Gołubie Kaszubskie

Gołubie Kaszubskie Gołubie (dodatkowa nazwa w j. kaszub. Golëbie) – wieś letniskowa w północnej Polsce, w wojew? Gołubie 31 grudnia 2011 r. Była więc własnością kościelną.

Golëbie) – wieś letniskowa w północnej Polsce, w województwie pomorskim, w powiecie kartuskim, w gminie Stężyca. Położona na Kaszubach, na terenie Kaszubskiego Parku Krajobrazowego nad Jeziorem Dąbrowskim. miało 1039 stałych mieszkańców, z których 1029 mieszkało w głównej części miejscowości[1]. Gołubie posiada także nazwaną część miejscowości – Mestwin. Wieś jest siedzibą sołectwa Gołubie, w któr

ego skład wchodzą również część śródleśna nazwana Mestwin. Gołubie znajduje się na trasie dawnej magistrali węglowej tzw. "Francuskiej" Maksymilianowo-Kościerzyna-Gdynia (stacja kolejowa PKP Gołubie Kaszubskie - kilka połączeń dziennych z Gdynią i Kościerzyną). Na północ, nad jeziorem Zamkowisko pozostałości grodziska. W niewielkiej odległości znajduje się Jeziorem Patulskim przy szlaku wodnym "Kółko Raduńskie" i na turystycznym szlak turystyczny czarny szlaku Wzgórz Szymbarskich. Wieś znajduje się przy Jeziorze Dąbrowskim, które leży na wysokości 166,3 m n.p.m. [2]

Gołubie jest miejscem corocznie odwiedzanym przez harcerzy (okres wakacyjny). Na terenie Gołubia znajduje się wiele ośrodków wypoczynkowych, gospodarstwa agroturystyczne oraz harcerska stanica obozowa ZHP nad jeziorem Dąbrowskim. Znajdował się tu również pomnik poświęcony działaczowi ruchu oporu Józefowi Dambkowi, rozebrany 8 września 2007 przez Leszka Trojanowskiego[3]. W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gdańskiego. We wsi znajduje się Gołubieński Ogród Botaniczny o powierzchni 2,12 ha, gdzie zgromadzono kolekcję roślin liczącą ok. 3500 gatunków i odmian (w tym 140 gatunków prawnie chronionych). Wieś Gołubie od r. 1984 już z własnym kościołem parafialnym, wcześnie weszła do źródeł historycznych. W roku 1260 książę Sambor II zapisał ją cystersom z Doberanu, któ­rzy wówczas zakładali klasztor w Pogódkach pod Skarszewami, nie­bawem potem przeniesiony do Pelplina. Jednak już w r. 1284 znala­zła się w dokumencie Mściwuja II i razem z całym okręgiem Pirs przeszła w ręce Gertrudy, córki Sambora, księcia tczewskiego.Jesz­cze kilka razy była przedmiotem przetargu między cystersami a prywatnymi właścicielami, by wreszcie w r. 1432 przejść na wła­sność kartuzów. Nazwa wsi od początku brzmiała Golubie (źródłowy zapis Golube), w XVI i XVII w. tylko przybierała rodzaj żeński: ta Golub albo ta Golubia. Niemcy przekształcili w postać 1. mnogiej Gollubien, hi­tlerowcy zmienili r. 1942 na nic nie mówiące Golben. Jest to typ nazwy dzierżawczej, a więc wskazującej na pierwotnego założyciela i właściciela, którym był, jak nazwa pokazuje, niejaki Golub. Jest to imię skrócone od pełnego imienia dwuczłonowego Gościlub jak Warlub, dający podstawę nazwie Warlubie na Kociewiu, od pełnego imienia Warcilub, Goslaw od imienia Gościslaw i inne. Od omawia­nego imienia Golub pochodzi też nazwa miasta Golub (-Dobrzyń) nad Drwęcą i nazwa wsi Golub na Mazurach. Imię było więc produk­tywne w nazwach geograficznych. Miejscowa wymowa też podtrzy­muje etymologiczne l w nazwie, brzmi bowiem Goliibie lub Goliibio. Po ostatniej wojnie nazwa upowszechniła się w wariancie z l: Golubie.Jest to wynik przesadnej troski (tzw. hiperpoprawność lub hiperkorektywność) o rdzennie polskie brzmienie nazwy. Postać z l (Golubie) pojmowano bowiem, choć błędnie, jako wpływ niemiecki, tak jak np. w nazwie podkościerskiej wsi Lubiana z etymologicznej formy Łubiana (od rzeczownika lub 'kora drzewa, szczególnie lipy'). By więc wyzbyć się rzekomego germanizmu wprowadzono Gołubie. Niech już tak zostanie.

Adres

Gołubie

Strona Internetowa

Ostrzeżenia

Bądź na bieżąco i daj nam wysłać e-mail, gdy Gołubie Kaszubskie umieści wiadomości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu i możesz zrezygnować z subskrypcji w dowolnym momencie.

Skróty

Udostępnij

Our Story

Gołubie (dodatkowa nazwa w j. kaszub. Golëbie) – wieś letniskowa w północnej Polsce, w województwie pomorskim, w powiecie kartuskim, w gminie Stężyca. Położona na Kaszubach, na terenie Kaszubskiego Parku Krajobrazowego nad Jeziorem Dąbrowskim. Gołubie 31 grudnia 2011 r. miało 1039 stałych mieszkańców, z których 1029 mieszkało w głównej części miejscowości[1]. Gołubie posiada także nazwaną część miejscowości – Mestwin. Wieś jest siedzibą sołectwa Gołubie, w którego skład wchodzą również część śródleśna nazwana Mestwin. Gołubie znajduje się na trasie dawnej magistrali węglowej tzw. "Francuskiej" Maksymilianowo-Kościerzyna-Gdynia (stacja kolejowa PKP Gołubie Kaszubskie - kilka połączeń dziennych z Gdynią i Kościerzyną). Na północ, nad jeziorem Zamkowisko pozostałości grodziska. W niewielkiej odległości znajduje się Jeziorem Patulskim przy szlaku wodnym "Kółko Raduńskie" i na turystycznym szlak turystyczny czarny szlaku Wzgórz Szymbarskich. Wieś znajduje się przy Jeziorze Dąbrowskim, które leży na wysokości 166,3 m n.p.m. [2] Gołubie jest miejscem corocznie odwiedzanym przez harcerzy (okres wakacyjny). Na terenie Gołubia znajduje się wiele ośrodków wypoczynkowych, gospodarstwa agroturystyczne oraz harcerska stanica obozowa ZHP nad jeziorem Dąbrowskim. Znajdował się tu również pomnik poświęcony działaczowi ruchu oporu Józefowi Dambkowi, rozebrany 8 września 2007 przez Leszka Trojanowskiego[3]. W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gdańskiego. We wsi znajduje się Gołubieński Ogród Botaniczny o powierzchni 2,12 ha, gdzie zgromadzono kolekcję roślin liczącą ok. 3500 gatunków i odmian (w tym 140 gatunków prawnie chronionych). Wieś Gołubie od r. 1984 już z własnym kościołem parafialnym, wcześnie weszła do źródeł historycznych. W roku 1260 książę Sambor II zapisał ją cystersom z Doberanu, którzy wówczas zakładali klasztor w Pogódkach pod Skarszewami, nie­bawem potem przeniesiony do Pelplina. Jednak już w r. 1284 znala­zła się w dokumencie Mściwoja II i razem z całym okręgiem Prus przeszła w ręce Gertrudy, córki Sambora, księcia tczewskiego. Jesz­cze kilka razy była przedmiotem przetargu między cystersami a prywatnymi właścicielami, by wreszcie w r. 1432 przejść na wła­sność kartuzów. Była więc własnością kościelną. Nazwa wsi od początku brzmiała Golubie (źródłowy zapis Golube), w XVI i XVII w. tylko przybierała rodzaj żeński: ta Golub albo ta Golubia. Niemcy przekształcili w postać 1. mnogiej Gollubien, hi­tlerowcy zmienili r. 1942 na nic nie mówiące Golben. Jest to typ nazwy dzierżawczej, a więc wskazującej na pierwotnego założyciela i właściciela, którym był, jak nazwa pokazuje, niejaki Golub. Jest to imię skrócone od pełnego imienia dwuczłonowego Gościlub jak Warlub, dający podstawę nazwie Warlubie na Kociewiu, od pełnego imienia Warcilub, Goslaw od imienia Gościslaw i inne. Od omawia­nego imienia Golub pochodzi też nazwa miasta Golub (-Dobrzyń) nad Drwęcą i nazwa wsi Golub na Mazurach. Imię było więc produk­tywne w nazwach geograficznych. Miejscowa wymowa też podtrzy­muje etymologiczne l w nazwie, brzmi bowiem Goliibie lub Goliibio. Po ostatniej wojnie nazwa upowszechniła się w wariancie z l: Golubie.Jest to wynik przesadnej troski (tzw. hiperpoprawność lub hiperkorektywność) o rdzennie polskie brzmienie nazwy. Postać z l (Golubie) pojmowano bowiem, choć błędnie, jako wpływ niemiecki, tak jak np. w nazwie podkościerskiej wsi Lubiana z etymologicznej formy Łubiana (od rzeczownika lub 'kora drzewa, szczególnie lipy'). By więc wyzbyć się rzekomego germanizmu wprowadzono Gołubie. Niech już tak zostanie.