Co to jest strona internetowa?

https://www.facebook.com/115728641025768/

Historia Dworu Śliz i rodziny Zmijewskich, Kacprówek, Łaskarzew (2026)

09/09/2026

Foyer Filharmonii Warszawskiej – fotografia Ludwika Kowalskiego i plafon Zdzisława Jasińskiego

Foyer pierwszego gmachu Filharmonii Warszawskiej należało do najbardziej reprezentacyjnych wnętrz Warszawy początku XX wieku. Zachowana fotografia, opatrzona podpisem „Filharmonia w Warszawie: Foyer. Fot. L. Kowalski”, jest dziś niezwykle cennym dokumentem wyglądu wnętrza gmachu otwartego w 1901 roku.

Fotografię wykonał Ludwik Kowalski

Autorem fotografii był Ludwik Kowalski, którego w ówczesnych publikacjach oznaczano skrótem „L. Kowalski”.

Fotografia została wykorzystana w kilku warszawskich czasopismach ilustrowanych. Jedna z najważniejszych publikacji ukazała się w „Wędrowcu”, 1901, pod podpisem:

„Filharmonia warszawska: Foyer. Według fotografii L. Kowalskiego”.

Fotografia pojawiła się również w „Biesiadzie Literackiej”, 1901, jako ilustracja przedstawiająca Filharmonię Warszawską.

Co niezwykle istotne, w tym samym numerze „Biesiady Literackiej” opublikowano także osobne przedstawienie plafonu znajdującego się w foyer.

Plafon Zdzisława Jasińskiego

Najważniejszym elementem dekoracyjnym widocznym na fotografii jest monumentalny plafon.

Jego autorem był wybitny polski malarz Zdzisław Jasiński (1863–1932).

W dokumentacji zachowanej w Mazowieckiej Bibliotece Cyfrowej fotografia plafonu została opisana jednoznacznie:

„Plafon w foyer filharmonii : Zdzisław Jasiński”

Co więcej, fotografia również została wykonana przez Ludwika Kowalskiego.

Dzieło Jasińskiego powstało w związku z budową pierwszej Filharmonii Warszawskiej i należało do najważniejszych elementów dekoracji reprezentacyjnego foyer.

„Muzyka ludowa”

Plafon Jasińskiego określany jest jako „Muzyka ludowa”. Kompozycja miała charakter alegoryczny i nawiązywała do świata muzyki.

W centralnym polu przedstawiona została rozbudowana scena z postaciami unoszącymi się wśród chmur. W kompozycji pojawiały się motywy związane z muzyką, w tym lirnik oraz aniołowie grający na harfach.

Według relacji prasowej z 1901 roku dwa boczne pola plafonu zdobiły medaliony Fryderyka Chopina i Stanisława Moniuszki, natomiast centralna część przedstawiała symbolicznie pieśń ludową.

Ówczesna prasa podkreślała również, że plafon został wykonany „w stylu Odrodzenia”.

Świadectwo prasy z 1901 roku

Szczególnie cenny jest opis pochodzący bezpośrednio z okresu otwarcia Filharmonii. W gazecie z 7 listopada 1901 roku znalazła się informacja:

„Piękny plafon w foyer malował w stylu Odrodzenia p. Zdzisław Jasiński.”

Jest to niezwykle ważne źródło, ponieważ pochodzi z epoki, w której dekoracja była nowym dziełem i można było oglądać ją w oryginalnym stanie.

Fotografie, które zachowały nieistniejące dzieło

Pierwszy gmach Filharmonii Warszawskiej został zniszczony podczas II wojny światowej. Plafon Zdzisława Jasińskiego nie zachował się, dlatego fotografie wykonane przez Ludwika Kowalskiego mają dziś szczególną wartość dokumentacyjną.

Dzięki nim możemy zobaczyć dekorację, która istniała w Warszawie na początku XX wieku, ale której nie możemy już oglądać w oryginalnym miejscu.

Co ciekawe, Jasiński po latach powrócił do motywów związanych z wcześniejszą dekoracją Filharmonii. Jego późniejszy obraz „Koncert w chmurach” z 1926 roku wiązany jest z twórczym przetworzeniem fragmentu wcześniejszej kompozycji plafonowej.

Kilka publikacji – jeden niezwykły dokument

Fotografia foyer Ludwika Kowalskiego była reprodukowana w kilku najważniejszych warszawskich czasopismach ilustrowanych początku XX wieku:

„Wędrowiec”, 1901– „Filharmonia warszawska: Foyer”;

„Biesiada Literacka”, 1901– „Filharmonia w Warszawie”;

„Biesiada Literacka”, 1901 – „Foyer” w Filharmonii;

„Tygodnik Illustrowany”, 1901 – reprodukcja „Plafon w foyer filharmonii : Zdzisław Jasiński”.

Wszystkie te publikacje pozwalają spojrzeć na pierwszą Filharmonię Warszawską nie tylko jako na ważny ośrodek życia muzycznego, lecz również jako na wyjątkowe dzieło sztuki i architektury Warszawy przełomu XIX i XX wieku.

Fotografia jako świadectwo twórczości Zdzisława Jasińskiego

Dzisiaj fotografia Ludwika Kowalskiego jest czymś więcej niż tylko dokumentem dawnego wnętrza. Jest jednym z najważniejszych zachowanych świadectw monumentalnej działalności dekoracyjnej Zdzisława Jasińskiego.

Dzięki fotografii możemy odtworzyć wygląd jego nieistniejącego już dzieła i lepiej zrozumieć miejsce, jakie malarstwo Jasińskiego zajmowało w artystycznym pejzażu Warszawy początku XX wieku.

Żródło: Fotografia: Ludwik Kowalski, 1901 r.
Obiekt: foyer Filharmonii Warszawskiej
Autor plafonu: Zdzisław Jasiński
Temat plafonu: „Muzyka ludowa”
Źródła: „Wędrowiec”, „Biesiada Literacka”, „Tygodnik Illustrowany” oraz prasa warszawska z 1901 roku.

06/09/2026

Zdzisław Jasiński – „Pierwsze kroki”

Prezentujemy zachowany drzeworyt przedstawiający obraz Zdzisława Jasińskiego „Pierwsze kroki”.

O obrazie i jego historii

Obraz „Pierwsze kroki” Zdzisława Jasińskiego powstał w 1887 roku, podczas studiów artysty w Akademii Sztuk Pięknych w Monachium.

Oryginalne dzieło, wykonane techniką olejną na płótnie, jest sygnowane i datowane:

Zdzisław Jasiński, 1887, Monachium
Technika: olej na płótnie
Wymiary: 135 × 90 cm
Sygnowany i datowany

Obraz pojawił się na wystawach w Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie zaledwie dwa razy. Przez cały ten czas pozostawał w rękach prywatnych kolekcjonerów.

Pierwsza prezentacja – 1887 rok

Po raz pierwszy obraz został zaprezentowany w roku powstania, czyli w 1887 roku, na wystawie Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie. Następnie został przeznaczony do losowania wśród członków Towarzystwa. Pod numerem 3967 przypadł Antoniemu Burbie, który został jego pierwszym znanym właścicielem.

Losowanie dzieł sztuki było jedną z form działalności Towarzystwa. Członkowie TZSP, posiadający odpowiednie numery członkowskie, brali udział w corocznym losowaniu dzieł zakupionych wcześniej przez dyrekcję Zachęty od polskich artystów.

Druga prezentacja – 1927 rok

Po raz drugi „Pierwsze kroki” pojawiły się publicznie w 1927 roku, podczas wystawy zbiorowej dzieł Zdzisława Jasińskiego.

Właścicielem obrazu był wówczas Zenon Koziełł-Poklewski (1874–1955), sędzia Sądu Apelacyjnego.

Od tego czasu dzieło pozostaje w rękach tej samej rodziny. Przez niemal sto lat obraz był przechowywany w zaciszu prywatnej kolekcji i przekazywany z pokolenia na pokolenie.

Po 99 latach od ostatniej publicznej prezentacji w 1927 roku obraz ponownie zostanie pokazany szerszej publiczności. Już wkrótce zostanie zaprezentowany w galerii jednego z prestiżowych domów aukcyjnych.

Prezentacja rozpocznie się 25 września, natomiast aukcja odbędzie się 13 października.

Więcej szczegółów już wkrótce.

---

„Pierwsze kroki” w XIX-wiecznej prasie

Obraz Zdzisława Jasińskiego był również reprodukowany i opisywany w prasie pod koniec XIX wieku.

Jedną z najważniejszych publikacji jest „Tygodnik Ilustrowany” z 1891 roku, w którym zamieszczono drzeworyt wykonany według obrazu „Pierwsze kroki”.

Zachowany egzemplarz drzeworytu znajduje się obecnie w zbiorach Muzeum Narodowego w Krakowie.

Dane drzeworytu

Twórca: Zdzisław Jasiński (1863–1932) – autor obrazu, według którego wykonano grafikę
Tytuł: „Pierwsze kroki” – według obrazu Zdzisława Jasińskiego
Rodzaj: grafika (dzieło wizualne)
Technika: drzeworyt poprzeczny (sztorcowy)
Wymiary ryciny: 18,0 × 26,0 cm
Format: II
Wymiary papieru: 24,1 × 33,1 cm
Podłoże: papier gazetowy
Środek drukujący: farba drukarska
Właściciel: Muzeum Narodowe w Krakowie
Nr inw.: MNK III-ryc.-34224

W prawym dolnym rogu ryciny znajduje się napis „R. BREND'AMOUR”, będący sygnaturą odnoszącą się do wykonawcy drzeworytu.

R. Brend'amour i niemiecka sztuka drzeworytnicza

Sygnatura R. BREND'AMOUR odnosi się do słynnej dziewiętnastowiecznej niemieckiej pracowni drzeworytniczej Xylographische Anstalt R. Brend'amour & Co. w Düsseldorfie, założonej przez Richarda Brend'amoura.

Pracownia specjalizowała się w wykonywaniu drzeworytniczych reprodukcji dzieł malarskich oraz ilustracji przeznaczonych do publikacji prasowych.

Drzeworyt „Pierwsze kroki” jest więc XIX-wieczną grafiką reprodukcyjną wykonaną na podstawie obrazu olejnego Zdzisława Jasińskiego. Za opracowanie i wykonanie drewnianej matrycy odpowiadała renomowana pracownia R. Brend'amour z Düsseldorfu.

Tego rodzaju grafiki odgrywały ważną rolę w popularyzowaniu sztuki. Były publikowane w ówczesnej prasie kulturalnej i artystycznej, między innymi w warszawskim „Tygodniku Ilustrowanym”, a także w wydawnictwach poświęconych sztuce.

Dzięki takim reprodukcjom dzieła polskich artystów mogły docierać do znacznie szerszego grona odbiorców.

---

Opis obrazu w „Tygodniku Ilustrowanym”

W „Tygodniku Ilustrowanym” z 1891 roku obraz „Pierwsze kroki” został opatrzony następującym opisem:

«„Pierwsze kroki.”

„Bywają w sztuce tematy, które nie tracą wdzięku, mimo to, że się powtarzają dość często i zdają się dość opatrzone zarówno w życiu, jak i na płótnie; do takich właśnie należy temat, którego p. Zdzisław Jasiński nie wahał się wybrać do swego obrazu, zamieszczonego w drzeworycie na str. 265-ej naszego pisma.

Widziało się już tyle razy tę uśmiechniętą matkę, przypatrującą się z lubością swej najmłodszej pocieszce, gdy stawia pierwsze kroki pulchnemi nóżętami, a mimo to, przyjemnie spojrzeć raz jeszcze na taką scenę malowaną wprost z życia z wybornie odtworzonym realizmem i z natury podpatrzoną prawdą.

Utalentowany twórca „Chorej matki”, która swego czasu na wystawie w Towarzystwie Zachęty tyle pochwał zyskała u krytyki i miłośników sztuki, zarówno w oryginale, jak i w świetnym sztychu, przeznaczonym na tegoroczne premium dla członków Towarzystwa, umie swojemi obrazami przemawiać do oczu i serca widzów.”»

Tekst ten jest szczególnie cennym świadectwem odbioru twórczości młodego wówczas Zdzisława Jasińskiego. Pokazuje również, że jego obrazy były postrzegane przez współczesnych jako dzieła charakteryzujące się realizmem, obserwacją natury oraz umiejętnością oddziaływania zarówno na wzrok, jak i emocje odbiorcy.

Myślę że to dzieło artysty może spokojnie dorównać takim obrazom jak: "Chora matka", "Nabożeństwo świąteczne" czy "Burza" .

---

Źródła

- katalogi wystaw Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie,
- Muzeum Narodowe w Krakowie, nr inw. MNK III-ryc.-34224,
- „Tygodnik Ilustrowany”, 1891,
- materiały dotyczące historii i proweniencji obrazu,
- materiały renomowanego domu aukcyjnego, w którym dzieło zostanie ponownie zaprezentowane.

03/09/2026

Nareszcie! Kolejna cenna zdobycz w moich rękach dotycząca artysty malarza Zdzisława Jasińskiego.

To wydany w 1934 roku „Przewodnik Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie”, poświęcony między innymi wystawie pośmiertnej dzieł artysty.

W publikacji znalazłem między innymi wykaz prezentowanych dzieł, a także niezwykle rzadki cennik z informacjami o cenach, jakie uzyskano za poszczególne obrazy podczas wystawy.

Dzięki temu możemy dowiedzieć się między innymi, że obraz „Burza” Zdzisława Jasińskiego został sprzedany za 4000 złotych.

Dla mnie jednak ta publikacja to nie tylko bezcenne informacje. To również autentyczny dokument epoki – papier, druk, zapach starej książki… Trzymając ją w rękach po 92 latach, można naprawdę poczuć historię.

Kolejny mały, ale niezwykle ważny krok w odkrywaniu historii Zdzisława Jasińskiego. ❤️

Historia dworu Śliz

15/08/2026

„Alegoria zwycięstwa w 1920 roku” – „Warszawo, naprzód!”

Zdzisław Jasiński, 1920

Jednym z najbardziej przejmujących artystycznych świadectw zwycięstwa Polski w wojnie polsko-bolszewickiej jest obraz „Alegoria zwycięstwa w 1920 roku”, znany również pod wymownym podtytułem „Warszawo, naprzód!”, autorstwa Zdzisława Jasińskiego.

Powstałe w 1920 roku dzieło olejne na płótnie jest bezpośrednim nawiązaniem do Bitwy Warszawskiej, stoczonej w dniach 13–19 sierpnia 1920 roku. Obraz, utrzymany w duchu polskiego symbolizmu oraz malarstwa historyczno-patriotycznego, miał nie tylko upamiętniać zwycięstwo, lecz także wzmacniać ducha narodowego i oddawać atmosferę przełomowych wydarzeń tamtego czasu.

W centrum kompozycji Jasiński umieścił młodą, triumfującą kobietę, kroczącą na czele maszerującego wojska. Jest ona personifikacją zwycięskiej Polski, Warszawy, a jej wizerunek bywa również utożsamiany z warszawską Syreną.

W prawej dłoni kobieta unosi miecz – symbol walki i zwycięstwa, natomiast w lewej trzyma tarczę z herbem Warszawy. Jej jasna, prosta szata podkreśla symboliczny, niemal alegoryczny charakter postaci.

Za nią rozciąga się panorama stolicy. Można dostrzec charakterystyczny cokół Kolumny Zygmunta oraz dachy kamienic Starego Miasta. Warszawa nie jest więc jedynie tłem wydarzenia – staje się jego głównym bohaterem i symbolem miasta, które stanęło w obronie niepodległości.

Obraz Jasińskiego jest artystyczną wizją „Cudu nad Wisłą” – zwycięstwa, które w świadomości ówczesnych Polaków nabrało wymiaru nie tylko militarnego, ale również narodowego i symbolicznego.

„Warszawo, naprzód!” – sam tytuł brzmi jak wezwanie do walki, wiary i zwycięstwa. Jasiński stworzył dzieło, w którym historia spotyka się z alegorią, a patriotyzm zostaje wyrażony poprzez język symbolu.

Zdzisław Jasiński, „Alegoria zwycięstwa w 1920 roku” („Warszawo, naprzód!”), 1920, olej na płótnie.

Dzieło znajduje się obecnie w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie.

15/08/2026

15 sierpnia to Święto
Matki Boskiej Zielnej .

Obraz Zdzisława Jasińskiego namalowany w majątku Przyłęk w powiecie Garwolinskim

07/08/2026

Oto streszczenie artykułu „Malarz warszawski” który ukazał się w setną rocznicę urodzin artysty malarza Zdzisława Jasińskiego autorstwa wnuka Szymona Kobylińskiego, opublikowanego w tygodniku Stolica w 1963 roku

Artykuł jest osobistym wspomnieniem o Zdzisławie Jasińskim (1863–1932), jednym z najwybitniejszych malarzy związanych z Warszawą, którego twórczość po II wojnie światowej została niemal zapomniana. Kobyliński podkreśla, że wojna przyniosła ogromne straty – spłonęły dzieła znajdujące się w Muzeum Narodowym, w Pałacu Łazienkowskim , Filharmonii Warszawskiej, Ratuszu oraz wielu warszawskich kościołach. Wraz z nimi zatarła się pamięć o artyście.

Autor przypomina drogę twórczą dziadka – studia u Wojciecha Gersona, następnie w Krakowie i w Akademii Sztuk Pięknych w Monachium u Otto Seitza i Aleksandra von Wagnera. Mimo zagranicznych sukcesów Jasiński pozostał wierny Warszawie i Mazowszu, które stały się główną inspiracją jego twórczości.

Szymon Kobyliński zwraca uwagę, że Jasiński był przede wszystkim malarzem ludzi. Tworzył monumentalne kompozycje historyczne, takie jak „Hołd Stolicy”, ale także liczne portrety, plafony oraz dekoracje świątyń i budynków publicznych. Szczególnie cenił prostych mieszkańców Mazowsza, których przedstawiał z godnością i realizmem.

Dużo miejsca poświęcono charakterowi malarza. Kobyliński opisuje go jako człowieka skromnego, cichego i stroniącego od rozgłosu. Nie zabiegał o sławę ani o uznanie krytyków, przez co już za życia pozostawał nieco w cieniu bardziej przebojowych artystów swojej epoki.

Autor kończy artykuł apelem o przywrócenie pamięci o Zdzisławie Jasińskim. Podkreśla, że mimo wojennych zniszczeń zachowały się jeszcze niektóre jego dzieła, między innymi sgraffito w kaplicy przy ul. Wspólnej w Warszawie przedstawiające św. Łukasza Ewangelistę, a także inne prace rozsiane po Mazowszu. Według Kobylińskiego dorobek Jasińskiego zasługuje na ponowne odkrycie i należne miejsce w historii polskiego malarstwa.

02/08/2026

Kaplica bł. Władysława z Gielniowa w kościele św. Anny w Warszawie – dzieło Zdzisława Jasińskiego

Wśród warszawskich zabytków związanych z historią sztuki sakralnej szczególne miejsce zajmuje kaplica bł. Władysława z Gielniowa w kościele św. Anny na Krakowskim Przedmieściu. Jej wygląd został utrwalony na reprodukcji obrazu autorstwa Zdzisława Jasińskiego (1863–1932), jednego z ważniejszych polskich malarzy przełomu XIX i XX wieku.

Przedstawiona na reprodukcji scena ukazuje wnętrze kaplicy, w której monumentalna architektura łączy się z malarską dekoracją i atmosferą modlitwy. Na pierwszym planie widzimy postać zakonnika klęczącego przed ołtarzem, a w głębi – grupę osób zgromadzonych w przestrzeni świątyni. Kompozycję dopełniają charakterystyczne elementy architektury kościelnej: arkady, kolumny, dekoracyjne ornamenty oraz posadzka o geometrycznym, czarno-białym układzie.

Reprodukcja została opatrzona podpisem:

„Kaplica bł. Władysława z Gielniowa w kościele św. Anny w Warszawie”
„Zdzisław Jasiński – z wystawy T. Z. S. P. w Warszawie”

Podpis ten wskazuje na związek przedstawienia z twórczością Zdzisława Jasińskiego oraz z wystawiennictwem artystycznym organizowanym w Warszawie przez Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych.

Zdzisław Jasiński i warszawska sztuka sakralna

Zdzisław Jasiński należał do pokolenia artystów, którzy w swojej twórczości podejmowali zarówno tematykę historyczną i rodzajową, jak i religijną. Jego zainteresowanie sztuką monumentalną oraz malarstwem dekoracyjnym znalazło wyraz między innymi w realizacjach związanych z architekturą sakralną.

Przedstawienie kaplicy bł. Władysława z Gielniowa jest interesującym świadectwem tego nurtu jego działalności. Obraz nie ogranicza się bowiem do dokumentalnego ukazania wnętrza świątyni. Jasiński buduje w nim określony nastrój, zwracając uwagę na relację między człowiekiem a przestrzenią kościoła. Architektura staje się częścią opowieści o religijnym skupieniu i modlitwie.

Warto podkreślić, że zachowana reprodukcja jest dziś również cennym źródłem ikonograficznym. Utrwala bowiem wygląd warszawskiej kaplicy i jej wyposażenia w okresie, gdy świątynia oraz jej wnętrza wyglądały inaczej niż współcześnie. Dzięki takim przedstawieniom możemy lepiej poznawać historię artystyczną kościoła św. Anny oraz przemiany, jakim na przestrzeni lat podlegała jego dekoracja. Ksiądz Radosław Wołkowycki z kościoła Św Anny według przekazanych mi informacji to wnętrze poniekąd jeszcze istnieje z tego obrazu , jest zachowana stalla oraz konfesjonał, lecz nie stoi w kaplicy ale w kościele (do dziś używany)

Kaplica bł. Władysława z Gielniowa

Postać bł. Władysława z Gielniowa zajmuje szczególne miejsce w historii Warszawy. Był on związany z zakonem bernardynów i tradycją religijną miasta, a jego kult przez stulecia pozostawał ważnym elementem warszawskiej pobożności.

Kościół św. Anny, położony przy Krakowskim Przedmieściu, należy do najważniejszych zabytków Warszawy. Jego wielowiekowa historia sprawiła, że świątynia stała się miejscem, w którym zachowały się liczne dzieła sztuki i pamiątki związane z historią polskiej kultury.

Reprodukcja obrazu Zdzisława Jasińskiego pozwala spojrzeć na to miejsce z perspektywy artysty. Nie jest jedynie zapisem architektury – stanowi również artystyczną interpretację przestrzeni sakralnej i jej funkcji.

Cenny ślad w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie

Druga z przedstawionych fotografii przedstawia kartę katalogową obiektu znajdującego się w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie. Obiekt został opisany jako:

„Reprodukcja obrazu Zdzisława Jasińskiego (1863–1932): »Kaplica Bł. Ładysława z Gielniowa w kościele św. Anny w Warszawie«”.

W katalogu zaznaczono, że autor reprodukcji jest nieznany, a sam obiekt został zaklasyfikowany jako druk wykonany na papierze i kartonie, datowany ogólnie na XX wiek. Zabytek znajduje się w dziale „Zbiory Fotografii i Ikonografii”, pod numerem inwentarzowym DI 24256 MNW.

Ta informacja jest szczególnie istotna, ponieważ pokazuje, że reprodukcja została zachowana jako dokument ikonograficzny związany z twórczością Jasińskiego. Nie jest więc tylko anonimową ilustracją, lecz częścią dziedzictwa dokumentującego historię polskiej sztuki i wygląd warszawskich wnętrz sakralnych.

Obraz jako dokument historii Warszawy

Przedstawienie kaplicy bł. Władysława z Gielniowa ma dziś podwójną wartość. Z jednej strony jest świadectwem twórczości Zdzisława Jasińskiego, artysty zainteresowanego sztuką religijną i monumentalną. Z drugiej – stanowi cenny dokument ikonograficzny ukazujący wnętrze jednego z najważniejszych warszawskich kościołów.

Dzięki zachowanej reprodukcji możemy zobaczyć, jak artysta postrzegał przestrzeń kaplicy i jak przedstawiał atmosferę modlitwy oraz religijnego skupienia. Jednocześnie katalogowa dokumentacja Muzeum Narodowego w Warszawie pozwala przypisać temu obiektowi konkretne miejsce w polskich zbiorach muzealnych.

„Kaplica bł. Władysława z Gielniowa w kościele św. Anny w Warszawie” pozostaje zatem interesującym przykładem połączenia sztuki, historii Warszawy i dokumentacji dziedzictwa sakralnego. Reprodukcja związana z nazwiskiem Zdzisława Jasińskiego przypomina o artystycznym dorobku malarza i o jego zainteresowaniu przestrzenią warszawskich świątyń, a zarazem stanowi cenne źródło do badań nad dawnym wyglądem kościoła św. Anny.

Informacje o obiekcie

Artysta przedstawionego dzieła: Zdzisław Jasiński (1863–1932)

Tytuł: Kaplica bł. Władysława z Gielniowa w kościele św. Anny w Warszawie

Miejsce przedstawione: kościół św. Anny w Warszawie

Reprodukcja: autor nieznany

Datowanie reprodukcji: XX wiek

Technika: druk na papierze, karton

Zbiory: Muzeum Narodowe w Warszawie, Zbiory Fotografii i Ikonografii

Numer inwentarzowy: DI 24256 MNW

Źródło podpisu reprodukcji: „Zdzisław Jasiński – z wystawy T. Z. S. P. w Warszawie”

Na podstawie reprodukcji oraz opisu katalogowego obiektu zachowanego w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie.
Już wkrótce dalsze informacje o Zdzisławie Jasińskim i kościele akademickim św. Anny na Krakowskim przedmieściu w Warszawie

31/07/2026

Zdzisław Jasiński nagrodzony na warszawskim konkursie malarskim w roku 1892

„Świąteczne Nabożeństwo” – obraz Zdzisława Jasińskiego doceniony przez Towarzystwo Przyjaciół Sztuk Pięknych

Na łamach tygodnika Wędrowiec z roku 1892 w artykule pt. „Światła i Cienie” ukazała się interesująca relacja z rozstrzygnięcia konkursu malarskiego, w której szczególne miejsce zajmuje Zdzisław Jasiński – jeden z cenionych polskich malarzy przełomu XIX i XX wieku.

Jasiński został wyróżniony za obraz zatytułowany „Świąteczne Nabożeństwo” sygnowany, datowany i opisany p.d. Z. JASIŃSKI/ MONACHIUM 1891 . Dzieło to zostało nagrodzone i zajęło pierwsze miejsce w konkursie organizowanym przez Towarzystwo Przyjaciół Sztuk Pięknych w roku 1892, a autor artykułu podkreśla, że artysta już wcześniej cieszył się opinią malarza utalentowanego i wyróżniającego się.

Recenzent szczególnie wysoko ocenił kompozycję i nastrój obrazu. W „Świątecznym Nabożeństwie” znanego również jak "Niedziela Palmowa" dostrzegł poetycką wizję wiejskiego kościoła, w którym zgromadzeni wierni uczestniczą w nabożeństwie. Zwrócono uwagę na przejęcie religijne widoczne na twarzach klęczących postaci, atmosferę skupienia oraz umiejętne wykorzystanie światła i dymu kadzidła.

Autor recenzji pisał o dziele Jasińskiego jako o obrazie przemyślanym i starannie wykonanym, podkreślając jego walory kompozycyjne, kolorystyczne i malarskie. Szczególnie interesujące jest zwrócenie uwagi na dalsze plany kompozycji, grupy klęczących wiernych oraz charakterystyczne, szarawe oświetlenie, które buduje atmosferę całej sceny.

W artykule znalazł się również rysunek portretu przedstawiająca Zdzisława Jasińskiego i Władysława Podkowińskiego zdobywcy drugiej nagrody , umieszczone wśród omówień nagrodzonych artystów.

Co szczególnie ważne, recenzent nie traktuje „Świątecznego Nabożeństwa” jako przypadkowego sukcesu. Wskazuje, że Jasiński już wcześniej dał się poznać jako artysta zdolny i wyróżniony, a jego wcześniejsze dzieła jak "Chora matka" również zwracały uwagę i zdobywały nagrody jury konkursowego.

Publikacja ta stanowi zatem cenny ślad w historii twórczości Zdzisława Jasińskiego. Pokazuje nie tylko jego obecność w ówczesnym życiu artystycznym, lecz także sposób, w jaki jego malarstwo było odbierane przez współczesnych mu krytyków. Szczególnie istotne jest docenienie przez recenzenta religijnego nastroju, poetyckości i atmosfery światła w jego malarstwie.

W artykule opisane są też dzieła innych laureatów konkursu tak jak za zdobycie drugiego miejsca Władysława Podkowińskiego za obraz "Portret damy " i za zdobycie trzeciego miejsca Apoloniusza Kędzierskiego za poetyckiego pastuszka .

Zdzisław Jasiński – „Świąteczne Nabożeństwo”

Źródło: Tygodnik Wędrowiec - „Światła i Cienie”, artykuł poświęcony rozstrzygnięciu konkursu malarskiego.

To kolejny interesujący dokument potwierdzający znaczącą pozycję Zdzisława Jasińskiego w polskim życiu artystycznym oraz zainteresowanie, jakim jego twórczość cieszyła się już za jego życia a dziś skutecznie pomijanego w Polskiej sztuce .

30/07/2026

Pierwsza pracownia i powrót Zdzisława Jasińskiego z Monachium do Warszawy

W związku z pojawiającymi się w różnych publikacjach rozbieżnościami dotyczącymi daty powrotu malarza Zdzisława Jasińskiego do Warszawy, warto przywołać istotne źródło prasowe z epoki, które pozwala precyzyjnie ustalić ten moment.
W „Kurjerze Warszawskim” z października 1889 roku opublikowano następującą notatkę:
„P. Zdzisław Jasiński, malarz, przeniósł się na stały pobyt do naszego miasta z Monachjum. Artysta urządził pracownię przy ulicy Leopoldyny.”

Informacja ta ma kluczowe znaczenie badawcze. Po pierwsze — jednoznacznie potwierdza, że artysta przeniósł się z Monachium do Warszawy na stałe już w 1889 roku. Po drugie — wskazuje dokładną lokalizację jego pierwszej warszawskiej pracowni.
Przekaz ten pozwala zweryfikować ustalenia pojawiające się w niektórych późniejszych opracowaniach biograficznych, gdzie jako moment stałego powrotu malarza do Polski wskazywano dopiero lata 1893lub 1894. Październikowa notatka z „Kurjera Warszawskiego” stanowi bezpośrednie świadectwo z epoki, dokumentujące zarówno fakt osiedlenia się artysty w Warszawie, jak i miejsce jego pracy.
Wspomniana w prasie pracownia powstała w rodzinnym domu Jasińskiego przy ulicy Leopoldyny 23 (późniejszej ul. Emilii Plater 23). Niestety, budynek ten nie dotrwał do naszych czasów — został zniszczony podczas działań wojennych w trakcie powstania warszawskiego.
Źródło:„Kurjer Warszawski”, październik 1889 r. (ze zbiorów prasowych). W cytacie zachowano oryginalną pisownię z epoki.

Odnaleziony wycinek prasowy stanowi cenny argument w badaniach nad życiorysem Zdzisława Jasińskiego. Pozwala nie tylko precyzyjniej ułożyć chronologię jego biografii, ale też dokładnie datować początek jego stałej, dojrzałej działalności artystycznej w Warszawie.

26/06/2026

Z dzisiejszej podróży Willa artysty malarza Zdzisława Jasińskiego

Historia Dworu Śliz i rodziny Zmijewskich

09/09/2026

06/09/2026

03/09/2026

15/08/2026

15/08/2026

07/08/2026

02/08/2026

31/07/2026

30/07/2026

26/06/2026

Adres

Strona Internetowa

Ostrzeżenia

Skontaktuj Się Z Ta Organizacja

Skróty

Udostępnij

Kategoria

Prośba o usunięcie wpisu