Empire Heart Romances

11/07/2026

Lyrics

Send a message to learn more

06/07/2026

ANG TEACHER KONG GANGSTER

KABANATA WALO- REFERRE

KINAUMAGAHAN, masakit pa rin ang katawan ng mga kalalakihan ng Section Busilak mula sa bakbakan kahapon, pero ang ingay sa loob ng classroom ay abot hanggang sa kabilang building. May mga nakasabit pang banderitas na gawa sa makukulay na construction paper, at sa gitna ng silid ay may tatlong malalaking kaldero ng spaghetti na may sahog na hiniwang hotdog ng ipinangakong handa ni Ma’am Kara.

“Grabe, mga ‘tol! Ang sarap pala mag luto ni Ma’am! Pwede nang mag-asawa!” sigaw ni Totoy habang puno ng sarsa ang gilid ng labi.

“Gago, dahan-dahan sa pagsasalita. Baka marinig ka ni Jace, masapak ka pa,” biro ng isa nilang kaklase, sabay sulyap kay Jace na nakaupo sa tabi ng bintana.

Si Jace ay hindi kumakain. Paikot-ikot lang ang kanyang ballpen sa pagitan ng mga daliri habang nakatingin sa kawalan. Sa kanyang bulsa, ramdam pa rin niya ang tela ng panyo ni Kara. Ang utak niya ay abala pa rin sa pag-analisa sa mga naganap sa principal’s office kahapon.

Sino ka ba talaga, Kara? sa isip-isip niya. Nabasag ang kanyang hinuha nang bumukas ang pinto at puma*ok si Kara na may dalang isa pang tray ng mga ba*o. At gaya ng inaasahan, pagtapak na pagtapak pa lang niya sa may threshold.

“Ay, pusang gala, naku naman!” tili ni Kara nang biglang may dumaan na plastic na bote sa sahig.

Nawalan siya ng balanse. Ang tray ay tumagilid, at ang mga ba*o ay nagliparan sa ere. Ang buong klase ay napasigaw, inaasahang mag kakanda tapon-tapon ang mga ito at may masasaktan.

Ngunit sa isang kisapmata, bago pa man tuluyang sumubsob si Kara sa sahig, ang kanyang kanang kamay ay mabilis na kumapit sa gilid ng desk, ginamit ang momentum para iikot ang kanyang katawan, at ang kanyang kaliwang paa ay sumipa nang bahagya sa ilalim ng tray.

Para iyong isang eksena sa pelikula ang tray ay umikot sa ere, nasalo ang lahat ng ba*o nang walang natapon na laman, at si Kara ay napaupo sa sahig na parang isang bata na nagpapasaklolo habang hawak na nito ang tray na may lamang ulit ng mga ba*o.

“H-hala… ang galing naman ng hangin ngayon, nasalo ‘yong mga ba*o! Salamat sa Diyos, walang nabasag!”sabi ni Kara, habang mabilis na nag-ayos ng salamin at nagkunwaring natatakot.

Habang ang buong klase ay napanganga, maliban kay Jace na dahan-dahang tumayo mula sa kanyang upuan at lumapit sa g**o.

“Ma’am, sa susunod, magsuot ka na ng shoe rag bago puma*ok sa room natin. O baka naman may nakatagong spring ‘yang sapatos mo?” Saad ni Jace, sabay abot ng kamay para tulungan siyang tumayo.

“Ikaw talaga, Jace, puro ka biro,” pilit na tawa ni Kara habang tinatanggap ang kamay ng binata. Sa pagtayo niya, sadyang idiniin ni Jace ang hawak sa kanyang palad, sapat na para maramdaman nito ang mga gasgas at tigas ng balat sa dulo ng mga daliri ni Kara, mga marka ng isang taong sanay sa martial arts weapon training.

Bahagyang hinila ni Kara ang kanyang kamay at umiwas ng tingin sa binata. “O, kumain na kayo riyan. Pagkatapos nito, may activity tayo sa English.”

NANG sumapit ang hapon, idineklara ng principal na kalahating araw lang ang klase dahil may meeting ng mga g**o. Habang nagliligpit si Kara ng kanyang mga gamit sa faculty room, nakatanggap siya ng isang text message mula sa isang hindi kilalang numero.

“Ate Kara, may mga daga na naman sa likod ng lumang warehouse malapit sa school. Mukhang balak pagdiskitahan ang mga estudyante mo dahil sa pagkatalo kahapon. Kami na ba ang bahala?”

Naningkit naman ang mga mata ni Kara sa likod ng kanyang makapal na salamin. Ang kanyang inosenteng mukha ay biglang napalitan ng isang malamig at mapanganib na ekspresyon.

‘Ang section Agila at Lion. Hindi talaga nadadala,’ sa loob-loob niya.

Mabilis niyang kinuha ang kanyang backpack, isinuot ang kanyang oversized na jacket, at lumabas ng paaralan. Hindi niya alam, mula sa gate, ay tahimik siyang sinusundan ni Jace. Alam ni Jace na may kakaiba sa kilos ng kanyang g**o, at walang plano ang binata na hayaan itong umalis nang mag-isa.

Sa likod ng lumang warehouse, limang kalalakihan mula sa labas ng paaralan na mga kilalang sanggano na binayaran umano nina Ramil ang mga naghihintay, may hawak na mga kahoy at bakal.

“Sigurado ba kayong dadaan dito ang mga taga-Busilak?” tanong ng isa.

“Oo, ito ang shortcut nila pauwi,” sagot ng pinuno nila.

Ngunit sa halip na mga estudyante, isang maliit na pigura na may malaking track jacket ang dahan-dahang naglakad patungo sa kanila. Huminto si Kara may ilang metro ang layo, habang ang kanyang kamay ay nakasuksok sa bulsa ng kanyang jacket.

“Mga kuya, bawal po mag-tambay dito. May dynamic properties po ang lugar na ito na hindi ligtas para sa inyo,” malambing ngunit may kakaibang seryosong tono na sabi ni Kara.

“Sino ‘tong bansot na ito? Teacher? Hoy, Ma’am, huwag kang makialam dito kung ayaw mong masaktan!” Habang nagtawanan ang mga sanggano.

Akmang lalapit ang pinuno ng mga sanggano nang biglang may sumulpot mula sa gilid ng pader si Jace, may hawak na pira*o ng kahoy, ang mukha ay madilim at handang makipagtagisan ng laban.

“Ma’am! Ano’ng ginagawa mo rito? Umalis ka na rito, ako ang bahala sa kanila.” Sigaw ni Jace, sabay harang sa harap ni Kara.

Napasapo naman sa noo si Kara sa loob-loob niya. ‘Sutil talaga itong batang ito, sumunod pa,’ sa isip niya. Pero sa labas, nagkunwari siyang natatakot.

“Jace! Naku, bakit ka nandito? Delikado rito! Baka ma-technical foul ka na naman!”

“Huwag ka nang maingay, Ma’am! Tumakbo ka na!” giit ni Jace habang inihahanda ang sarili sa pagsugod ng lima.

“Aba, may bayani! Sige, sabay na natin silang itumba!” sigaw ng mga sanggano at sabay-sabay na sumugod.

Ang unang lalaki ay umamba ng palo kay Jace gamit ang bakal. Mabilis na umilag si Jace, ngunit ang dalawa pa ay sumugod mula sa kanyang likod kaya delikado ang pwesto ng binata. Sa gitna ng kaguluhan, si Kara ay biglang natisod na naman sa isang tipak ng semento.

“Ay, naku, ang sapatos ko!” tili ni Kara habang ang kanyang katawan ay bumabagsak pasulong.

Ngunit sa kanyang pagbagsak, ang kanyang kanang siko ay saktong tumama sa solar plexus ng sangganong nasa likod ni Jace.

Nawalan ng hangin ang lalaki at agad na natumba. Kasabay nito, ang kaliwang paa ni Kara na nawalan ng balanse ay sumipa paitaas, saktong tumama sa baba ng pangalawang lalaki na akmang sasaksakin si Jace sa likod. Kaya umikot ang lalaki bago bumagsak sa lupa, ng walang malay.

Napatigil naman si Jace sa pag-ilag, nanlalaki ang mga mata habang nakatingin kay Kara na ngayon ay nakadapa sa lupa, hawak ang kanyang tuhod.

“Aray ko… ang sakit ng pagkakadapa ko. Pero buti na lang, nabangga ko sila, Jace! Ang swerte ko talaga ngayon!” sabi ni Kara, habang pumapalpak pa.

Ang natitirang dalawang sanggano ay napaurong, nanginginig ang mga tuhod. Nakita nila ang bilis ng galaw ng babaeng nasa harapan nila. Hindi iyon aksidente. Iyon ay galaw ng isang halimaw na nagpapanggap na tupa.

“A-anong klaseng teacher ‘yan?! Demonyo yata!” sigaw ng isa bago binitawan ang hawak na kahoy at mabilis na nagtatakbo palayo, hila ang kanilang mga kasamang may sugat.

Naiwan naman ang katahimikan sa likod ng warehouse. Dahan-dahang tumayo si Kara, pinapagpag ang dumi sa kanyang oversized jacket, at ibinalik ang kanyang inosenteng ngiti.

Ngunit si Jace ay hindi gumagalaw ibinaba niya ang hawak na kahoy, ang kanyang mga mata ay nakatitig kay Kara nang may halo-halong pagkamangha, kaba, at matinding emosyon.

“Dalawang tao ang pinatumba mo dahil lamang sa kalampahan mo Ma’am,” dahan-dahang sabi ni Jace, ang boses ay mababa at malamig. Lumapit ito kay Kara, at sa bawat hakbang ay may dalang bigat.

“Huwag mo nang sabihing physics o centrifugal force ‘yon. Nakita ko ang anggulo ng sipa mo. Perfect ex*****on ng isang counter-strike, ma’am.” Huminto si Jace sa harap mismo ni Kara, hinawakan ang magkabilang balikat ng g**o, at pilit itong pinaharap sa kanya.

“Sino ka ba talaga, Kara? Bakit ka nagtatago sa likod ng malalaking damit at makapal na salamin na ito?”

Tumingin naman si Kara sa mga mata ng binata. Alam niyang sa pagkakataong ito, hindi na uubra ang pagdadahilan. Ang talas ng instincts ni Jace, bilang isang rebelde sa kalye ay masyadong matalas kung mag isip.

Dahan-dahang itinaas ni Kara ang kanyang kamay, inalis ang pagkakahawak ni Jace sa kanyang balikat, ngunit sa halip na lumayo, ay mas lalo pa siyang lumapit. Inalis niya ang kanyang makapal na salamin, inilantad ang kanyang matatalim at magagandang mata na walang bahid ng pagiging lampa.

“Gusto mo ba talaga malaman, Jace?” bulong ni Kara, ang kanyang boses ay naging malamig, seryoso, at may halong kapangyarihan na nagpabilis sa tibok ng puso ng binata.

“Ang mga taong nakakaalam ng totoong pagkatao ko, hindi na nakakatapak muli sa loob ng eskwelahan. Sigurado ka bang handa ka nang mag-drop out?”

Napatitig si Jace sa mukha ni Kara na walang salamin, isang napakagandang mukha ng isang reyna ng underworld, malayo sa imahe ng isang kawawang g**o. Sa halip na matakot, isang nakakalokong ngiti ang lumabas sa mga labi ni Jace.

“Kahit patalsikin mo pa ako sa buong mundo, Ma’am… basta ikaw ang hahawak sa akin, gusto ko pa ring malaman,” seryosong sagot ni Jace, sabay hawak sa dulo ng buhok ni Kara na nakalaylay.

Bago pa man lumalim ang seryosong sandali, mabilis na ibinalik ni Kara ang kanyang salamin at binatukan nang mahina si Jace gamit ang kanyang lesson plan na biglang lumabas mula sa kanyang jacket.

“Aray! Ma’am!” reklamo ni Jace habang hawak ang kanyang ulo.

“Ayan! Umiral na naman iyang kapilyuhan mo! Mag-aral ka muna para sa exam bukas bago mo ako hamunin ng ganiyang mga banat! At tandaan mo, ibalik mo ang panyo ko bukas, Arquena!” singhal ni Kara, sabay talikod at mabilis na naglakad palayo, habang namumula ang mga pisngi.

Naiwa namang tumatawa si Jace sa gitna ng eskinita, hinahaplos ang kanyang ulo habang nakatingin sa papalayong pigura ng kanyang mahiwagang g**o.

“Galit na si Referee… pero mas lalo akong gaganahang maglaro,” bulong niya sa sarili.

ITUTULOY

05/07/2026

ANG TEACHER KONG GANGSTER

KABANATA PITO- VOLLEYBALL

PILIT ibinabalik ni Kara ang awtoridad sa kanyang boses, kahit ang totoo ay tila may nagwawala nang mga paru-paro sa kanyang tiyan.

“Naku, Arquena! Umiral na naman iyang kapilyuhan mo. Umayos ka nga, baka malingat ka, ibalik kita sa remedial classes sa Physics!” saad ni Kara, sabay ayos ng tayo at humiwalay sa binata. Humalakhak lang si Jace habang nakapamulsa, tila hindi man lang natinag sa banta ng g**o.

“Sabi ko nga po, Ma’am. Sabi ko nga po, babalik na sa puwesto.”

Hindi pa man lubusang nakakahuma si Kara sa banat ni Jace ay narinig na nila ang malakas na pito mula sa kabilang court.

“Susunod na laro! Volleyball. Section Busilak laban sa Section Lion!” sigaw ng tournament director sa megaphone.

Namilog ang mga mata ng mga estudyante ng Section Busilak. Kung madumi maglaro ang Section Agila sa basketball, mas kilalang mga sutil ang Lion sa volleyball. Sanay ang mga ito sa psychological warfare ang mang-asar, mang-provoke, at magdala ng net violation na hindi napapansin.

“Ma’am Kara! Paano ito? Sa volleyball naman, si Totoy ang main spiker natin, pero madaling mapikon ‘yan!” kamot-ulong balita ng isa sa mga kaklase nilang may katabaan.

“Walang uurong!” deklara ni Kara habang itinataas ang kanyang kamao, pilit na nagpapakita ng determinasyon kahit mukha siyang mascot sa laki ng kanyang track jacket.

“Kung kinaya natin sa basketball, kakayanin natin sa volleyball. Basta tandaan ang golden rule: Isip ang gamitin, hindi ang emosyon!”

Nagsimula ang unang set, gaya ng inaasahan, mainit ang labanan. Si Totoy ay sunod-sunod ang talon para mag-spike, ngunit bawat bagsak ng bola ay sinasalubong ng mapang-asar na tawa ng kabilang koponan.

“Ayan lang ba ang lakas ng Busilak? Pambata naman ‘yan!” sigaw ng captain ball ng Section Lion, matapos nilang ma-block ang tira ni Totoy.

“Ano’ng sabi mo?!” akmang susugod si Totoy sa net, ngunit mabilis siyang hinawakan ni Jace sa bra*o.

“Totoy, kalma. Tandaan mo ang sinabi ni Ma’am,” paalala ni Jace, bago palihim na sumulyap sa gilid ng court kung nasaan si Kara.

Si Kara naman ay tila hindi mapakali. Nakikita niyang tambak ang kalaban ng limang puntos kaysa sa team niya. Kaya kailangan nilang makabawi. Sa sumunod na play, ang bola ay dinala sa dulo ng court ng Busilak, patungo sa direksyon ni Kara na nagpapanggap na nag-aayos ng mga sapatos ng mga player sa bench.

Ang bola ay mabilis na bumubulusok palabas ng linya. Kung hahayaan, ang puntos ay mapupunta sa kalaban.

“Ma’am, ilag!” sigaw ng mga estudyante.
Sa isang iglap, umandar ang gangster instincts ni Kara. Sa halip na umiwas, sinadya niyang matapilok muli. Ang kanyang kanang paa ay sumubsob, ngunit ang kanyang kaliwang siko ay swabeng tumama sa ilalim ng bola sa isang perpektong pancake save, isang advanced volleyball move na ginagawa lang ng mga propesyonal upang isalba ang bola mula sa sahig.

Ang bola ay lumipad nang mataas at pabalik sa loob ng court, saktong-sakto para i-set ni Jace patungo kay Totoy na nakabuwelo na.

Isang napakalakas na spike ang ibinagsak ni Totoy sa court ng Lion. Kaya ang puntod ay nakuha nila Jace at ng grupo nila.

“Hala! Ang galing naman! Nabangga ko lang ‘yong bola nang madapa ako!” tili ni Kara, habang mabilis na umupo sa sahig at nagkunwaring pinupunasan ang kanyang tuhod na wala namang galos.

Napailing na lang ang referee at itinuro ang puntos para sa Busilak. Habang nagbubunyi ang klase, si Jace ay hindi nakisali sa hiyawan. Nanatili ang kanyang tingin kay Kara, dahil nakita niya ang anggulo ng siko ng g**o bago ito nadapa.Hindi iyon galaw ng isang lampa. Iyon ay galaw ng isang taong sanay sa mabilisang depensa.

Natapos ang laban na panalo muli ang Section Busilak. Hapong hapon man subalit may. malalaking ngiti naman ang buong klase habang nagliligpit ng mga gamit sa tapat ng gymnasium.

“Grabe, Ma’am Kara! Ikaw talaga ang swerte ng section natin ngayon. Dalawang beses ka nadapa, dalawang beses tayong nasalba!” ani Totoy habang umiinom ng tubig.

“Sabi ko sa inyo, basta magtiwala lang kayo sa kapalaran, O sige na, mauna na kayong umuwi sa mga classroom ninyo para makapag-ayos ng gamit.” Nakangiting sagot ni Kara, habang isinusukbit ang kanyang malaking backpack.

Nagsialisan na ang mga estudyante, maliban kay Jace. Nanatili siyang nakatayo sa likod ni Kara, habang unti-unting kumakaunti ang tao sa gym.

“Ma’am,” tawag ni Jace, ang boses ay seryoso at walang halong biro.

“O, Jace? Bakit hindi ka pa sumasabay sa kanila?”

Lumapit si Jace, sa kanya sapat na para dahan-dahang humarang ang anino nito sa liwanag ng hapon na pumapa*ok sa bintana ng gym. Inilabas nito ang panyong dinukot niya kanina mula sa kanyang bulsa, ang panyo ni Kara.

“Masyadong maraming aksidente para sa isang araw, Ma’am, tapos isang perfect reflex save sa volleyball habang aksidente kang nadapa? At itong panyo mo…” Sambit ni Jace, habang dahan-dahang ipinapaikot ang panyo sa kanyang mga daliri at inilapit ni Jace ang panyo sa kanyang mukha nang bahagya bago muling nagsalita.

“Hindi ito amoy ng mamahaling pabango ng mga regular na teacher. Amoy ito ng gamot sa pasa at langis na ginagamit sa sparring.”

Napalunok si Kara ng matapos magsalita ang binata. Ramdam niya ang bahagyang pagbaba ng kanyang depensa. Ang matalas na intuwisyon ng isang tulad ni Jace ay unti-unti nang nagdurugtong sa mga puzzle mula sa nakaraan niya.

“Jace, masyado malawak ang imahinasyon mo ah, bawas-bawasan mo nga ang panonood ng action movies…

Hindi pa natapos ni Kara ang kanyang sasabihin nang biglang humakbang pakuwadrado si Jace, mabilis na kinorner siya sa pagitan ng dalawang bra*o ng binata sa gilid ng bleachers. Ang distansya sa pagitan ng kanilang mga mukha ay ilang pulgada na lamang ang natitira.

“Sabi ko sa ‘yo kanina, Ma’am… huwag kang masyadong malapit sa akin, Dahil habang mas nakikilala kita, mas lalo akong nahihirapang maniwala na teacher ka lang.”

Bulong ni Jace, ang mga mata ay nakatitig sa likod ng makapal na salamin ng g**o na tila ba binabasa ang tunay nitong pagkatao.

Nanatili namang kalmado ang mukha ni Kara, ngunit sa loob-loob niya ay nagkakalkula na siya ng tatlong paraan kung paano itatumba si Jace nang hindi ito nasasaktan. Subalit, ang kakaibang kaba sa kanyang dibdib ang mas mabilis na nagpabagsak sa kanyang konsentrasyon.

“At kung hindi ako simpleng teacher, Jace… ano sa tingin mo ang gagawin ko sa isang pasaway na estudyanteng tulad mo?” hamon ni Kara, ang kanyang boses ay biglang lumalim, nawala ang pabebe at pinalitan ng isang malamig na boses na bihira niyang gamitin.

Napatitig si Jace sa pagbabago ng aura ni Kara. Sa halip na matakot, isang dahan-dahang ngiti ang gumuhit sa kanyang mga labi.

“Gusto kong malaman, Ma’am. Kahit anong parusa, tatanggapin ko.”

Bago pa man tuluyang makasagot si Kara, biglang umalingawngaw ang kalabog ng pinto ng gymnasium. Sabay na napalingon ang dalawa kaya mabilis na lumayo si Kara kay Jace, pilit na inaayos ang kanyang oversized na track jacket na tila ba walang nangyari.

“Ma’am Kara! Jace! Pinapatawag kayo sa principal’s office!” hingal na hingal na sigaw ng isang estudyante mula sa pinto na isa sa mga estudyante niya.

“Inirereklamo tayo ng Section Agila at Lion! Nandoon si Ramil, nagwawala! Pinasususpinde raw ang pagkapanalo ng Busilak!”

Nawala agad ang mapaglarong ngiti sa mga labi ni Jace at napalitan ito ng pamilyar na talim ng isang pasaway na estudyante.

“Ang mga talunan nga naman, gagawin ang lahat huwag lang mapahiya.”

“Jace, kalma,” seryosong utos ni Kara. Sa pagkakataong ito, wala na ang kanyang kunwaring kalampahan. Ang tindig niya ay tuwid at ang kanyang tinig ay may bigat na hindi matatanggihan.

“Ako ang adviser ninyo. Ako ang haharap sa kanila. Sumunod ka lang sa akin at huwag kang gagawa ng kahit anong gulo.”

Habang naglalakad patungo sa admin building, ramdam ni Jace ang kakaibang awra ni Kara. Hindi ito ang takot na g**o ito ay isang pinuno na handang idepensa ang kanyang teritoryo.

Pagdating nila sa loob ng principal’s office, nagkakagulo na nga. Kasama ni Ramil ang kanilang coach at ang adviser ng Section Lion, parehong pulang-pula ang mga mukha sa galit.

“Sir, hindi valid ang panalo ng Busilak! May sabotahe! ’Yong teacher na ‘yan, sinadya niyang itapon ang bola ng volleyball sa court para matisod si Ramil!”giit ng coach ng Section Agila, pagkapa*ok pa lang nina Kara.

“At sa volleyball naman, may illegal interference din siya! Paano mapupunta ang bola sa bench kung hindi niya sinadyang paluin?” dagdag naman ng adviser ng Section Lion.

Tumingin ang Principal kay Kara na ngayon ay nakayuko na naman, hawak-hawak ang dulo ng kanyang oversized jacket habang tila maiiyak na sa takot.

“M-mga Sir… wala po akong kasalanan. Napakalaki po kasi nitong sapatos na ipinahiram sa akin, kaya po ako laging natitisod. At saka, kung physical science po ang pag-uusapan, ang anggulo ng pagbagsak ko kanina ay dulot lang ng grabidad at centrifugal force,” garalgal ang boses ni Kara.

Napa-facepalm naman ng palihim si Jace sa likod ni Kara.

‘Ayan na naman siya sa pagdadahilan ng science,’ sa loob-loob nito.

“Huwag mo kaming idaan sa physics, Ma’am Kara! Sinadya mo ‘yon!” sigaw ni Ramil, sabay hampas sa mesa ng principal.

Bago pa man makahakbang si Jace para harapin si Ramil, dahan-dahang itinaas ni Kara ang kanyang mukha. Sa isang kurap ng mata, nawala ang takot sa kanyang mga mata sa likod ng salamin. Isang malamig at kalkuladong titig ang ipinukol niya kay Ramil na nagpatahimik sa buong silid.

Dahan-dahang panimula ni Kara, ang boses ay mababa ngunit may awtoridad na nakakapangilabot.

“Ramil, Number 7 ng Section Agila, right? Sa unang quarter, nakitaan ka ng tatlong illegal elbowing sa tadyang ni Jace na hindi nakita ng referee dahil sa pwesto mo. Sa second quarter, ang paa mo ay lumampas sa center line na nagdulot ng pagkatapilok ni Totoy. Kung pag-uusapan natin ang sabotahe at dirty play, gusto mo bang i-review natin ang opisyal na video ng sports committee?”

Natahimik naman ang coach ng Agila. Habang nanlalaki naman ang mga mata ni Ramil.

“At sa volleyball naman po, ang net violation ng inyong team ay umabot sa pito sa buong laro, na pinalampas ng referee dahil sa ingay ng crowd. Kung talagang may reklamo kayo, maaari nating iakyat ito sa board of directors ng buong Intramurals. Ngunit bago natin gawin ‘yon, sisiguraduhin kong ang bawat pisikal na pananakit na ginawa ninyo sa mga estudyante ko ay magkakaroon ng karampatang ka*o sa guidance at physical assault.”

Wala ng nakapagsalita sa mga ito. Ang tindi ng presensya ni Kara ay tila sumakal sa hangin sa loob ng opisina ng principal office. At maging si Jace ay napanganga nang bahagya.

Ang g**o kasi niyang inaakala lampa ay kasalukuyang nagpapatumba ng dalawang matatanda at isang estudyanteng pasaway, gamit lamang ang mga salita at katotohanan.

“So, Sir, ika-clear na po ba natin ang panalo ng Section Busilak? Kasi po, magluluto pa ako ng spaghetti para sa celebration nila.”

Baling ni Kara sa Principal, pinalitan agad ang kanyang mukha ng isang inosenteng ngiti.
Matapos ang ilang segundong tulala, dahan-dahang tumango ang Principal.

“Ang… ang panalo ay nananatili sa Section Busilak. Walang sapat na ebidensya para sa protesta.”

Pagkalabas nila sa admin building, hindi na napigilan ni Jace ang kanyang sarili. Hinablot niya ang bra*o ni Kara at dinala ito sa likod ng isang malaking puno ng akasya, malayo sa paningin ng ibang mga estudyante.

“Sabi ko na nga ba, sino ka ba talaga, Ma’am Kara? Ang isang regular na teacher, hindi alam ang bawat anggulo ng maduming laro. At ang titig mo kanina… titig ‘yon ng isang taong sanay pumatay ng yabang ng iba.”

Hingal na sabi ni Jace, ang kanyang puso ay mabilis ang tibok ngunit hindi dahil sa takot, kundi sa matinding pagka-humaling sa misteryong bumabalot sa kanyang g**o.

Tumingin si Kara sa kanyang bra*o na hawak ni Jace, pagkatapos ay sa mga mata ng binata. Alam niyang unti-unti nang natitibag ang kanyang disguise, ngunit kailangan niyang panindigan ang kanyang tungkulin.
Kaya dahan-dahan niyang inalis ang kamay ni Jace sa kanyang bra*o.

“Jace, ang sabi ko sa ‘yo, ako ang referee sa larong ito,” mahinahong sagot ni Kara, habang dahan-dahang lumalapit sa binata hanggang sa maramdaman muli ang init nito.

“At bilang referee, tungkulin kong protektahan ang mga player ko. Kahit anong dumi ng laro ng iba, basta nasa ilalim ko kayo, walang hahamak sa inyo. Kaya huwag mo nang alamin kung ano ang totoo sa akin. Ang mahalaga, ligtas kayo, at nanalo kayo.”

Inilapit ni Kara ang kanyang mukha kay Jace, sapat na para makita ng binata ang sarili nitong repleksyon sa kanyang salamin. Tumalikod na si Kara at nagsimulang maglakad palayo, ang kanyang oversized jacket ay sumasabay sa hangin.

Naiwang nakatayo si Jace sa ilalim ng puno ng akasya, hawak pa rin ang panyo ni Kara sa kanyang bulsa. Isang matalim ngunit masuyong ngiti ang gumuhit sa kanyang mga labi habang pinapanood ang papalayong g**o.

“Referee… tingnan natin kung hindi ka makagawa ng foul kapag ako na ang naglaro sa laro mo, Ma’am,” bulong ni Jace sa sarili.

ITUTULOY

30/06/2026

ANG TEACHER KONG GANGSTER

CHAPTER SIX-INTRAMURALS

ARAW ng Intramurals ay hindi lang palakasan; ito ay labanan ng ego. Ang Section Busilak ay nakatakdang lumaban sa Basketball at Volleyball. Ang problema? Walang gustong mag-coach sa kanila dahil sa reputasyon nilang mga basagulero sa court.

“Ma’am, huwag na tayong sumali. Panigurado, technical foul agad kami sa unang quarter pa lang,” reklamo ni Jace habang pinapaikot ang bola sa kanyang daliri.

“Naku, Jace, sayang naman ang height mo kung hindi mo gagamitin,” sagot ni Kara na may suot na oversized na track jacket at jogging pants nagmukha tuloy siyang bata na nalunod sa damit.

“Kaya ako na lang ang mag-co-coach sa inyo!” Nagkatawanan naman ang buong klase ng sabihin niya iyon.

“Ma’am? Marunong ka ba kahit mag-dribble? Baka matapilok ka lang sa court!” kantiyaw ni Totoy.

“Tingnan natin! Oh, Jace, saluhin mo!” Inihagis ni Kara ang bola, pero dahil kunyaring lampa nga siya, parang wala sa direksyon ang bato niya.

Pero ang totoo, ang paghagis niya ay may backspin. Ang bola ay tumama sa sahig, tumalbog nang napakataas, at saktong bumagsak sa ring.

“Ay! Naku, sorry! Ang lakas yata ng hagis ko!” sabi ni Kara habang kunwari ay hinihimas ang kanyang bra*o.

Napatigil ang tawanan ng mga estudyante ni Kara at tiningnan ni Jace ang ring, pagkatapos ay kay Kara. Pure luck? Isang shot na galing sa maling anggulo pero puma*ok? sa isip isip niya.

Habang nagpa-practice ang mga lalaki, napansin ni Kara na puro dahas ang gamit nila. Gusto nilang banggain ang kalaban imbes na dumaan sa diskarte.

“Class, sandali! Mali yata iyang pag-pivot niyo,” sabi ni Kara at lumapit siya kay Jace.

“Jace, ganito dapat ay!”
Natisod si Kara sa tapat ni Jace kaya pahawak siya sa balikat ng binata para hindi siya mabuwal, naipit ang kanyang paa sa pagitan ng mga paa ni Jace. Kaya sa isang iglap, naitulak niya ang balakang ni Jace sa tamang anggulo para sa isang perfect defensive stance.

“Ayan! Ganyan dapat ang porma, ‘di ba?” sabi ni Kara habang mabilis na bumibitaw sa binata.

Nagulat si Jace sa nangyari dahil sa isang pagkakamali ni Kara, naitama nito ang mali niyang pwesto. Nararamdaman pa rin niya ang init ng kamay ni Kara sa kanyang balikat kaya bumilis ang tibok ng puso nito.

“Ma’am, kung hindi kita kilala, iisipin kong black belter ka sa Judo,” bulong ni Jace, sapat na para silang dalawa lang ang makarinig.
Ngumiti lang si Kara, iyong ngiting
a*o.

“Judo? Iyong pagkain ba ‘yon? Hihi.” kaya napailing na lang ang binata.

Dahil sa pagod sa practice, naupo muna ang lahat sa bleachers. Kumuha si Kara ng isang bote ng tubig at iniabot kay Jace.

“Salamat, Ma’am,” sabi naman ni Jace, at binuksan niya ang bote at uminom. “Bakit mo ito ginagawa? Pwede ka namang mag-stay sa faculty room at mag-aircon doon.”

Naupo si Kara sa tabi niya, masyadong malapit sila sa isa’t isa kaya ramdam ni Kara ang pawis at init na nagmumula sa katawan ng binata.

“Dahil ang Section Busilak, kailangan ng taong maniniwala sa kanila kahit sa gitna ng laro. At saka gusto ko ring makitang manalo ang mga star player ko.”

Tumingin si Jace sa kanya at tinitigan siya ng mataman, “Star player?"

“Oo, ikaw, alam ko namang kaya mong ipanalo ito, Jace. Huwag mo lang hahayaang lamunin ka ng galit mo, o kaya ng inis mo.” Malambing na sabi ni Kara.

Biglang umihip ang hangin, at ang ilang hibla ng buhok ni Kara ang humarang sa kanyang salamin. Nang hindi nag-iisip, inangat ni Jace ang kanyang kamay at dahan-dahang inipit ang buhok ni Kara sa likod ng tenga nito.

Nanigas si Kara sa kinauupuan niya. Ang kanyang gangster instincts ay nagsasabing umiwas siya sa binata, pero ang puso niya ay nagsasabing manatili sa tabi nito.

“Ma’am, huwag kang masyadong malapit sa akin,” seryosong sabi ni Jace habang nakatingin nang diretso sa kanyang mga mata niya.

“Baka mamaya, hindi ko na mapigilan ang sarili kong alamin kung ano ang totoo sa ‘yo.”

“Ang totoo Jace ay teacher mo ako, at estudyante ko kayo,” mahinang sagot ni Kara.

“Sa ngayon,” sagot ni Jace bago tumayo at bumalik sa court, iniwang tulala si Kara.

Bago matapos ang practice, tinipon ni Kara ang lahat. “Class, tandaan niyo: Sa Intrams, marami ang gagamit ng siko at mura. Pero ang Section Busilak, gagamit ng utak. Huwag kayong papatol sa asar. Ang taong pikon, laging talo, iyan ang tatandaan ninyo.”

“Kahit murahin nila kami, Ma’am?” tanong ni Totoy.

“Ngumiti lang kayo, mas nakakatakot ang kalaban na nakangiti habang nananalo,” sabi naman ni Kara na may kasamang kindat.

Habang nagliligpit ng gamit, nakita ni Kara si Jace na pinupulot ang panyo na nahulog niya kanina. Inamoy iyon ni Jace nang palihim bago ito isinilid sa kanyang bulsa, hindi na nito ibinalik kay Kara ang panyo.

Napangiti si Kara nang lihim. “Matalino ka nga talaga, Jace. Pero sa larong ito, ako ang referee.”

ANG Court ay halos mayanig sa hiyawan sa unang laro ng Basketball ng Section Busilak laban sa Section Agila. Ang Agila ang defending champions, at kilala sila sa dirty play o ang pananakit sa loob ng court na hindi nakikita ng referee.

Si Kara ay nasa bench lamang nakasuot ng malaking cap at may bitbit na tuwalya at water bottles. Mukha siyang masugid na cheerleader na naliligaw sa court ng basketball area.

”Go Busilak! Kaya niyo ‘yan! Huwag kayong madadala sa siko!” sigaw ni Kara habang aksidenteng natatapon ang tubig sa sahig dahil sa sobrang pagtalon.

Sa loob naman ng court, seryoso lamang si Jace, siya ang point guard kaya ramdam niya ang titig ng mga taga-Agila ang mga titig na naghahanap ng away, hindi ng bola.

Sa simula pa lang, ramdam na ang bigat ng laban. At sa tuwing didribol si Jace, laging may sikong tumatama sa tadyang niya. Habang si naman Totoy ay ilang beses nang natisod ng paa ng kalaban pero ang tawag ng referee ay pabor sa Agila.

“Ma’am, hindi na ito basketball! Wrestling na ito!” bulong ng isang substitute player sa tabi ni Kara kaya seryosong tumingin siya sa kanyang mga players particular na kay Jace.

Nakita ni Kara ang pamumula ng mukha ni Jace, alam niyang malapit nang sumabog ang galit nito. Nang mag-timeout, lumapit si Jace sa bench, hingal na hingal at may maliit na sugat sa labi.

“Ma’am, babasagin ko na ang panga ng Ramil na ‘yan,” gigil na sabi ni Jace.

Pero imbes na mag-panic, ay kinuha ni Kara ang tuwalya at aksidenteng naisampal ito sa mukha ni Jace sa sobrang taranta.

“Ay! Sorry, Jace! Napaka-clumsy ko talaga!” sabi ni Kara. Pero habang pinupunasan niya ang mukha ni Jace, bumulong siya nang napakahina.

“Gamitin mo ang momentum niya. Kapag sumiko siya, huwag kang lalaban umiwas ka nang bahagya at hayaan mong ang sarili niyang lakas ang magpabagsak sa kanya. Physics, Jace. Aralin natin ‘yan, ‘di ba? at alam kung perfect ka diyan!”

Napatigil naman si Jace, at tiningnan niya si Kara. Ang mga mata ng g**o ay nananatiling inosente, pero ang payo nito ay payo ng isang beterano sa bakbakan ng basketball.

Pagbalik sa laro, mas naging agresibo si Ramil, ang lider ng Agila. Sa isang fast break, akmang susuntukin ni Ramil, si Jace sa gitna ng siksikan kung saan hindi makikita ng referee.

Si Kara, naman na nasa gilid ng court, ay biglang natisod sa kanyang sariling bag. Kaya ang kanyang pagbagsak ay naging dahilan para tumalsik ang isang bola ng volleyball na nasa gilid niya patungo sa loob ng basketball court.

Saktong tumama ang volleyball sa binti ni Ramil bago pa nito maibato ang suntok kay Jace. Dahil sa gulat, nawalan ng balanse si Ramil at sumubsob sa sahig, mukhang siya pa ang nag-foul kay Jace.

“FOUL! Section Agila, Number 7!” pito ng referee kaya lihim na napangisi sa g**o matalim naman tumingin si Ramil Kay Kara, ngunit wala lang iyon sa dalaga.

“Ano?! Wala akong ginagawa! ‘Yung bola ang tumama sa akin!” sigaw ni Ramil sa inis.

“Naku, pasensya na po! Nalaglag ‘yong bag ko, natabig ko iyong bola!” hinging paumanhin naman ni Kara habang kunwari ay nagkagulo-gulo sa pagpulot ng gamit.

Napailing si Jace habang nakatayo sa free-throw line. Physics nga naman. Isang aksidente na naman ang nagligtas sa kanya sa gulo. At simula niyon sa bawat tatangkain ng mga Agila na gumamit ng dahas ay naging mas mautak sila at mas palihim na gumagawa ng paraan si Kara na mapigilan ang gulo sa laro.

Kaya halos dalawang oras lang ang naging laban at sa inaasahan nanalo nga ang Section Busilak sa huling tatlong segundo, dahil sa isang lay-up ni Jace. Pagkatapos ng laro, pagod na pagod ang lahat pero puno ng saya.

Habang nagliligpit si Kara, lumapit si Jace sa kanya at kinuha nito ang mabigat na bag ni Kara.

“Ma’am, ang bigat nito ah. May dala ka bang hollow blocks sa bag mo?” biro ni Jace.

“Mga lesson plans lang iyan, Jace. At saka mga pampagana sa inyo,” tawa ni Kara.

“Salamat nga pala sa Physics lesson kanina, Ma’am. Kung hindi dahil doon, baka nasa guidance office na ako ngayon,” senserong sabi ni Jace tapos huminto ito sa paglalakad at hinarap si Kara.

“Alam mo, sa bawat laro, ikaw ang tunay na MVP.” Dugtong pa nito.

“MVP? Most Valuable Pintasera ba iyon?” biro ni Kara ngunit na iilang naman siya sa mga tingin ng binata.

“Most Valuable Person sa buhay ko ngayon, ma’am,” seryosong sabi naman ni Jace.

Kaya nanlaki ang mga mata ni Kara, hindi niya inaasahan ang ganoong banat mula sa isang pasaway na estudyante. Sa sobrang gulat, ay matisod na naman siya, pero sa pagkakataong ito, hindi siya sa sahig bumagsak.

Sinalo siya ni Jace, at sa pagkakataong iyon, mas matagal ang pagkakayakap ng binata sa baywang niya.

Ramdam ni Kara ang mabilis na tibok ng puso ni Jace, isang tibok na hindi lang dahil sa pagod sa laro.

“Ma’am, hanggang kailan ka ba matitisod sa harap ko?” bulong ni Jace malapit sa tenga ni Kara.

“H-hanggang sa matuto na akong huwag maging lampa sa sarili ninyo,” sagot ni Kara, at pilit na kumakawala, kahit ang totoo ay gusto niyang manatili sa init ng yakap ng binata.

Binitawan naman siya ni Jace pero may isang nakakalokong ngiti sa mga labi ang ipinakita nito.

“Huwag kang mag-alala, Ma’am. Kahit gaano ka pa ka-lampa, laging may Jace na sasalo sa ‘yo.”

ITUTULOY