14/08/2026
اعلامیهٔ جنبش فریاد زنان به مناسبت ۱۵ آگست
۱۵ آگست برای مردم افغانستان تنها یک تاریخ در تقویم نیست؛ این روز یادآور سقوط افغانستان، آغاز فصل تازهای از محدودیت و سرکوب، و زخمی عمیق در حافظهٔ جمعی مردم ماست. در این روز، ترس بر بسیاری از کوچهها و خانههای افغانستان سایه افکند، درهای مکاتب به روی دختران بسته شد، زنان از کار و حضور مؤثر در عرصههای اجتماعی محروم گردیدند و میلیونها رؤیا و آرزو در پشت دیوارهای استبداد گرفتار ماند.
اما زنان افغانستان هرگز تسلیم نشدند. آنان با وجود فشارها، محرومیتها و تهدیدها، صدای خود را بلند نگه داشتند و نشان دادند که ارادهٔ آنان برای آزادی، عدالت و برابری را نمیتوان خاموش کرد.
امروز ما میخواهیم دردهای خود را به اراده، اشکهای خود را به توان و سکوت سالهای گذشته را به صدایی رسا برای دادخواهی تبدیل کنیم. ما از جامعهٔ جهانی میخواهیم که در برابر وضعیت زنان و دختران افغانستان سکوت نکند و برای تأمین حقوق اساسی آنان، از جمله حق آموزش، حق کار، آزادیهای مدنی و حضور اجتماعی، اقدامات جدی و عملی انجام دهد.
فریاد تنها صدایی نیست که از گلو برمیخیزد؛ فریاد، تصمیمی آگاهانه برای تسلیم نشدن است. ما فریاد میزنیم تا دختران افغانستان بدانند که تنها نیستند؛ فریاد میزنیم تا جهان بداند که زنان افغانستان فراموش نشدهاند؛ و فریاد میزنیم تا نسل آینده بداند که مادرانشان در برابر تاریکی سکوت نکردند.
۱۵ آگست برای ما تنها روز سوگواری نیست؛ بلکه روز یادآوری مسئولیت ما در برابر آیندهٔ افغانستان است. ما این روز را فراموش نخواهیم کرد. قربانیان را فراموش نخواهیم کرد. دختران محروم از آموزش را فراموش نخواهیم کرد. زنانی را که از حضور در جامعه محروم شدهاند، فراموش نخواهیم کرد و تا رسیدن به روزی که افغانستان کشوری آزاد، آباد، امن و برابر برای همهٔ شهروندانش باشد، به دادخواهی و مقاومت مدنی خود ادامه خواهیم داد.
این خاموشی پایان راه نیست. این تاریکی ابدی نخواهد بود و این فریاد خاموش نخواهد شد. ما فریاد میزنیم، زیرا هنوز زندهایم؛ میایستیم، زیرا آزادی و کرامت انسانی حق ماست؛ و فراموش نمیکنیم، زیرا عدالت بدون یادآوری و پاسخگویی امکانپذیر نیست.
۱۵ آگست؛ روز سیاه، روز دادخواهی، روز فریاد زنان افغانستان
شاخهٔ ای جنبش فریاد زنان
مزارشریف، افغانستان
۱۴ آگست ۲۰۲۶
