa gitna ng labanan.
Pagkatapos ng aking deployment sa Basilan, muli akong ipinadala upang sumailalim sa mas mataas na pagsasanay, ang Special Forces Operations Course. Layunin ng kursong ito na higit pang palawakin ang aming kakayahan bilang mga miyembro ng Special Forces. Sa pamamagitan nito, natututuhan namin ang iba't ibang espesyalisasyon na kinakailangan upang maging isang kumpleto at epektibong pangkat sa operasyon.
Kabilang sa mga espesyalisasyong ito ang weapons, demolition, communications, medical, operations, at intelligence. Mahalaga ang bawat isa dahil ang isang Special Forces team ay kailangang magkaroon ng sapat na kakayahan upang harapin ang iba't ibang sitwasyon sa larangan. Halimbawa, ang mga medical specialist ay maaaring magbigay ng paunang lunas sa mga sugatang kasamahan upang mapahaba ang kanilang pagkakataong mabuhay. Ang mga demolition specialist naman ay sinasanay sa mga gawaing may kaugnayan sa eksplosibo at sabotage, habang ang mga weapons specialist ay nag-aaral gumamit ng iba't ibang uri ng armas.
Mahalaga rin ang communications specialist dahil sila ang tumutulong upang mapanatili ang maaasahang komunikasyon sa pagitan ng mga pangkat at iba pang yunit. Sa ganitong paraan, mas nagiging organisado ang aming mga operasyon. Sa kabuuan, ang bawat miyembro ay may kani-kaniyang tungkulin, ngunit ang lahat ay nagtutulungan upang maisakatuparan ang misyon.
Noong 2017, habang sumasailalim pa ako sa pagsasanay, sumiklab ang digmaan sa Marawi. Hindi kami agad naipadala dahil hindi pa ganap na natatapos ang aming kurso. Nang sumunod na buwan, noong Hunyo, ipinadala kami sa Marawi upang tumulong sa mga puwersang nakikibahagi sa pagpapalaya sa lungsod.
Ang deployment na iyon ang naging bahagi ng aming test mission bago makumpleto ang Special Forces Operations Course. Sa Special Forces, hindi sapat na matapos lamang ang mga klase at pagsasanay. Kailangang mapatunayan din namin ang aming kakayahan sa aktuwal na operasyon. Ang tatlong sibat na insignia na ipinagmamalaki ng mga nagtapos sa kursong ito ay sumasagisag sa pagsasanay at mga kakayahang pinaghirapan naming makamit.
Bago kami ipinadala sa Marawi, nakasanayan na namin ang mga operasyon sa kagubatan. Ngunit ibang-iba ang digmaan sa isang urban environment. Sa gubat, iba ang mga hamon at paraan ng pagkilos. Sa lungsod naman, kailangang harapin ang mga gusali, makikitid na daanan, at mga lugar kung saan maaaring magtago ang kalaban. Ang bawat gusali ay maaaring maging isang mapanganib na lugar, kaya kailangan naming maging maingat sa bawat hakbang.
Ilang linggo bago kami lumipad patungong Marawi, sumailalim kami sa karagdagang pagsasanay na nakatuon sa urban warfare. Pagdating namin sa lugar, nagkaroon muna kami ng briefing mula sa brigadang namamahala sa operasyon. Pagkatapos nito, ini-attach kami sa isang Joint Task Group na tinatawag na Vector. Kabilang sa mga yunit na kasama namin ang mga counterterrorism forces, kabilang ang Light Reaction Regiment o LRR.
Ang aming pangkat ay nagsilbing support unit sa mga operasyon ng mga assaulting elements. Dahil mayroon kaming mga weapons specialist, pinagkatiwalaan kami ng mga heavy weapon tulad ng .50-caliber machine gun at 90 mm recoilless r***e. Ginagamit ang mga ito bilang suporta sa mga yunit na nagsasagawa ng pag-atake sa mga gusali, alinsunod sa mga utos at koordinasyon ng aming mga commander.
Sa mga operasyong iyon, mahalaga ang tinatawag naming *softening*. Ito ang paghahanda sa isang target bago pumasok ang mga assaulting elements. Kasama rin sa suporta ang mga sniper at iba pang yunit na tumutulong upang maprotektahan ang mga tropang sumusulong. Hindi lamang isang uri ng puwersa ang kumikilos sa isang operasyon. Kadalasan, kailangan ang maayos na koordinasyon ng infantry, Special Forces, snipers, engineers, armored vehicles, at iba pang suportang militar.
Ito ang tinatawag naming combined arms. Ang bawat yunit ay may sariling kakayahan at tungkulin, ngunit nagtutulungan ang lahat upang makamit ang iisang layunin. Sa Marawi, nakita ko kung gaano kahalaga ang ganitong sistema. Malaki ang naitutulong ng mga engineer kapag may mga hadlang na kailangang lampasan, gayundin ng mga armored vehicle at iba pang kagamitang nagbibigay ng suporta sa mga tropang nasa unahan.
Araw-araw, may mga putukan at engkuwentro. Hindi tulad ng ibang operasyon kung saan maaaring magkaroon ng mahahabang panahong walang labanan, sa Marawi ay halos walang araw na hindi namin naririnig ang tunog ng mga putok. Ang urban warfare ay may ibang antas ng panganib, at bawat araw ay nangangailangan ng matinding konsentrasyon at kahandaan.
Isa sa mga hindi ko malilimutang bahagi ng aking karanasan ay ang suporta mula sa ating Philippine Air Force. Sa aming sektor, ginagamit ng mga commander ang palayaw na *Big Mac* kapag tinutukoy ang isang nakatakdang aerial strike ng FA-50. Kapag naririnig namin ang anunsiyong iyon sa radyo, alam naming may paparating na suporta mula sa himpapawid.
Bilang isang sundalo sa ground, malaki ang epekto ng ganitong suporta sa aming moral. Nararamdaman namin ang lakas ng pagsabog kahit nasa likod kami ng matibay na proteksiyon. Ngunit higit sa lakas ng mga armas, mahalaga ang koordinasyon, tamang impormasyon, at tiwala sa mga yunit na katuwang namin sa operasyon.
Sa kabila ng lahat ng panganib, may isang bagay na naging napakahalaga sa akin sa buong panahon ng aking deployment sa Marawi: ang aking helmet.
Bago kami ipinadala sa ground zero, binigyan kami ng bagong kagamitan sa ilalim ng aming mas mataas na headquarters. Kasama rito ang mga vest at helmet na bago pa lamang at kami mismo ang nag-alis ng mga balot bago ikabit ang mga kinakailangang pouch at accessories. Malaking bagay sa akin ang pagkakaroon ng maayos na kagamitan dahil nakadagdag ito sa aking kumpiyansa habang hinaharap namin ang mga mapanganib na misyon.
Hindi naman tuluyang nawawala ang kaba kapag alam mong papasok ka sa isang lugar na maaaring may naghihintay na armadong kalaban. Gayunman, nakatutulong ang wastong kagamitan upang mas maging handa ka sa anumang maaaring mangyari.
Noong Hulyo 2017, habang nagpapatuloy ang labanan sa Marawi, naatasan ang aming SF Team 05 na suportahan ang isang operasyon ng Light Reaction Regiment. Kailangan naming magbigay ng support by fire habang isinasagawa ng assaulting elements ang kanilang misyon sa isang gusali.
Hindi biro ang pagharap sa mga gusaling pinaghandaang mabuti ng kalaban. May mga butas sa mga pader na ginagamit nila upang masilip ang mga posibleng paglapit ng aming mga puwersa. Sa ganitong paraan, maaari silang magpaputok habang nananatiling nakapuwesto sa likod ng kanilang proteksiyon. Dahil dito, napakahalaga ng pag-iingat at tamang koordinasyon sa bawat kilos.
Noong panahong iyon, hindi pa namin ganap na nakukuha ang ilang mahahalagang lugar sa aming sektor. May kalsada sa pagitan ng aming posisyon at ng gusaling pinagtutuunan namin ng pansin. Habang nagbibigay kami ng suporta, ginamit namin ang aming mga armas upang tulungan ang mga tropang magsasagawa ng pagpasok sa gusali.
Dumating ang sandaling kailangan naming gumamit ng 90 mm recoilless r***e. Dalawang tao ang kinakailangan upang patakbuhin ito: ang isa ang humahawak sa pagpapaputok at ang isa naman ang tumutulong sa paghahanda ng bala at pagtiyak sa kaligtasan sa likurang bahagi ng armas.
Nasa posisyon ako noon habang nakatuon ang aking pansin sa nangyayari sa kabilang panig. Nakasuot ako ng helmet at nakasilip sa isang maliit na butas upang makita ang sitwasyon sa harapan. Gusto kong makita ang nangyayari sa aming mga kasamahan at ang direksiyon ng suportang ibinibigay namin sa operasyon.
Habang ginagawa ko iyon, lumingon ako sa aking kaliwa upang tingnan ang mga kasamahan kong naghahanda sa paggamit ng 90 mm recoilless r***e. Nanatili ang aking mukha malapit sa butas na aking sinisilipan. Sa isang iglap, may bumaril mula sa kabilang panig.
Tumama ang bala sa aking helmet, malapit sa bahaging nakatakip sa aking tainga.
Hindi ko agad naunawaan kung ano talaga ang nangyari. Ang unang pumasok sa isip ko ay baka natamaan lamang ako ng bato o naapektuhan ng malakas na pagsabog ng aming armas. Malakas ang puwersa ng impact, kaya napaatras ako at muntik nang matumba.
Gayunman, nanatili akong may malay. Hindi ko agad napagtanto na isang bala pala ang tumama sa akin. Sa gitna ng pangyayari, nakatuon pa rin ang aking isip sa aming misyon at sa mga kasamahan kong patuloy na nagbibigay ng suporta sa mga assaulting elements.
Hindi ko agad iniwan ang aking puwesto upang suriin ang nangyari. Patuloy akong nakibahagi sa aming gawain dahil hindi pa malinaw sa akin kung ano ang dahilan ng impact na aking naramdaman. Kailangan pa naming tapusin ang aming tungkulin at suportahan ang mga tropang nagsasagawa ng operasyon.
Para sa akin, iyon ang isa sa pinakamahalagang aral na natutuhan ko sa larangan: sa gitna ng kaguluhan, kailangang manatiling nakatuon sa tungkulin at magtiwala sa pagsasanay na pinagdaanan. Ngunit hindi nangangahulugan iyon na hindi kami natatakot. Lahat kami ay nakararamdam ng kaba. Ang mahalaga ay matutuhan naming kumilos nang maayos sa kabila nito.
Nang matapos ang aming misyon at magkaroon ako ng pagkakataong suriin ang aking helmet, saka ko lamang lubos na naunawaan ang nangyari. Nakita ko ang pinsalang iniwan ng bala. Pumasok ito sa isang bahagi ng helmet at tumagos palabas sa kabilang bahagi. May mga bahagi ng bala na naiwan sa helmet, at ang mismong tingga ay naging alaala ng isang pangyayaring maaari sanang kumitil sa aking buhay.
Nang makita ko iyon, saka ko higit na napagtanto kung gaano ako kalapit sa kamatayan. Hindi ko namalayang isang bala pala ang tumama sa aking helmet habang ginagawa ko ang aking tungkulin. Kung wala ang helmet na iyon, maaaring ibang-iba ang naging kuwento ko ngayon.
Kaya hanggang ngayon, hindi ko makalimutan ang helmet na iyon. Hindi lamang ito isang karaniwang kagamitang militar para sa akin. Ito ang helmet na kasama ko sa isang sandaling muntik nang magbago ang buong buhay ko.
Mula nang mangyari iyon, itinuring ko na itong parang anting-anting. Lagi ko itong dinadala at ayaw ko na itong basta iwan. Hindi dahil naniniwala akong ang helmet mismo ang may kapangyarihang magligtas sa akin, kundi dahil ipinapaalala nito sa akin ang ikalawang pagkakataong ipinagkaloob sa akin ng Panginoon.
Nagpapasalamat ako sa Diyos dahil nanatili akong buhay. Sa tuwing naaalala ko ang pangyayaring iyon, naiisip ko kung gaano kahalaga ang buhay at kung gaano tayo kaliit sa harap ng mga panganib na hindi natin inaasahan.
Para sa akin, hindi ko masasabi na nakaligtas ako dahil lamang sa isang kagamitan. Nagpapasalamat ako sa proteksiyong ibinigay sa akin, sa pagsasanay na aking pinagdaanan, sa mga kasamahang kasama ko sa misyon, at higit sa lahat, sa pagkakataong ipinagkaloob sa akin upang magpatuloy sa buhay.
Mahalaga rin ang karanasang iyon dahil ipinakita nito sa akin ang tunay na halaga ng mga kagamitang ibinibigay sa mga sundalo. Minsan, may mga tropang nakararamdam ng bigat ng vest at helmet, lalo na kapag matagal na nilang suot ang mga ito. Ngunit kapag nasa aktuwal na operasyon, ang mga kagamitang ito ay maaaring maging napakahalagang proteksiyon.
Kaya lagi kong ipinapaalala sa aking mga kasamahan na huwag basta balewalain ang mga kagamitang ipinagkakaloob sa kanila, lalo na kapag nasa mapanganib na lugar. Hindi natin alam kung kailan natin kakailanganin ang proteksiyong ibinibigay ng mga ito.
Sa kabila ng pangyayaring iyon, nagpatuloy ako sa aking tungkulin. Hindi ko agad nalaman na bala ang tumama sa akin, kaya nakapagpatuloy ako sa misyon. Ngunit nang makita ko ang helmet at ang mismong bala, saka ko lubos na naunawaan kung gaano kalaki ang panganib na aking pinagdaanan.
Ang helmet na iyon ay naging bahagi ng aking personal na kuwento. Nang magkaroon ng pagkakataong maipakita ito sa iba, naisip kong mas makabubuting ibahagi ang karanasang iyon upang magsilbing paalala at inspirasyon sa mga kapwa ko sundalo. Gusto kong makita nila na ang mga kagamitang ipinagkakaloob sa kanila ay hindi basta mga bagay lamang na kailangang isuot. May mahalagang dahilan kung bakit naroon ang mga ito.
Ang pangyayaring iyon ay nagturo rin sa akin na ang buhay ay hindi natin lubos na kontrolado. Maaari tayong maghanda, magsanay, at gawin ang lahat ng kinakailangang pag-iingat, ngunit may mga pagkakataong hindi natin alam kung ano ang mangyayari sa susunod na sandali.
Kaya sa bawat araw na nagigising ako at nagkakaroon ng pagkakataong magpatuloy, nagpapasalamat ako sa Panginoon. Naniniwala ako na kung mayroon pa tayong misyon sa buhay, maaari pa tayong bigyan ng pagkakataong magpatuloy at gumawa ng mabuti para sa ating kapwa.
Hindi ko sinasabing hindi na ako natatakot pagkatapos ng nangyari. Ang totoo, ang bawat sundalo ay may pangamba. Maging ang aking ama ay dati ring nagpapaalala sa akin tungkol sa panganib ng pagiging sundalo. Sinasabi niya na kapag pinili mong maging sundalo, kailangan mong tanggapin na maaari kang hindi makauwi mula sa isang misyon.
Ngunit sa kabila ng panganib, pinili kong maglingkod. Para sa akin, ang pagiging sundalo ay hindi lamang tungkol sa paghawak ng armas o pakikipaglaban. Ito ay tungkol sa disiplina, paghahanda, pagtutulungan, at kahandaang harapin ang mga responsibilidad na kaakibat ng aming sinumpaang tungkulin.
Sa lahat ng mga kabataang nangangarap maging sundalo, lalo na sa mga nagnanais sumali sa Special Forces, nais kong sabihin na napakaraming bagay ang matututuhan ninyo sa propesyong ito. Ngunit kailangan ninyong maging handa sa pisikal, mental, at emosyonal na mga hamon.
Huwag ninyong maliitin ang kahalagahan ng pagsasanay. Makinig kayo sa mga nakatatandang noncommissioned officers at sa mga kasamahan ninyong may karanasan sa larangan. Pag-aralan ninyo ang mga pamamaraang napatunayang epektibo, unawain ang mga aral mula sa mga nakaraang operasyon, at sundin ang mga wastong pamamaraan na itinuro sa inyo.
Higit sa lahat, huwag kayong tumigil sa pagkatuto. Sa bawat bagong yunit na inyong papasukan at sa bawat bagong misyon na inyong haharapin, may mga aral kayong makukuha mula sa mga taong nakapaligid sa inyo. Ang karanasan ng iba ay maaaring makatulong upang maiwasan ninyo ang mga pagkakamaling maaari sanang magdulot ng kapahamakan.
Ang aking karanasan sa Basilan at Marawi ay nagturo sa akin na ang pagiging isang mahusay na sundalo ay hindi nasusukat lamang sa tapang. Kailangan din ang tamang pagsasanay, disiplina, kahandaan, pagtutulungan, at kakayahang makinig sa mga taong mas may karanasan.
At sa tuwing titingnan ko ang helmet na minsang tinamaan ng bala, naaalala ko ang lahat ng iyon. Naaalala ko ang panganib na aking hinarap, ang mga kasamahang kasama ko sa labanan, at ang pagkakataong ibinigay sa akin upang patuloy na mabuhay at maglingkod.
Ako si Captain Jefferson Nobleza. Isa akong sundalong dumaan sa matitinding pagsubok sa Basilan at Marawi. Ngunit higit sa lahat, isa akong taong nagpapasalamat sa Diyos sa ikalawang pagkakataong ipinagkaloob sa akin.
Ang helmet na iyon ay hindi lamang alaala ng isang bala na muntik nang kumitil sa aking buhay. Para sa akin, simbolo ito ng proteksiyon, paghahanda, pananampalataya, at pag-asang sa kabila ng pinakamapanganib na sandali, maaari pa rin tayong magkaroon ng pagkakataong magpatuloy.
Hangga't may buhay, may pagkakataon tayong tuparin ang ating tungkulin, matuto mula sa ating mga karanasan, at magbigay-inspirasyon sa iba. At iyon ang isa sa pinakamahalagang aral na dadalhin ko habambuhay mula sa aking paglilingkod bilang sundalo.
