Tinig Ng Dilim

Tinig Ng Dilim Ang pahinang ito ay manghahatid ng mga mga Kwentong kababalaghan, katatakutan at misteryoso.
(1)

22/03/2026

HALLOWEEN SPECIAL

“ANINO”
by Dugong_Bughaw!


PASADO alas dose na ng hating gabi ay nasa lansangan pa rin ang mag-asawang W***y at Estela, sakay ng tricycle nila. Ginabi na sila ng uwi mula sa ospital na pinagdalhan nila sa pamangkin ni Estela. Inabot na kasi ng gabi bago pa mai-admit sa pribadong ospital ang bata matapos tanggihan sa pampublikong ospital.

Pinili niyang mag backride sa likuran ng motor kaysa manatili sa sidecar. Natatakot kasi siyang mag-isa dahil alam niya sa sarili na madalas ay nakakakita siya ng mga bagay na hindi nakikita ng iba.

Isang baranggay na lang at malapit na sila sa kanilang bahay na siyang pinakadulong bahagi ng bayan ng San Miguel.

Malapit na sila sa lugar na pinagkakatakutan ng marami dahil sa mga kwentong nagaganap sa lugar na ito. Accident prone area ang lugar. Ayon sa kwentong bayan na naipasa na sa kasalukuyang henerasyon ay may mga elemento raw na nagpapakita sa lugar na ito. May mga kasabihan na dapat daw ay magbigay galang ang sino man nadaraan dito upang hindi maaksidente

“Mahal, bumisa ka muna bago tayo pumasok sa arko,” paalala ni Estela sa asawa.

Sinunod naman ng lalaki ang huli at bumusina ng tatlong ulit, kaya panatag ang loob nilang lumampas sa arko.

Hindi naman maintindihan ni Estela ang pakiramdam ng bigla na lamang lumamig ang temperatura at tila bumagal ang pagtakbo ng sasakyan.

Lihim siyang nagdarasal sapagkat natatakot siya.

Ganun na lamang ang kaniyang pagkagimbal nang sa pagtapat nila sa malaking puno ng mangga ay may nakita siyang animo wangis ng isang babae. Nahulog ito mula sa nakayungyong na sanga ng mangga at sinalpok ang sinasakyan nila. Animo nanlilisik ang mga mata nito ngunit hindi niya matiyak sapagkat wala naman itong mukha.

Kasabay ng kanilang pagsigaw ang pagsalpok ng babae sa kanilang sasakyan. Gumewang gewang ang tricycle.

“Diyos ko po tulungan mo po kami!” Bulalas niyang panalangin dala ng matinding takot.

Nangangalinsag ang kaniyang mga balahibo sapagkat nawala ang babaeng nasalpok nila. Nag-uunahang tumulo ang kaniyang luha dahil sa nangyari. Buong akala niya maaaksidente na sila.

Maging si W***y ay nakaramdam ng pagkagitla sa nasaksihan. Lumingon siya sa asawang nakayakap sa kaniyang bewang habang umiiyak.

“Kumapit kang mabuti Mahal, kailangan natin makaalis agad sa lugar na ito.” Bilin niya sa asawa. Mabilis ngunit may pag-iingat nitong pinatakbo ang tricycle upang makalayo sa lugar na iyon.

Hindi na namalayan ni Estela kung paano sila nakauwi dahil sa takot. Kumakabog ang dibdib niya sa nangyari at okupado ang isip niya sa naganap.

Kinabukasan ay naikwento ni Estela sa kaniyang ina ang nangyari ng nagdaang gabi.

“Kaya pala maraming naaaksidente at namamatay sa lugar na 'yon baka nagpapakita sa kanila ang babaeng 'yon,” komento ng ina niya.

“Natatakot ako Nay, noong una ay nakikita ko lang, sumunod nararamdaman ko na sila sa tabi ko, ngayon eto at muntik na kami madisgrasya, natatakot ako sa maaring mangyari sa susunod!” May pag-aalalang aniya sa ina.

“Palagi kang mananalangin at mag-iingat anak, maging matapang ka sa kanila dahil habang nakikita nilang natatakot ka lalo silang magiging intresado upang takutin ka!” Paalala nito sa kaniya.

Lumipas ang mga araw at sinikap ni Estela na kalimutan ang naranasan nila sa daan. Naisip niya na walang mangyayaring mabuti sa kaniya kung ikukulong niya sa takot ang sarili.

Ngunit ng hapon iyon na galing sila sa kabayanan upang manindahan ay naipit sila sa traffic kaya inabutan sila ng takip silim sa daan. Habang binabagtas nila ang bukirin pauwi sa kanila ay tila ayaw umandar ng kanilang tricycle.

Hayun na naman ang pakiramdam niya na tila may mga matang nakatingin sa kaniya. Pakiramdam din niya ay biglang bumigat ang mga pinamili nila na halos hindi makausad ang sasakyan.

Akala niya ay siya lamang ang may ganung pakiramdam, kaya nagulat pa siya nang huminto sila at magsalita ang asawa niya.

“Mahal, bumaba ka nga muna sandali, pakitingnan mo kung flat ba ang gulong ayaw kasi tumakbo nang maayos nito,” untag sa kaniya ni W***y.

Mabilis siyang bumaba at binalewala ang pakiramdam upang sundin ang pakiusap ng kabiyak. Nangangalinsag man ang balahibo niya sa ’di matukoy na dahilan.

“Hindi naman ito flat Mahal,” aniya matapos i-check ang gulong.

Laking gulat niya nang masulyapan niya sa likurang bahagi ng tricycle ang napakataas na anino ng lalaki, tila nakadiin ito sa tricycle nila. ngunit dagli rin nawala pagkakita niya.

“Mahal, may anino sa likod ang laki kaya pala hindi tayo makausad,” wika niya na parang hindi natatakot.

Sinabayan niya ng panalangin habang nagpapatuloy sila sa paglalakbay. Ito lamang ang tanging alam niyang paraan upang labanan ang takot sa mga bagay na nakikita niya.

“Bakit kaya hindi ka magpa-pray over kina pastor, anak?” Baka nadadaig ka ng masasamang elemento kaya ka nila nalalapitan o baka inuunahan ka ng takot,” suhestiyon naman ng ina niya.

Saglit siyang nag-isip sa sinabi ng kaniyang ina. Wala naman mawawala kung susubukan niya.

Kasabay ng pananalangin ay nanghingi rin siya ng payo mula pastor kung paano ito mapagtatagumpayan.


“Ang mga masasamang espirito at elemento ay madadaig sa pamamagitan ng panalangin na may buong pananampalataya sa Diyos, maging matapang ka na utusan silang lumayas sa paligid,” bilin sa kaniya nito.

Tinandaan niya ang mga bilin nito, bagaman kung maari ay ayaw niya na muling maranasan.

Lumipas ang mga araw na normal ang lahat.
Hindi niya inaasahan ang magaganap ng gabing iyon, habang siya ay nagsasara ng tarangkahan.

Nakita niya ang kanilang kapitbahay na humahangos palapit sa kaniya.

“Estela, tulungan mo kami, ang pareng Atong mo nababaliw na yata!” Bulalas nito na may lakip ng pag-aalala sa tinig.

“May ikinukwento siya tapos iyak nang iyak at sinasaktan ang sarili!” dagdag pa nito.

Tinawag niya ang ina at asawa, sabay-sabay silang nagtungo sa bahay ng pareng Atong nila.

Naabutan nilang nakasisik ito sa sulok ng mesa at tila takot na takot.

“May pusa, napakalaki g-gusto niya akong kuhanin! Nag-aapoy ang mata niya para siyang demonyo!” wika nito habang namimilog ang mga mata.

Naramdaman niya ang kakaibang pakiramdam sa paligid. Alam niyang may katotohanan ang sinasabi ni Atong.

Muli niyang naalala ang bilin sa kaniya ng pastor. Huminga siya ng malalim at kinalma ang sarili kasabay ng pag-iipon niya ng lakas ng loob.

“Diyos ko, gabayan mo po kami,” usal niya ng panalangin.

“Pareng Atong, gusto mo bang tulungan ka namin?” Pagkausap niya rito sa malumanay na tinig.

Marahan itong tumango ngunit bakas pa rin ang takot sa mukha.

“Sabayan mo kaming manalangin, at labanan mo anuman ang nakikita mo,” wika pa niya na ikinatango nito.

Iginiya niya ang lahat ng naroon upang manalangin. Buong tapang niyang hinarap ang sitwasyon.

Habang sila ay nanalangin ay umihip ang malakas na hangin, kasabay ng pagkalampag ng bubungan.

Lalo pa niyang binuo ang loob niya at sinabayan ng higit pang mas marubdob na pananalangin kasabay ng isang utos.

“Sa pangalan ni Hesus na makapangyarihan sa lahat, inuutusan ko kayong lumayas sa lugar na ito sapagkat wala kayong karapatang maminsala!” Malakas niyang wika na puno ng awtoridad.

Sumigaw nang malakas si Atong at pagkatapos ay kumalma ang paligid. Tila nauupos na napaunat si Atong sa sahig kasabay pagkalma ng anyo nito.

“W-wala na sila na nagpapahirap sa akin! Salamat sa inyo Mare, Pare!” ani ni Atong.

Maging siya ay namangha sa nangyari hindi niya akalain na magagawa niya ang bagay na 'yon.

Lihim siyang umusal ng pasasalamat sa Maykapal.

Dahil sa pangyayaring yaon ay natutunan na niyang labanan ang takot at pangamba sa tuwing makakikita siya ng mga hindi pangkaraniwang bagay. Wala na ring pagkakataon ang mga ito upang gambalain siya.

********The End*******

22/03/2026

HALLOWEEN SPECIAL

-PAALAM-

By: CALUT QHO

Habang abala sa paglalatag ng picnic mat ang nobyo, hindi maiwasang mapangiti ni Liana, habang pinagmamasdan ito. Bakas sa labi nito ang saya habang inisa-isa nang ilagay ang baon nilang snacks.

“Mine, halika na rito,” aya sa kaniya ng nobyong si Ethan, pagkatapos nitong ayusin ang lahat.

Agad naman s’yang lumapit at saka umupo sa tabi nito.

“Parang ngayon lang kita nakita na nagsikap maghanda ng ganito, ah,” biro ni Liana, habang tinitikman ang cake na gawa ni Ethan.

Ngumiti si Ethan, at medyo nahihiya. Ngunit nagsalita rin sa huli. “Minsan lang, kapag may espesyal na tao sa buhay ko,” tugon nito saka sumandal sa balikat niya. “Alam mo, Mine, matagal ko nang gustong makasama ka nang ganito. At iparamdam sayo kung gaano kita kamahal at kung gaano ako kaswerte sayo.”

“Grabe ka naman, para namang hindi tayo araw-araw nag-vi-video call, at saka nagsasama naman tayo every weekend ah,” natatawang sagot ni Liana. Habang patuloy sa pagsubo ng pagkaing hawak.

Napabuntonghininga naman si Ethan at bahagyang lumayo sa pagkakasandal sa kaniya. At kinuha ang kaniyang kamay saka pinisil-pisil iyon. “Iba ka kasi, Mine. Ikaw ang nagbibigay sa akin ng inspirasyon. Ikaw ang dahilan kung bakit ang simple kong mundo ay napupuno ng saya. Mahal na mahal kita Mine.”

Napahinto si Liana at marahang hinaplos ang mukha ni Ethan. “Bakit parang ang drama mo ngayon? Anong binabalak mo?”

“Basta tandaan mo, mahal kita. At palagi akong nandito para sa’yo,” nakangiting saad ng nobyo at banayad na hinaplos ang kaniyang buhok.

“O siya ang drama natin ngayon gabi. Ang mabuti pa kainin na lang natin itong mga baon natin.

“Mabuti pa nga.”

Masaya silang nagpatuloy sa kanilang ginagawa at maya maya pa ay humiga ang nobyo sa hita niya habang hawak-hawak ang isa niyang kamay. Agad naman niyang hinaplos ang buhok nito habang pinagmamasdan ang madilim na kalangitan na napupuno ng mga bituing nagsilbing liwanag sa tahimik na gabi.

NANG sumunod na araw excited na si Liana, dahil magtatagpo silang muli ni Ethan. Tumawag kasi ito kagabi at sinabing kailangan nilang magkita dahil may mahalagang sasabihin.

Ngunit halos isang oras nang naghihintay si Liana, sa park ngunit hindi pa rin dumadating si Ethan. Ilang beses pa niya itong tinatawagan ngunit out of coverage ito. Bigla naman s’yang nakaramdam ng kakaiba sa gabing iyon. Pinilit naman niyang pakalmahin ang sarili at para maibsan ang labis na kalabog ng kaniyang dibdib.

Hanggang sa isang malamig na hangin ang dumampi sa kanyang balat, at maya-maya, naramdaman niyang may humawak sa kanyang balikat. Paglingon niya, si Ethan iyon nakasuot ng paborito nitong leather jacket. Na tinernohan ng binigay niya pantalon. Ngunit may kakaiba sa nobyo parang namumutla ito at tila malamig ang mga kamay na dumadampi sa kaniyang balat.

“Ethan! Bakit ngayon ka lang? Parang aatakihin naman ako sa niyerbus, bigla bigla ka na lang nasulpot sa likuran ko. At saka pakit parang ang lamig mo?” gulat at nagtatakang tanong ni Liana, sa nobyo.

Sa halip, marahang hinawakan ni Ethan ang kanyang kamay, tila ayaw niyang mawala ang sandaling magkasama sila.

“Mine,” sambit ni Ethan, bakas sa mga mata nito ang lungkot. “Matagal ko na sanang sabihin ito, ngunit hindi ko alam kung paano simulan. Nahihiya kasi ako, pero sana magustuhan mo.”

Kinuha ni Ethan ang isang maliit na kahon mula sa kanyang bulsa. Bumungad naman kay Liana, ang isang magandang singsing na may simpleng disenyo, nang buksan ni Ethan ang kahon. Ngunit may kakaibang kinang sa ilalim ng ilaw ng poste.

“Liana, gusto kong malaman mo na ikaw ang lahat sa akin. Hindi ko na kaya pang maghintay. Mahal na mahal kita. Kaya, will you marry me?”

Hindi naman makapaniwala si Liana, sa narinig at naiwan s’yang tulala. At sa ilalim ng liwanag ng poste at mga bituin, bumilis ang tibok ng kanyang puso. Agad naman namumuo ang kaniyang mga luha at namiminto na itong bumagsak mula sa kaniyang mga mata.

“Yes, I will marry you Ethan,” sagot ni Liana, at hindi na mapigilang maiyak sa sobrang saya. Ngumiti naman ang nobyo at agad na sinuot sa kaniyang daliri ang singsing.

Ngunit sa sandaling iyon, biglang naging malamlam ang ngiti ni Ethan. Parang unti-unti itong lumalabo, at ang kanyang imahe ay parang usok na dahan-dahang nawawala sa harap ni Liana.

“Ethan! Ano'ng nangyayari?” sigaw ni Liana, nanginginig ang boses at lumuha, subalit tanging malamig na hangin ang sumagot sa kanya. Sa kanyang harapan, tuluyang naglaho ang anyo ni Ethan, na tila naging alikabok na lamang sa dilim ng gabi.

KINABUKASAN, nagising si Liana na may mabigat na dinadala sa kanyang puso. Hindi niya mawari kung ano talaga ang nangyari kagabi. Pilit naman niyang inaalam sa pamilya ni Ethan, ngunit hindi niya ito makontak ng gabing iyon. Hanggang sa biglang nag-ring ang kaniyang telepono, at doon niya natanggap ang nakakagimbal na balita.

“Hello Tita, magandang umaga po, nandiyan po ba si Ethan?” bungad niya ng sagutin niya ang tawag ng ina ni Ethan. Ngunit imbis na sumagot, nagpakawala na muna ito ng malalim na buntonghininga.

“Liana, hija. Si-si Ethan kasi… patay na. Naaksidente siya kagabi, habang papunta siya sayo. Sumabog ang sinasakyan niyang motor nang mabangga ito ng ten wheeler truck na nawalan ng preno,” garalgal ang boses na balita ng ina ni Ethan, ngunit ramdam niyang pinipilit nitong magpakatatag.

Dahil sa pagkabigla, hindi na nakasagot si Liana, at nabitawan na lang niya ang kaniyang telepono. Tila pinipiga ang kanyang puso sa sakit at dalamhati nang umagang iyon, halos hindi siya makapaniwalang wala na ang nobyo. Gusto niyang magwala sa umagang ‘yon ngunit wala siyang lakas na gawin iyon.

Ngunit naalala niya ang huling gabing magkasama sila, ang proposal ni Ethan, at ang pag-ibig nito na hindi na naipadama nang lubos sa kanya. Sa kanyang puso, alam niyang tinupad ni Ethan ang kanyang pangako kahit sa huling pagkakataon, sa isang paraan na hindi niya inaasahan.

Ngayon, sa bawat gabi, tinititigan ni Liana ang mga bituin sa langit, nagdarasal at nagpapasalamat. Dahil sa kabila ng kirot ng pagkawala ni Ethan, may ngiti pa rin sa kanyang mga labi—dahil alam niyang, sa kabila ng lahat, si Ethan ay nagpaalam sa kanya, at kasama niya ito kahit sa huling sandali.

MAKALIPAS ang ilang linggo, patuloy pa ring binabalikan ni Liana ang huling gabing magkasama sila ng nobyo. Nakatanim sa kanyang isipan ang mga matatamis na alaala ng mga sandaling magkasama sila – ang mga biro, mga paglalambingan, at ang mga simpleng bagay na ngayon ay nagiging dahilan ng kanyang mga luha. At tila kahit saan siya magpunta, para bang naroroon pa rin si Ethan, at palaging nagkabantay sa kaniya.

Isang gabi, habang naglalakad si Liana sa park kung saan sila madalas mag-date, may bigla siyang naramdaman na malamig na hangin na dumaan sa kanyang tabi. Kinilabutan siya sa una, ngunit sa halip na matakot, nakaramdam siya ng kakaibang kapanatagan. Marahang tumingala si Liana at nagpakawala ng malalim na bumuntonghininga.

“Ethan, alam kong nandyan ka,” bulong niya sa hangin. “Gusto ko lang sabihin na nagtatampo ako sayo, kasi ang daya mo.”

Hindi niya alam kung naririnig siya ng nobyo, ngunit tila may naramdaman siyang kung anong init na dumampi sa kanyang pisngi, na para bang marahang haplos iyon ng isang kamay.

“Ethan,” napangiti na lamang siya habang nakapikit ang kaniyang mga mata at tila pinapakiramdaman ang paligid. At sa isang iglap muling bumalik sa kanyang alaala ang huling gabing nakita niya si Ethan.

Sa gabing iyon bumalik siya sa kanilang tagpuan. Habang nakatayo siya sa ilalim ng parehong poste ng ilaw, biglang bumalik ang lahat ng kaniyang alaala. Pakiramdam niya, naroon pa rin si Ethan, nakatayo sa kanyang tabi, ang mga mata nito na puno ng pagmamahal habang hawak ang kanyang kamay.

“Liana,” biglang bulong ng isang pamilyar na boses.

Napalingon siya, at sa kanyang gulat, nakita niyang nakatayo si Ethan, tulad ng huling gabing magkasama sila. Hindi siya makapaniwala; nanlalamig siya sa kaba, ngunit hindi maitatanggi ang ligaya sa kanyang puso nang muling masilayan ang nobyo.

“Ethan, salamat naman at bumalik ka,” naiiyak niyang saad at agad na niyakap ang nobyo.

“Huling gabi na ito, Mine,” malumanay ang boses na wika ni Ethan.

“Huwag mo akong iwan, Ethan. Hindi ko kayang mag-isa,” umiiyak na naisaad ni Liana, habang mahigpit na hinahawakan ang braso nito na tila takot na baka maglahong muli ang nobyo.

“Hindi ka nag-iisa. Kahit wala na ako dito, ang pagmamahal ko sa'yo ay mananatili diyan sa puso mo. Ikaw ang babaeng minahal ko ng buong puso, at ikaw pa rin ang magiging dahilan ng mga ngiti ko kahit saan ako mapunta,” tugon nito, at saka marahang hinaplos ang kaniyang buhok.

“Hindi. Please h’wag mo akong iwan, hindi ko kaya,” humahagulgol niyang wika habang nakasaandal sa balikat ni Ethan.

“Ayaw rin kitang iwan Mine, gustuhin ko man ngunit hindi na puwede.”

Bahagyang lumayo si Ethan, ngunit nanatili pa ring hawak ang kamay ni Liana. Masakit mang isipin pero iyon na talaga ang huling pagkakataon makasama nila ang isat isa. Bago pa man maglaho nang tuluyan, si Ethan, kinuha niya ang kamay ni Liana, at marahan iyong idinampi sa kaniyang labi. “Paalam, mahal ko. At sana, sa bawat pagngiti mo, maalala mong kasama mo ako.”

At sa huling sandali, isang malamig na hangin ang dumaan, at naging dahilan para bumalik si Liana sa kaniyang huwistyo. At si Ethan, ay tuluyang na g naglaho. Napaiyak na lamang si Liana, sa ilalim ng mga bituin, habang pinanghahawakan ang mga alaala ng kanilang pagmamahalang magkasintahan.

Ilang buwan na ang lumipas, at unti-unti nang natutunan ni Liana, na bumangon at ipagpatuloy ang kanyang buhay ng mag-isa. Bagamat ang kirot ay hindi pa tuluyang nawawala, ngunit sinikap niyang magpakatatag at magpatuloy alinsunod sa ibinilin ni Ethan. Natutunan niyang ngumiti, hindi dahil sa paglimot, kundi dahil sa pagmamahal na iniwan ni Ethan sa kanyang puso. Sa bawat bituin na nakikita niya sa langit tuwing gabi, alam niyang naroon si Ethan, at patuloy na nagbabantay sa kanya, at nagmamahal kahit saan pa man ito naroroon.

!!WAKAS!!

A/N: I miss you guys 🥰🥰 may nakaalala pa ba sa akin rito? Hehe

Pero ang alam ko wala na. Matagal na rin kac un kaya heto maglalapag uli. Sana magustuhan niyo. Hindi ko kac kaya ang intense na takutan ito lng talaga nakayanan ko hehe.

Good evz pala enjoy reading salamat 🥰☺️

22/03/2026

HALLOWEEN SPECIAL

Pamagat: SENYALES
Sa Panulat Ni: AVANITAXX

(Habakkuk 1:2-3; 2:2-4)
How long, O LORD? I cry for help. But you do not listen!
I cry out to you, "Violence!" but you do not intervene.
Why do you let me see ruin; why must I look at misery?
Destruction and violence are before me; there is strife, and clamorous discord.

Then the LORD answered me and said: Write down the vision clearly upon the tablets, so that one can read it readily.

For the vision still has its time,
presses on to fulfilment, and will not disappoint; if it delays, wait for it,
it will surely come, it will not be late.
The rash one has no integrity;
but the just one, because of his faith, shall live.

SAMPONG taon na ang pagsasama namin ng aking asawang si Joaquin, simpleng pamumuhay lamang ang mayroon kami at biniyayaan ng mga malulusog, napakaganda, at gwapong mga supling.

Trabahador lamang si Joaquin samantalang ako naman ay nakapagtapos lamang ng Secondarya. At ako ay tunay na maswerte kay Joaquin, bukod sa masipag ay at napakabait pa.

Abril syete, dosmil desi-otso. Sabado iyon at alas-otso ipunto ng gabi, tahimik lamang kaming nagsalo-salo sa hapag kainin mag-asawa dahil, maagang natutulog ang panganay kong anak, at ang aking bagong silang na sanggol. Masaya kami habang kumakain ngunit, ramdam ko ang pananakit ng aking ulo at sikmura na hindi ko pinahalata sa aking asawa. Binalewala ko lamang ang pananakit nito ngunit hindi pa ako nakakalahati sa aking pagkain ay bigla akong kinapusan sa paghinga.

Nahihirapan ako at tila lantang gulay na biglang nawalan ng ulirat. Ramdam ko ang panginginig ng aking katawan, nanlalamig na ako at hindi ko mabatid kung ano.

Nakapikit man aking mga mata ngunit, dinig na dinig ko pa ang pagsambit ni Joaquin sa akin. Maski siya ay nanginginig narin habang yakap ako nang mahigpit.

“Ma! Ma, parang awa mo na, idilat mo ang iyong mga mata. Sabihin mo sa akin kung anong masakit sayo,” nanginginig ang boses niyang sambit na malinaw pa rin sa aking pandinig.

Nanatili pa rin akong nakapikit. Tila, may kung anong humahatak sa akin pailalim. At gustuhin ko man pero, hindi ko magawang idilat ang aking mga mata.

Kusang lumandas ang aking mga luha nang natalo ako ng kadiliman. Oo, alam ko sa mga oras na iyon ay sinusundo na ako pero bakit, tila kakaiba?

Nakikita ko ang aking sariling katawan habang yakap ng aking asawa. Nang pagmasdan ko ang aking sarili at si Joaquin, ay takot ang nadarama ko. Para akong nakalutang sa hangin at hindi ko maramdaman ang lamig ng aking inaapakan.

Dinig na dinig ko ang mga binubulong ni Joaquin habang siya ay taimtim na nanalangin. Umiiyak ito habang humihingi ng tulong sa Panginoon. Ang mga kamay niya’y nakataas at ginagabayan ako. Sinasambit nito ang ngalan ko at pinapabalik ang aking kaluluwa.

Labis ang takot ko dahil, sa aking nakikita. Hanggang sa nakita ko ang isang pangitain---isang babaeng nakaluhod patalikod sa akin, habang nagdadarasal ito at dinadasalan ang larawan ng babae bago nito sindihan ang kandilang itim. Ang kaniyang mga salita ay kakaiba, at nakakatakot, isang HOREM o salitang diyablo.

“Huh!” singhap ko nang makabalik ang kaluluwa ko sa aking katawang lupa.

“Ma, kumusta pakiramdam mo?” Bungad ni Joaquin sa ‘kin.

Isang paghagulgol lamang ang siyang isinagot ko sa kaniya bagay para yakapin niya ako nang mahigpit.

“Magdasal ka sa Panginoon, Ma. Humingi ka ng kapatawaran mula sa kaniya para lukuban ka ng kanyang presensya, at proteksyunan ka mula sa mga masasamang espiritu!” wika ni Joaquin.

Humagulgol ako ng iyak.

“Nanaginip ako, panaginip na nakakatakot,” sumbong ko habang patuloy sa pagtulo ang aking mga luha dahil, sa takot na aking nadama.

KINALABAN ko ang takot, nagdasal ako nang taimtim at kasama ko si Joaquin. Isang Senyales na may kalakip na panalangin. Sa kagustuhan kong makita ang pinagmulan ng pangitain na iyon ay nagawa kong hingin sa Panginoon na ipakita sa akin, na dapat ay hindi ko hiniling pa.

“Gagabayan kita, konsentrasyon lang ang kaylangan mong gawin, Ma.” Paalala ng aking asawa.

Tumango lamang ako bilang pagtugon bago nagpatuloy sa aking gagawin.

Sa pagpikit ko ng aking mga mata, unang bumungad sa akin ang kadiliman hanggang sa sumunod ang liwanag. Habang nakapikit ako ay muli kong nakita ang babaeng nakatalikod sa akin ngunit, may kasama na ito at pareho na nilang dinadasalan ang larawan ng babaeng hindi ko namukhaan.

Nagsimula akong kabahan subalit, naramdaman ko ang mainit na palad ng aking asawa kaya’t kumalma ang puso ko.

Hanggang sa ako ay nakaabot sa isang malaki at napakatayog na bahay dasalan. May simbolo ito ng gintong bituin, katulad sa simbolo ng araw sa watawat. Maraming mga tao sa loob ng simbahan ngunit, ang pastor na nakatayo sa harapan ng palpeto ay siyang ikinasindak ko.

Maugong ang boses niya, at mabagsik ang mga mata nitong nakatutok. Ang mga bulong-bulungan din ng mga tao sa loob ng simbahan ay nagbigay ng takot at malakas na pagtibok ng puso ko, nakakabingi ang kanilang mga boses.

“Jesus Name! Jesus Name!’’ Paulit-ulit kong sambit kung kaya’t nawala na parang bula ang nakakatakot na imahe ng pastor na iyon.

Sa aking pagpapatuloy ay nakita ko sa bawat mahabang upuan ang simbolo ng bituin at ang Lobo na may tatlong mata. Sa bandang kaliwa ko ay nakatitig sa akin ang isang lalaki. Itim ang kulay ng kaniyang balat, nakaupo ito sa isang upuan ngunit, may nakahigang malaking itim na krus sa kaniyang tabi. Ningitian niya ako bagay na siyang ipinagtataka ko.

Hanggang sa isang maliwanag na bagay ang sumunod kong nakita, lumapit ito sa akin at tinawag ako sa ngalan ko.

“Pumarito ka at sa akin ay sumama!”

Dumadagundong ang boses nito. At wala akong nararamdaman ni kaba o takot, at basta-basta na lamang akong sumama sa kaniya. Tinungo ko ang pinto at bigla akong napasok sa ibang parte ng mundo.

Napunta ako sa isang mosque at nagsasambayang ang mga taong naroon, habang ako naman ay naglalakad sa kanilang tabi kasama ang liwanag. Napaka-imposible ng mga nakikita ko. Napakaliwanag nito at detalyado.

“Tignan mo at pagmasdan.” Maugong ang boses na sabi ng liwanag.

Sinundan ko nang tingin ang maliwanag na pinakita sa akin. Hindi ako kumurap hanggang sa napunta ako sa kakaibang lugar. At ang kaninang liwanag ay biglang binalot ng dilim. Ang payapang paligid ay pinalitan nang nakakatakot at nakakakilabot na kapaligiran. Napunta ako sa isang bukirin na kakaunti ang mga punong kahoy. Madilim ang paligid ngunit, nakikita ko pa rin ang nakapaligid sa akin.

Bahagya akong napayakap sa aking sarili nang nakaramdam ako nang sobrang panlalamig, at kakilabot na tunog. Maging ang pagbulong ng kung sinuman mula sa likuran ko.

Sa paglingon ko ay ganun na lamang ang gulat ko mula sa aking nakita. Hindi ko magawang ikilos ang aking mga binti, na animo’y na estatwa ako mula sa kinatatayuan ko.

Kamukha ng tao na pinako sa krus ang nakita ko, may dugong itim mula sa bibig nito habang nakanganga sa ‘kin. Hanggang sa paunti-unting nagbabago ang hitsura nito, tumutubo ang sungay nito at nagkabuntot din.

Bago paman ako tuluyang lukubin ng kadiliman na bumabalot sa paligid ay nagising na ako.

Hindi ako makapagsalita, ramdam na ramdam ko ang malamig na pawis sa aking mukha at katawan. Maging ang bawat pagpintig ng puso ni Joaquin ay naririnig ko.

“Ayos ka lang? Puwede mong sabihin sa akin kung anong nakikita mo.’’ Wika niya.

Mula sa yakap niya ay napatingala ako at napatitig sa kanyang mukha.

Paano niya nalamang naglalakbay ang kaluluwa ko?

“Alam ko ang nasa isip mo. Hindi mo alam kung paano kita paulit-ulit na tinatawag, at ginigising dahil hindi ka na humihinga.’’ Sabi nito na ikinatigil ko.

Umawang ang aking bibig at tila nanuyo ito.

“Nanaginip ako. . .kakaibang panaginip na parang nandoon ako.’’ Tanging sambit ko at muling yumakap sa kaniya.

Hinaplos niya ang likuran ko at hinalikan nito ang tuktok ng ulo ko. Yumakap siya sa akin nang mahigpit, at naging komportable ang pakiramdam ko dahil sa yakap niya at pinaramdam. Dahil, naibsan nito ang takot at kaba na nadarama ko.

“Nanalangin ka ba sa Diyos na gabayan ka? Humingi ka muna ng kapatawaran bago mo subukan makita ang gusto mong malaman. Dahil ang Diyos, kaya niyang ipakita sa’yo kung saan ang kaya ng katawan mo.’’ Paalala nito sa akin.

Naikagat ko ang aking mga kuko.
“Oo, Pa. Hiningi kong bigyan niya ako ng senyales na ipakita sa akin kung bakit ako nakaramdam kanina nang kakaiba, at saan galing ang sakit ko dahil, lagi akong nanghihina at kinakapusan sa paghinga.’’

Natawa si Joaquin at nagpakawala nang buntonghininga.

“Kaya naman pala. Sa susunod na manalangin ka, iwasan mong humingi ng senyales, tiyak na binuksan nito ang iyong ikatlong mata at ipakita sayo kung gaano ka desperado ang Diyablo para saniban ang katawan mo!” saad nito bagay na ikinatakot ko at muling kabahan.

Tunay bang tama siya mula sa kanyang paalala? Marahil nagtataka kayo kung bakit alam iyon ng asawa ko. Si Joaquin ay isa sa mga biniyayaan nakakagamot, at makasilay. At may kakayahan siyang makakita ng hindi nakikita ng ordinaryong tao.

Kaya kung manalangin man, taus-puso mo itong hilingin. Huwag mong hingin ang senyales sapagkat, delubyo ang ipinapahiwatig.

WAKAS!

A/n: Ikaw? Mahilig ka ba sa senyales. Ano ba ang gusto mo at hilingin? Magandang araw! Sana ay nagustuhan ninyo.

22/03/2026

HALLOWEEN SPECIAL

“SINGSING”
by Yzabelah

“NAPAKAGANDA mong pagmasdan. Kailanman ay hindi ko hahayaan na mahubad ka sa aking daliri dahil ikaw ang tanda ng wagas na pagmamahal sa akin ni Rosauro!” Halos maluha-luha si Auria habang minamasdan ang gintong singsing na may tampok na itim na perlas na nasa kaniyang palasingsingan sa kanang kamay niya. Natatandaan pa niya na sinabi iyon sa kaniya ng kaniyang asawa na mana pa iyon sa kanununuan nito. Sariling gawa rin mismo iyon ng pamilya ng mga ito. Isang maninisid ng perlas at minero ang ama ng lolo nito kaya iyon ay nabuo sa hirap at pawis. Katotohanang tunay niyang pinapahalagahan.

Tatlong magkakasunod na katok sa pinto ang pumukaw sa pagmamasid niyang iyon sa suot na singsing. Tinungo niya ang pintuan at marahang pinihit ang seradura upang mabuksan ang pinto ngunit wala siyang nakitang tao. Naiiling na lamang siya na muli iyong isinara. Marahil ay pinaglalaruan na naman siya ng mga bata sa katabi nilang apartment. Ilang beses na rin niyang nahuhuli ang mga ito na palaging kumakatok at kapag nagbukas siya ay bigla na lamang magsisitakbo ang mga ito. Sinubukan na rin niya na puntahan at kausapin ang mga magulang nito ngunit tila mga bingi ang mga ito sa kaniyang pakiusap na pagsabihan ang makukulit nitong mga anak.

Matapos maipinid ang pinto ay muli na naman siyang nakarinig ng mga katok. Sa pagkakataong iyon ay pandalas na iyon na tila ba nagmamadali.

“Nakakainis na! Kapag hindi ako nakapagpigil sa makukulit na mga batang ito ay baka kung ano na ang magawa ko!” halos nagdadabog na ang kaniyang mga paa nang muling bumalik sa may pinto upang muli iyong buksan. Hindi naman niya puwedeng ipagwalang bahala iyon sapagkat hindi siya titigilan ng mga ito sa kakulitang taglay.

Halos namilog ang kaniyang mga mata nang makilala kung sino ang kaniyang napagbuksan.

“R-Rosita?”

Nakita niya ang galit at nagbabadyang luha sa mga mata nito. Napahakbang siya paurong nang humakbang ito papasok at ang malakas na pagsara na lamang ng pinto ang nagpagitla sa kaniya.

“Anong ginagawa mo rito? Hindi ka nararapat na pumunta rito! Wala rito si Rosauro!” nanginginig pa rin ang tinig ni Auria habang sinasabi iyon.

“Ibalik mo ang singsing ko! Hindi iyan nararapat sa iyo,” may diin at katigasang wika naman ni Rosita.

“Huwag kang ambisyosa! Ito ang singsing na isinuot sa akin ni Rosauro nang ikasal kami! Ang kapal rin naman ng mukha mo! Isa ka na ngang kabit na walang karapatan sa aking asawa ang lakas pa ng loob mong puntahan ako para manggulo!”

“Hinding-hindi kita patatahimikin, Auria, dahil napakalaki ng kasalanan mo sa akin at ni Rosauro sa pamilya ko!” Ang matinding galit ni Rosita ay makikita sa kaniyang mga mata habang sinasabi iyon. “Ibalik mo ang singsing!” matapos iyon ay hinablot nito ang braso ni Auria at nang makita sa daliri nito ang singsing ay pinilit niya iyong makuha.

Nagpambuno sila at nang makawala si Auria kay Rosita ay agad itong tumakbo sa kusina at kumuha ng kutsilyo at muling hinarap ang babaeng para sa kaniya ay tinik sa pagsasama nila ni Rosauro.

“Subukan mong lumapit sa akin at itatarak ko sa dibdib mo ang patalim na ito,” nanginginig pa ring wika ni Auria. Bagaman at isa iyong banta ay hindi niya matiyak kung makakaya nga ba niyang makipagpatayan alang-alang sa pinakamamahal niyang asawa na si Rosauro.

Sa halip na matakot ay marahan ang naging pagngiti ni Rosita.

“Sasaktan mo rin ako katulad ni Rosauro? Magagawa mo rin akong patayin alang-alang sa kaniya. Matalik kitang kaibigan, Auria, pero nagtaksil kayong dalawa sa akin. Ang nais ko lamang ay ang singsing at hindi ko kayo patatahimikin hangga’t suot mo siya o nasa iyo ito!”

Totoo ang sinabi ni Rosita. Mula pagkabata ay matalik na silang magkaibigan ni Auria. Noong kapuwa nasa kolehiyo na sila at ipakilala ni Rosita sa kaniya ang nobyo nitong si Rosauro ay natutunan din niya itong mahalin. Pinilit niyang iwaksi ang nararamdaman para sa nobyo ng kaibigan ngunit siya ang patuloy na nagdurusa kaya naman nang makapagtapos sila ng pag-aaral kahit alam niyang engage na ang dalawa ay gumawa siya ng paraan upang mahumaling sa kaniya si Rosauro. Naging madali iyon lalo na nang makapagtrabaho sa ibang bansa si Rosita. Ang pangungulila ni Rosauro sa kaibigan ay pinunan niya hanggang sa mahalin na nga siya nang tuluyan nito at pakasalan. Kaya nga nang mawala muli si Rosita at hindi na nagpakita sa kanila ay natuwa siya ngunit ngayon bakit ito nagbabalik para lamang kunin sa kaniya ang wedding ring nila ni Rosauro?

“MAHAL, buksan mo ang pinto. Kanina pa ako kumakatok. Nandiyan ka ba sa loob? Nalimutan ko ang duplicate key ko!” tinig iyon ni Rosauro habang patuloy sa pagkatok.

Biglang napangisi si Auria nang makilala ang tinig ng asawa. Nawala ang kaniyang pangamba sa pagsugod na iyon ni Rosita. Panigurado namang sa kaniya ito kakampi. Tangan pa rin ang patalim na humakbang siya patungo sa pinto habang nakatingin pa rin kay Rosita.

“O, anong nangyari? Bakit may patalim kang hawak?” nagtataka naman na tanong agad ni Rosauro nang mapagbuksan siya ng pinto ng asawa.

“Dahil diyan sa babaeng iyan? Bigla na lamang siyang sumugod dito at sinaktan ako!” sumbong agad ni Auria sa bagong dating na asawa.”

“Teka, wala namang ibang tao, ah. Sino ba ang tinutukoy mo?” naguguluhang tanong ni Rosauro.

Paglingon nga ni Auria sa lugar kung saan naroon si Rosita ay wala na ito. Inilinga pa niya ang paningin sa kabuuan ng sala. Hindi pa siya nakuntento, hawak pa rin ang patalim ay hinanap pa niya ito sa loob ng cr, sa kusina, at maging sa loob ng kanilang silid.

Nahihintakutang biglang binitiwan ni Auria ang tangan na patalim at ipinatong sa ibabaw ng mesa nang makabalik na sa sala kung saan naroon si Rosauro na nakatingin sa kaniya na tila nag-aalala at naguguluhan.

“Si Rosita, narito siya kanina. Pumasok siya. Kinukuha niya sa akin ang wedding ring natin.”

Sukat sa narinig ay biglang natigilan si Rosauro.

“Hinding-hindi niya ito makukuha! Ito ang tanda ng pagmamahalan natin. Hindi ba mga ninuno mo pa ang nagmina nito at nanisid ng perlas na narito? Pinahahalagahan ko ito higit pa sa buhay ko!”

“Akina ang singsing?” walang ano-ano ay wika ni Rosauro sabay lahad ng palad.

“Bakit?”

“Kung iyon ang nais niya, ibalik natin!”

“Anong ibalik? Akin ito! Bigay mo ito sa akin. Wala siyang karapatan dito. Ako ang legal na asawa. Sa akin ka kasal. Pag-aari ito ng pamilya mo na ibinigay mo lamang sa akin. Paano siya magkakaroon dito ng karapatan na ariin itong kaniya?”

“Auria, hindi tayo patatahimikin ni Rosita. Iyan din ang sabi niya sa akin!”

“Meaning nagkausap na rin kayo? Kailan? Nakipagkita ka sa kaniya ng hindi ko alam? Ano pang ginawa ninyo? Ito lamang bang singsing ang gusto niya o pati ikaw?” Hindi na napigilan ni Auria ang nadaramang selos. Halos bulyawan na niya si Rosauro nang sandaling iyon.

“Mula nang ikasal tayo ayaw niya akong patahimikin!” nanginginig na rin si Rosauro nang sandaling iyon. Pati ang kaniyang mga luha ay nagbabanta na rin.

“So, totoo ang hinala ko na mula nang ikasal tayo parati ka niyang kinakausap at pinupuntahan? Akala ko ba nalimutan mo na siya. Akala ko ba hindi mo na siya mahal. Akala ko ako na!” Luhaan ang mga matang wika ni Auria. Masakit iyon sa kaniya. Ang buong akala niya ay nakuha na niya nang buo ang asawa.

“Hindi mo ako maiintindihan!” halos bulyaw na rin na tugon ni Rosauro.

“Hindi talaga kita maiintindihan dahil ang alam ko lamang si Rosita pa rin pala ang inaalala mo! Akala mo ibibigay ko ang singsing na ito mapapatay mo muna ako! Ito lamang ang tanging pinanghahawakan ko ngayon na naging akin ka!” ganting sigaw ni Auria habang luhaan. Naging emosyonal na siya nang sandaling iyon.

Tahimik lamang si Rosauro habang nakakuyom ang mga palad. Walang alam si Auria na tunay naman talagang ang nilalaman na ng kaniyang puso ngayon ay ito at hindi na si Rosita pero sobrang matigas ang puso ni Rosita at bilang ganti sa ginawa niyang pagtalikod rito ay halos araw-araw na siya nitong hindi pinatatahimik. Palagi na lamang nitong binabawi ang singsing. Halos hindi na rin siya makapagtrabaho nang maayos. Iyon na rin nga ang dahilan kung bakit ngayon ay nasesante pa siya sa trabaho. Wala na rin siyang maayos na tulog. Saan man siya naroroon ay nagagawa ni Rosita na puntahan siya dahil lamang sa singsing na suot ngayon ni Auria.

“Hindi ko hahayaan na magkabalikan kayo ni Rosita o makuha ka niya sa akin. Akin ka, akin ang singsing!”

“Patawad, Mahal! Patawad, Auria!”

Sa bilis ng mga pangyayari ay hindi napaghandaan ni Auria ang sumunod na gagawin ni Rosauro. Ang patalim na binitiwan niya kanina at inilapag niya sa ibabaw ng mesa ay agad nitong nakuha at pikit-matang itinarak nito sa dibdib niya kung saan naroon ang puso niya.

Ni isang salita ay wala ng namutawi pa kay Auria habang sapo-sapo ang dibdib na may tarak na patalim. Napatingin siya kay Rosauro. Nagtatanong ang mga mata kung bakit? Bigla naman siyang niyakap ni Rosauro habang umiiyak at nang maupo ito sa sahig habang yakap-yakap siya nito at nag-aagaw-buhay ay nakita pa niya si Rosita sa tabi nito. Hindi ito masaya, umiiyak ito!

“Patawad mahal kong asawa. Kailangan ko ang singsing ibalik kay Rosita. Gusto kong matahimik! Hindi sa akin ang singsing. Ito ay tunay na pag-aari ni Rosita at ng kaniyang pamilya. Nang hangarin mo ang isang kakaiba at mamahaling wedding ring wala akong pera noon. Dahil naikuwento sa akin ni Rosita na sa oras na kami ay ikasal ay may mahalagang singsing na natatangi ang kaniyang pamilya ay ipinasya kong nakawin iyon sa kaniya. Nahuli niya ako na kinukuha iyon sa kaniyang silid. Nang akma siyang tatawag ng pulis ay natakot ako na makulong at hindi na matuloy ang kasal natin kaya hinablot ko siya at pikit-matang nilaslas ang kaniyang leeg gamit ang cutter na nasa silid niya.”

Kahit tuluyan nang nalagutan ng hininga si Auria ay patuloy pa rin ang pagsasalita ni Rosauro rito na tila gusto niyang ikuwento ang lahat.

“Patawad, Auria. Patawad, Rosita. Minahal ko kayo pareho pero marami akong kahinaan na hindi ko kayang paglabanan.” Marahang hinubad ni Rosauro sa walang buhay na asawa ang singsing na pag-aari ni Rosita. “Rosita, ngayon ibabalik ko ito sa iyo kaya pakiusap, patahimikin mo na rin ako!”

Matapos makuha ang singsing ay tila wala sa sariling naglakad palabas ng apartment si Rosauro dala ang singsing. Wala siyang pakialam kahit pinagtitinginan na siya ng mga tao dahil sa duguan niyang katawan na sanhi ng tumagas na dugo sa dibdib ni Auria.

“SARMIENTO! Tulala ka na naman! May bisita ka!” Ilang hampas ng batuta sa bakal na rehas na kinapipiitan ni Rosauro ang nagpagising sa kamalayan niya. Mula nang sumuko siya at mapiit dahil sa dalawang krimen na nagawa niya ay ganito na siya.

“Wala akong inaasahang bisita. Ulila na ako sa pamilya!” mahina niyang tugon.

“Anong wala? Heto, oh, dalawang nagagandahang babae,” ngumingisi pang wika ng jail guard sabay talikod upang iwan na siya.

Nanlaki ang kaniyang mga mata na nahihintakutan nang makita ang tinutukoy ng jail guard na bisita niya.

Hindi sila magaganda tulad ng pagkakalarawan nito. Isang babaeng may laslas sa leeg at isang may tarak ng patalim sa dibdib ang nasa harapan niya.

“Rosita! Auria!”

Akala ni Rosauro ay matatahimik na siya ngayong pinagbabayaran na niya sa kulungan ang krimeng nagawa hindi pa pala lalo na nang makita niyang nakasuot na sa kaniyang palasingsingan ang singsing na ginto na may itim na perlas na siyang dahilan ng lahat at kahit anong gawin niyang paghubad doon ay tila nananatiling nakadikit na sa kaniyang daliri.

“Hindi! Hindi!”

Ang mga sigaw ni Rosauro ng takot at pamamanglaw ang pumuno sa loob ng piitan nang sandaling iyon! Simula sa araw na iyon mananatiling may darating na bisita si Rosauro na ibinuklod sa kaniya ng singsing na suot niya.

Ang kasalanan ay hindi kailanman mapapatawad hanggat hindi ka lubusan at ganap na nagsisisi o nagbabayad lalo na kung ikaw ay lumabag sa ika-limang utos ng Diyos “Huwag kang Papatay!”

WAKAS

Address

Polomolok
9405

Telephone

+639518235757

Website

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Tinig Ng Dilim posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Contact The Organization

Send a message to Tinig Ng Dilim:

Shortcuts

Share

Category