Perła Podlasia. Najstarszy polski park narodowy. Pierwszy przyrodniczy obiekt UNESCO w Europie. Za początki jego istnienia przyjmuje się rok 1921, kiedy na części obecnego obszaru Parku utworzono dwa rezerwaty. W roku 1924 powołano Nadleśnictwo „Rezerwat”, które w 1932 r. zostało przekształcone w „Park Narodowy w Białowieży”. Park formalnie reaktywowano pod nazwą Białowieski Park Narodowy. Podstaw
ą prawną była ustawa o ochronie przyrody z 1934 r. Pod tą nazwą funkcjonuje do dziś. W 1979 roku polski fragment Puszczy Białowieskiej stał się częścią Światowego Dziedzictwa UNESCO, jako pierwszy w Europie, a piąty na świecie. W 1992 roku wpis został rozszerzony o białoruską część Puszczy, stając się transgranicznym obiektem światowego dziedzictwa. Od 2014 roku wpis obejmuje całą Puszczę Białowieską pod nazwą Białowieża Forest. Park zajmuje powierzchnię 10 517,27 ha, co stanowi 1/6 polskiej części Puszczy Białowieskiej. Ochroną ścisłą objęto 6059,27 ha (57,6% powierzchni Parku). Zawiera się w tym 4747,17 ha dawnego Rezerwatu Ścisłego BPN. Ochroną czynną objęto 4104,63 ha (39% powierzchni Parku). W Parku została wyznaczona strefa ochrony krajobrazowej o łącznej powierzchni 353,37 ha (3,4% powierzchni Parku). Symbolem Parku jest żubr – największy ssak lądowy Europy. Puszcza Białowieska okazała się dla żubra nizinnego ostatnią ostoją.Tu także rozpoczęto proces jego restytucji, czyli przywracania go naturze. Obecnie w Puszczy Białowieskiej żyje najliczniejsza populacja wolnościowa żubra na świecie. W polskiej jej części liczy ona ok. 770 osobników.
