01/03/2026
03/01/26
Nang magsimula akong magmulat ng aking kamalayan at tuklasin ang napakaraming bagay sa aking buhay at sa mundong nakapaligid sa akin, doon ko unti-unting narinig ang mga kuwentong hindi ko pa nauunawaan noon, nakita ang mga tanawing dati’y hindi ko pinapansin, at nadama ang mga damdaming hindi ko akalaing mararanasan ko pala. Isa-isa kong dinaanan ang iba’t ibang yugto ng aking buhay — may mga sandaling puno ng ligaya, may mga pahinang nabahiran ng lungkot, may mga alaalang pilit bumabalik kahit hindi mo na inaanyayahan. Sa bawat karanasang iyon ay may mga aral na tahimik na humuhubog sa aking pagkatao, mga leksiyong hindi itinuturo sa paaralan ngunit mas malalim ang marka sa puso at isipan.
Nakilala ko rin ang iba’t ibang uri ng tao — may mga dumating upang manatili, may mga saglit lamang na nakisabay sa aking paglalakbay. May mga nakasama akong tumawa nang walang iniintinding oras, mga naging sandalan sa gitna ng katahimikan, at mga kasabay kong tumingala sa langit habang malamig ang gabi, bilog ang buwan, at kumikislap ang napakaraming bituin. Sa mga gabing iyon, habang magkakasalo sa kwentuhan at tagayan, doon ko naramdaman ang kakaibang uri ng kalayaan — ang pakiramdam na kahit sandali, sapat na ang simpleng presensya ng mga taong kasama mo.
Sa paglipas ng panahon, natuto akong makibagay sa agos ng buhay. Natutunan kong hindi lahat ng bagay ay naaayon sa gusto ko, at hindi lahat ng pagkawala ay katapusan. Doon ko rin naunawaan kung bakit kailangang pahalagahan ang bawat sandali — dahil ang oras ay hindi humihinto, at ang kahapon ay hindi na muling babalik. Kaya habang narito pa, habang may pagkakataon pa, pipiliin kong sulitin ang bawat araw, yakapin ang bawat karanasan, at ipunin ang mga alaala na magsisilbing ilaw sa mga darating pang madidilim na daan.
Alam kong malayo pa ang aking lalakbayin at marami pa akong mararating. Marami pang pangarap ang naghihintay na maabot, maraming pagsubok ang kailangan pang lampasan, at maraming tao ang makakasalamuha na mag-iiwan ng bakas sa aking pagkatao. Sa pagpapatuloy ng aking paglalakbay, dalangin kong patuloy akong gabayan ng Amang nasa langit — na bigyan Niya ako ng lakas kapag ako’y nanghihina, liwanag kapag ako’y naliligaw, at pusong handang maglingkod sa mga layuning inilaan para sa akin. Nawa’y maging karapat-dapat ako sa mga biyayang ipinagkakaloob, at matupad ko ang mga tungkuling nakalaan hindi lamang para sa aking sarili, kundi para rin sa kapwa ko.
Dahil ito ang buhay — isang mahabang paglalakbay na hindi nasusukat sa bilis ng pagdating sa dulo, kundi sa lalim ng mga karanasang nagbigay saysay sa bawat hakbang.
—Karpyo.
