PadyaKasaysayan

27/05/2021

Bukas ang Ika-123 Anibersaryo ng Labanan sa Barrio ng Alapan sa Imus, Cavite!

( Ang Unang Pag-Wagayway ng Bandila ng Pilipinas! )

Mabangis na labanan ay sumabog alas 10:00 ng umaga at tumagal hanggang 3:00 ng hapon noong Mayo 28, 1898, sinalakay ni Aguinaldo ang isang garison ng 270 o higit pang mga tropa ng Espanya sa ilalim ng utos ni Heneral Leopoldo García Pena, na nag-utos sa 2,800 kalalakihang malayang nagkalat sa buong Cavite. Nang marinig ang pagbabalik ni Aguinaldo, isang haligi ng 500 mga impanterya mula sa Maynila ang sumugod upang patibayin si Peña, ngunit pinahinto sila sa Laguna ng isang puwersa na pinamunuan nina Paciano Rizal at Pío del Pilar .

Bumalik sa Cavite. isang pinagsamang puwersa ng higit sa 6,000 kalalakihan sa ilalim nina Artemio Ricarte, Luciano San Miguel, Mariano Noriel, at Juan Cailles ay pinilit ang mga tropa ni Peña sa paligid ng Cavite. Sa Alapan, nakipaglaban sila sa malapit na saklaw, armado ng mga kanyon ng kawayan at mga rifle ng Ma**er at buong lakas na nakipaglaban sa kabila ng mabigat na pagtutol ng Espanya. Gayunpaman, mayroon silang mas maraming bala kaysa sa mga Kastila, at makalipas ang limang oras, naubusan ng bala ang mga Espanyol at sumuko.

16/03/2021

LABANAN SA TAGUIG
(Philippine-American War)
Marso 18-19, 1899

Nilusob ng higit sa 800 katipunero mula sa Taguig, Pateros, Makati at Pasig sa pangunguna ni Hen. Pio Del Pilar ang simbahan ng Taguig kung saan nagkukuta ang mga sundalong Amerikano na kabilang sa 1st US Washington Volunteers sa ilalim ng pamumumuno ni Brig. Gen. Lloyd Wheaton.

Tumagal ng isang araw ang labanan na nagsimula sa Sta. Ana na umabot sa Ususan at nagtapos sa may hangganan ng Ibayo at Napindan malapit sa ilog Pasig.

Nasa 75 na mga katipunero ang napatay at 300 ang nadakip. Tatlo naman ang napatay sa panig ng mga Amerikano. Ang mga nadakip na katipunero ay ipiniit sa simbahan ng Pasig.

Hindi umubra ang iilang baril at itak ng mga katipunero laban sa mga makabagong kagamitan at ang kasanayan sa pakikidigma ng mga sundalong Amerikano.

Bukod pa ang pagdating ng suporta ng 2 infantry ng mga sundalong Amerikano na kasapi ng Oregon Volunteers mula sa Guadalupe Macati.

15/03/2021

Si Heneral. Mariano Alvarez ay isang pinunong rebolusyonaryo at estadista.

Si Alvarez ay ipinanganak sa Noveleta, Cavite. Nakapag-aral siya sa San Jose College sa Maynila, at nakapagtapos bilang g**o. Bumalik siya ng Cavite at nagtrabaho bilang isang g**o sa Naic at Maragondon.

Noong Mayo 1863, pinakasalan niya si Nicolasa Virata y del Rosario at nagkaroon sila ng isang anak, si Santiago, na naging rebolusyonaryo heneral din, ipinanganak noong Hulyo 25, 1872 sa Imus.

Noong 1871, siya ay nakulong at pinahirapan ng mga awtoridad ng kolonyal matapos niyang insultohin ang isang sundalong Espanyol. Nang sumunod na taon, inakusahan siyang sangkot sa Cavite Mutiny at dinala sa Maynila ng nakakadena. Nang siya ay pinalaya, bumalik siya sa Noveleta, at noong 1881, ay nahalal na capitan de munisipalidad, posisyon na hawak niya hanggang sa pagsiklab ng Rebolusyong Pilipino noong 1896.

Si Alvarez at ang kanyang anak na si Santiago ay mga aktibong kasapi ng Katipunan, ang lihim na lipunan na itinatag ni G*t Andres Bonifacio noong 1892. Si Mariano ay tiyuhin ng asawa ni Bonifacio na si Gregoria de Jesus.

Noong unang bahagi ng 1896, si Alvarez ay nahalal na pangulo ng Magdiwang, isang sangay ng Katipunan.

Pinangunahan niya ang maraming sagupaan laban sa hukbo ng Espanya sa Cavite at naging ganap na heneral. Dahil sa kanyang kahusayan, napalaya niya ang karamihan na bayan sa Cavite sa loob ng ilang linggo mula ng sumiklab ang himagsikan. Kinilala siya bilang instigador ng rebolusyon sa Cavite.

Ang tunggalian at pagtatalo ay umiral sa pagitan ng Magdiwang at Magdalo, isa pang sangay ng Katipunan sa Cavite. Bilang pinuno ng Magdiwang, inanyayahan ni Alvarez si Bonifacio, ang Supremo ng Katipunan, upang mamagitan sa dalawang sangay.

Ang pagtatalo sa pagitan ng Magdiwang at Magdalo ay humantong sa kung sino ang mamuno ng rebolusyon. Nanawagan ang Magdalo na buwagin ang Katipunan at magtatatag ng bagong rebolusyonaryong gobyerno. Nanindigan si Bonifacio at ang Magdiwang na ang Katipunan ay isang ganap na gobyerno. Ngunit matapos magwagi sa halalan at mailipat ang kapangyarihan kay Aguinaldo, si Bonifacio ay pinatay ng mga tauhan ni Aguinaldo noong 1897. Si Alvarez ay nalungkot sa pagkamatay ni Bonifacio, at tumanggi na sumama sa puwersa ni Aguinaldo na umatras sa Biak-na-Bato sa Bulacan.

Kinalaunan, ang Estados Unidos ay sinakop ang Pilipinas kasunod ng digmaang Espanyol-Amerikano at digmaang Pilipino-Amerikano. Naging kasapi si Alvarez ng partidong Nacionalista at kabilang sa mga lumagda ng konstitusyon ng partido. Nanalo siya sa halalan bilang pangulo ng munisipalidad ng Noveleta.

Si Alvarez ay sumali sa Philippine Independent Church na itinatag ni Isabelo de los Reyes at Gregorio Aglipay noong 1902. Siya ay nagretiro at namuhay sa kanyang bukid pagkatapos ng kanyang termino bilang pangulo ng munisipalidad, at namatay noong Agosto 25, 1924 sa edad na 106.

Ang munisipalidad ng Gen. Mariano Alvarez sa Cavite, na itinatag noong 1981, ay ipinangalanan sa kanya bilang pagbibigay karangalan.

12/03/2021

Heneral Vicente Lukban
Pebrero 11, 1860 - Nobyembre 16, 1916

Si Vicente Lukban y Rilles ay isang opisyales noong Rebolusyong Pilipino at pinunong pulitiko-militar ng Samar at Leyte sa panahon ng digmaang Pilipino-Amerikano. Kinilala siya ng mga Amerikano bilang utak ng Balangiga masaker, kung saan higit sa apatnapung tropang Amerikano ang napatay. Nang maglaon, ayon sa pagsisiyasat ng mga istoryador, nagbunyag na hindi naging bahagi si Lukban sa pagpaplano ng pag-atake.
Isinilang si Lukban noong 11 Pebrero 1860 sa Labo, Camarines Norte kina Agustin Lukban at Andrea Rilles. Nag-aral siya sa Escuela Pia sa Lucban, Tayabas na ngayon ay Quezon at ipinagpatuloy ito sa Ateneo Municipal de Manila. Kumuha siya ng abogasya sa Unibersidad ng Santo Tomas at Colegio de San Juan de Letran. Nagkaroon ng apat na mga anak sa unang asawa na si Sofía Dizon Barba, na namatay pagkasilang sa huli nilang anak, at walo sa ikalawang asawa na si Paciencia Gonzales.
Pagkatapos ng pag-aaral at pagtatrabaho sa hudikatura, tumigil si Lukban noong 1886 upang bunuin ang agrikultura at komersiyo sa Bicol. Binuo niya ang La Cooperativa Popular na nagsulong ng negosyong kooperatiba para sa taum-bayang may abang kabuhayan. Bahagi ng tubo ng kooperatiba ay palihim na ipinapadala sa Katipunan ni G*t Andres Bonifacio, at malaki ang naging tulong ni Lukban para matupad ito. Ginamit din ang kooperatiba upang ikalat ang mga mithiin ng himagsikan, sapagkat hindi naghihinala ang mga Español sa mga kasapi ng kooperatiba. Naging emisaryo din si Lukban ng pangkat ng Katipunan sa Bicol. Dinakip siya ng mga guwardia sibil sa isa sa kaniyang mga lakad sa Maynila at ikinulong sa Bilibid. Sumiklab ang Himagsikan noong 1896 habang nasa karsel si Lukban, at noong Agosto 1897, pinakawalan siya at kaagad umanib sa hukbong rebolusyonaryo.
Kinomisyon siyang opisyales sa hukbo ni Heneral Emilio Aguinaldo, at naging katuwang nito sa paggawa ng mga planong pandigma. Pagkalagda ng Kasunduang Biyak-na-Bato, isinama siya ni Aguinaldo sa Hong-Kong. Doon ay nag-aral siya ng agham militar sa ilalim ng isang pinunong Ingles. Pagkapahayag ng kalayaan ng Pilipinas noong 1898, ipinadala si Lukban sa Bicol upang pamunuan ang laban sa mga Espanyol. Pagkatapos ay itinalaga siyang pinunong politiko-militar ng Leyte at Samar. Noong 31 Disyembre 1899, ipinahayag niya ang sarili bilang bagong gobernador ng Samar sa ilalim ng Unang Republika ng Pilipinas. Nakipaglaban sina Lukban sa hukbong Amerikano ngunit kinailangang umatras. Nang inalok ni Heneral Arthur MacArthur ng amnestiya kapalit ng pagsuko, tumanggi si Lukban. Sumuko noong 1901 si Baldomero Aguinaldo, ang pinuno ng puwersang Pilipino sa timog Luzon, ngunit ipinagpatuloy ni Lukban ang laban, at ang Samar ang naiwang isa sa mga natitirang palabang lalawigan. Noong Nobyembre 1901, nadakip si Lukban at kaniyang mga opisyal nang nilusob ng mga Amerikano ang kanilang kampo. Nang sumapit ang panahon ng kapayapaan, pinalaya siya at noong 1912 ay nahalal bilang gobernador ng Tayabas.
Pumanaw si Lukban noong 16 Nobyembre 1916 sa Maynila. Ipinangalan sa kaniya ang Kampo Lukban ng Hukbong Katihan ng Pilipinas sa Lungsod Catbalogan sa Samar.

09/03/2021

Ika-170 taon ng Kapanganakan ni Heneral Paciano Rizal, nakatatandang kapatid ng pambansang bayani na si G*t. Jose Rizal.

Paciano Rizal Mercado
Marso 9, 1851 - Abril 13, 1930

Si Paciano Rizal Mercado y Alonso Realonda ay isang heneral at rebolusyonaryo, at ang nakatatandang kapatid ni G*t Jose Rizal.
Ipinanganak si Paciano Rizal kay Francisco Engracio Rizal Mercado y Alejandro at Teodora Morales Alonso y Quintos na kalaunan ay nagpalit ng apelyido na Realonda. Si Paciano ang pangalawa sa labing isang anak ng may kayang pamilya mula sa bayan ng Calamba, Laguna.
Lumaki siya na nasaksihan ang kalupitan ng mga pari at gobyerno ng kolonyal na Espanya. Bilang isang batang mag-aaral, kasama sina Felipe Buencamino at Gregorio Sancianco, si Paciano ay isa sa mga tagapagtatag na kasapi ng La Juventud Liberal, isang organisasyong repormista ng mag-aaral na nagtatrabaho sa ilalim ng direksyon ng Comite de Reformadores, na kung saan isa sa mga pinuno ay si Padre Jose Burgos. Kabilang sa kanilang mga gawain ay ang lihim na ipamahagi ang mga kopya ng repormang papel, ang El Eco Filipino, habang nagpapanggap na zacateros.
Si Padre Burgos, na kaibigan at g**o ni Paciano, ay kalaunan ay pinatay dahil sa pagkasangkot sa pag-aalsa sa Cavite noong 1872.
Sumali si Paciano at aktibong suportado ang kilusang propaganda para sa mga repormang panlipunan, at suportado ang pahayagan ng Kilusan, ang Diariong Tagalog. Bilang aktibong tagasuporta ng kilusan, gumawa siya ng mga gawain tulad ng pagkolekta ng pondo para sa samahan at pambansang pahayagan.
Noong Enero 1897, pagkamatay ni Jose Rizal, sumama si Paciano kay Heneral Emilio Aguinaldo sa Cavite. Hinirang siyang brigadier heneral ng mga rebolusyonaryo, at nahalal na Kalihim ng Pananalapi sa Pamahalaang Kagawaran ng Gitnang Luzon.
Sa digmaang Pilipino-Amerikano noong 1899–1913, pinamunuan niya ang mga rebolusyonaryo sa Laguna. Nadakip siya ng mga tropa ng Estados Unidos sa Laguna noong 1900. Pinalaya rin siya kinalaunan, at namuhay ng tahimik sa bayan ng Los Baños, Laguna. Namatay si Paciano noong Abril 13, 1930 sa edad na 79 dahil sa tuberculosis.

02/03/2021

Deodato Arellano | Ang Unang Pangulo ng Katipunan

Deodato Arellano :Ang Unang Pangulo ng Katipunan Bayaw ni Padre Toribio del Pilar at Marcelo del PilarAmain ni Heneral Gregorio del Pilar

25/02/2021

Heneral Gregorio del Pilar Y Sempio
(November 14, 1875 - December 2, 1899)

Buod na istorya ng buhay ni Heneral Goyo ang batang batang heneral.

23/02/2021

Henerala Gregoria Montoya Y Patricio

Isa sa bayaning nag-alay ng buhay sa Labanan sa Binakayan-Dalahican sa lalawigan ng Cavite.

Narito ang kanyang maiksing Kwento ➡️ https://www.youtube.com/watch?v=0CfcKX26VGY&t=3s

22/02/2021

Digmaang Pilipino-Amerikano
Ika-2 Labanan sa Kalookan
Pebrero 22-24, 1899

The Second Battle of Caloocan (Filipino: Ikalawang Labanan sa Caloocan, Spanish: Segunda Batalla de Caloocan), alternately called the Second Battle of Manila, was fought from February 22 to 24, 1899, in Caloocan during the Philippine–American War. The battle featured a Filipino counterattack aimed at gaining Manila from the Americans. This counterattack failed to regain Manila mainly because of lack of coordination among Filipino units and lack of artillery support.

Luna's headquarters was established in Polo (now Valenzuela), and operations for the counterattack were prepared there. The troops directly under his command were organized into three brigades. The West Brigade was under General Pantaleon Garcia, the Center Brigade was under General Mariano Llanera, and the East Brigade was under Colonel Maximino Hizon.The plan envisioned by Luna and his army staff was to effect a union of forces from the north and south of Manila with the sandatahanes or bolomen inside the city. The other forces that were to attack simultaneously with Luna's troops were the men of General Licerio Gerónimo from the east, and the men of Generals Pío del Pilar and Miguel Malvar from the south.Luna even requested the battle-hardened Tinio Brigade in Northern Luzon, under the command of Manuel Tinio. It had more than 1,900 soldiers. However, Aguinaldo gave only ambiguous answers.The total Filipino force amounted between 5,000 men. The defending American force had 15,000 to 20,000 men in Manila and its suburbs.

At 9 pm on February 22, fire broke out at the brothel in Santa Cruz, Manila, followed by another in Tondo, Manila.[3]:59 The fires signaled the beginning of the Filipino counterattack.[1][unreliable source?] Around 9 pm, Aguinaldo received a telegram concerning the fire. The local firefighters refused to act, so the Americans used European volunteers, supported by the Provost Guard and the 13th Minnesota, 2nd Oregon, and the 23rd Infantry in Tondo, when 500 Filipinos troops occupied the northern part of the city.[3]:59[4] Panicked refugees fled from the flames in Tondo and as the market in Binondo caught fire after midnight.[3]:60[4] As a result, it took three hours for the fires to be brought under control.[4] At around 10 pm, armed Filipinos under Colonel Francisco Roman entered Tondo and confronted the surprised American troops.

Confusion, however, did not rest on the American side alone. The Filipinos also succumbed to indecision. Colonel Lucio Lucas, who was under Luna's direct command, had responded immediately after hearing the signal for attack. His objective was to march into the Meisic police station, which the Americans had turned into a barracks.[4] However, en route Lucas' troops were met by a large American contingent at Azcarraga Street. Thinking of retreat, Lucas had reconsidered the belief that it was better to die fighting than die burning. The houses at their rear were already on fire, so he ordered his men to attack the Americans with only daggers in their hands. In the ensuing fight three Filipinos and eight Americans were killed.[4]

The USS Monadnock crossing the Pacific Ocean during the Spanish–American War
During the course of the battle, Luna did his best to keep personal participation in the field.At dawn of February 23, the Filipinos opened their attack by firing their cannons against the Americans. Luna managed to secure a Krupp Rifled breech loader to provide artillery support for his men.[unreliable source?] However, while the advancing Filipinos attempted to break the American line in Caloocan, the Americans were able to coordinate their positions with the USS Monadnock. The ship's twin turrets fired 10-inch shells that set fire to a number of Filipino houses that broke up the Filipino attack, forcing them to fall back to take cover.

This setback was made worse by the poor coordination between the regular Filipino army and the sandatahanes. A lack of ammunition had also affected some units, including the troops under Colonel Roman.Nevertheless, Garcia's troops had reached the planned points of occupation in Manila, and at that point he believed that Manila would soon fly the Filipino flag.At that point, however, Filipino fortunes wavered. Two companies, totaling about 400 men, of the Pampanga troops under Major Canlas made a rapid advance and placed La Loma under siege. When the Pampanga troops ran out of ammunition, four companies (around 800) of Kawit troops were ordered to link up with the Pamapanga troops and launch a joint attack on the Americans entrenched in La Loma. The Kawit commander, Captain Janolino, did not obey the order stating that he would only obey orders from President Aguinaldo. As a result, the battle in that sector was lost, and later this incident was singled out by both Luna and General Ambrosio Flores, Luna's assistant as Director of War, as being the main factor in denying the Filipinos victory that day.

By the end of February 23, the Filipinos had managed to secure Sampaloc, Binondo and Tondo (by Generals Pío del Pilar, Geronimo and Colonel Hizon).The Kawit Battalion under Captain Pedro Janolino had secured Meisic and American troops in Caloocan, numbering around 6,000, were under siege by Filipino troops under Llanera and Garcia.

The next day, the Filipinos fought even more fiercely than they had the day before. The continued fighting aroused concern amongst the American commanders who called for reinforcements, cabling General Henry Ware Lawton to expedite his move to Manila from Colombo.

20/02/2021

José Tagle y Santarin (March 18, 1855 in Barangay Bayan Luma, Imus, Cavite – September 12, 1910) was a Filipino military officer who participated in the Battle of Imus during the Philippine Revolution.

Prior to the Philippine Revolution, the Tagles were part of the Principalía, the country's lowland, Hispanic colonized aristocracy. José Tagle was one of the seven children of Benito Tagle and Simona Santarin, both of Imus. He grew up and received his early education in the local school.

Among the descendants of Tagle's siblings are Manila archbishop Cardinal Luis Antonio Tagle (great-grandson of his brother Macario) and Purita Tagle Abad-Lopa (granddaughter of his brother Guillermo), who was the wife of tycoon and industrialist Manuel Lopa Sr.. Lopa's children married into the Aranetas, Cojuangcos and Montinolas families. He is the great-grandfather of politician Richard J. Gordon.

José Tagle played a significant role in the opening battle of the Philippine Revolution in Cavite.

According to General Emilio Aguinaldo’s account of the battle, José Tagle, then head of Barangay Pilar of Imus, first came to his headquarters at Cavite El Viejo on September 1, 1896 to ask for his aid in raiding Imus. Together, they proceeded to the town accompanied with a brass band. The friars headed by Friar Eduarte and the Gurdia Civil saw them approaching and fled towards the Imus Hacienda where they bottled up and were subsequently subdued.

The second time Aguinaldo met Tagle was on September 3, 1896 when the latter went to his headquarters again to ask for reinforcements in view of the impending attack by strong Spanish forces from Manila then massing off Bacoor. The battle that followed resulted in the defeat of the Spaniards by the Spanish General Ernesto de Aguirre, and the capture of his sword or sable del mando crafted in Toledo, Spain. Aguinaldo used the sword as his command throughout the Revolution.

In recognition of his leadership that contributed to the victory in Imus, Aguinaldo appointed Tagle as Municipal Captain of the town with authority of choosing his companions in establishing the government and organizing a revolutionary army in Imus.