Nie udzielam żadnych informacji dotyczących pracy i imprez na Zamku Grodziec. DZIEJE ZAMKU GRODZIEC
Zamek Grodziec (niem.: Gröditzburg) - położony jest na wysokim bazaltowym wzgórzu (389 m n.p.m.) Pierwsza potwierdzona wzmianka o Grodźcu pochodziła z bulli papieża Hadriana IV z 23 kwietnia 1155 r. książę Bolesław Wysoki wystawił tu przywileje cystersom z Lubiąża. Za czasów jego następcy – Henryka
Brodatego – drewniano – ziemny gród zastąpiono murowanym. Fundację zamkowego kościoła przypisuje się św. Jadwidze. W XIV i częściowo XV w. zamek stanowił własność rycerskiego rodu Bożywojów. W okresie wojen husyckich budowla została zdobyta i splądrowana przez oddziały husytów. W 1470 r. odkupił go książę legnicki Fryderyk I. Sprowadzeni przez niego mistrzowie murarscy z Wrocławia, Legnicy i Görlitz nadali założeniu obecny układ przestrzenny. Po śmierci księcia prace kontynuowano z polecenia jego syna, Fryderyka II. W ich efekcie Grodziec stał się jedną z piękniejszych rezydencji gotycko-renesansowych na Śląsku. Książę rozbudowuje zamek i nadaje mu charakter renesansowy, wnosi wielki budynek mieszkalny w części zachodniej zamku, zwany pałacem wg projektu słynnego Wendela Roskopfa – architekt ze Zgorzelca, oraz dwie duże basteje-kaponiery od północy i południa z wyraźnym ich przystosowaniem do broni palnej. Razem z bastejami powstaje system fortyfikacji podzamcza. W XVI w. Grodziec staje się ulubioną siedzibą księcia legnickiego oraz miejscem jego skarbca. Zwieńczenie prac zbiegło się ze ślubem księcia z księżną Sofią von Hohenzollern. Z tej okazji zorganizowano w zamku przyjęcie i słynny turniej rycerski. W 1625 r. fortyfikator wrocławski Walenty Saebisch opracował niezrealizowany projekt otoczenia zamku fortyfikacjami typu bastionowego. W czasie wojny szwedzko-austriackich – wojna trzydziestoletnia – w 1633 r. zamek został zdobyty przez wojska austriackie pod wodzą Albrechta Wallensteina, który ograbił skarbiec, zniszczył wyposażenie i podpalił zamek. W 1642 r. okoliczna ludność gnębiona podatkami, kontrybucją i grabieżami przez wojska austriackie zdobyła wraz z wojskami szwedzkimi zamek. W niedługim czasie jednak Austriacy ponownie go zdobyli. Od 1 do 2 XII 1646 r. systematycznie i dokładnie wysadzali zamek by uniemożliwić jego obronę. Po zbudowaniu w latach 1718-27 barokowego pałacu dolnego u podnóża góry, zamek jest całkowicie opuszczoną ruiną w miarę dobrze zachowanym budynkiem mieszkalnym - palatium. W 1751 r. zawaliła się część donżonu. W 1766 r. uderzenie pioruna wywołało pożar, w wyniku którego spaliło się sklepienie sali książęcej. Ruinę zamku wraz z całą posiadłością 11 października 1800 roku, za sumę 353 000 talarów nabył od Zygmunta von Schellendorfa książę Jan Henryk VI von Hochberg z Książa i Mieroszowa. Wówczas podjęto poważniejsze prace konserwatorskie i rekonstrukcyjne m. in. pokryto tzw. połać nowym dachem. Na krótko przerwał je okres kampanii napoleońskiej. Dokładnie 10 sierpnia 1813 r. wojsko francuskie przebywając w Grodźcu od 1807 r. świętując 44 urodziny Napoleona podpaliło przez nieuwagę stojący na dziedzińcu niewielki drewniany domek, w którym magazynowano drewno opałowe. Od niego najprawdopodobniej zapaliła się część zamku. Trudno jednak oszacować na dzień dzisiejszy skale zniszczeń. W latach 1822/23 następuje odbudowa zamku, wtedy powstaje na terenie podzamcza park krajobrazowy. Całe wzgórze zostaje obsadzone drzewami, a stare budowle i ruiny zostają zabezpieczone. XIX stulecia zamek stał się celem licznych wypraw turystycznych. Uchodził w owym czasie za pierwszy w Europie zabytek specjalnie przystosowany do celów turystycznych. Gruntowna odbudowa rozpoczęła się w 1900 r., kiedy właścicielem dóbr został baron dr Willibald von Dirksen. Zlecił on opracowanie projektu i nadzór nad pracami najbardziej znanemu i cenionemu wówczas architektowi i konserwatorowi - Bodo Ebhardtowi.
9 czerwca 1908 r., na uroczystym otwarciu gościł tu cesarz Wilhelm II. Później obiekt przekazano Śląskiemu Towarzystwu Miłośników Historii i Starożytnictwa na muzeum, restaurację i schronisko turystyczne. W 1945 r. zamek wraz z częścią wyposażenia, spłonął. PO DRUGIEJ WOJNIE ŚWIATOWEJ
Dopiero w 1959 r. na polecenie ówczesnego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we Wrocławiu podjęte zostały pierwsze prace zabezpieczające. W połowie lat 70' Zamek Grodziec był siedzibą Teatru LABORATORIUM J. Grotowskiego. Tu kręcono seriale „PRZYŁBICE I KAPTURY”, „WIEDŹMINA”, a także filmy „Fanny Hill”, „Kwiat Diabła”, zdjęcia do powieści historycznej „Taras Bulba” oraz spektakl „Romeo i Julia”, a także „Balladynę” – najnowszą produkcję Uisel Studio, amatorskiej lubińskiej grupy filmowej. W roku 2004 Telewizja SVT ze Szwecji realizowała w zamku i jego okolicach program reality drama „RIKET” („Królestwo”), a na podstawie licencji swoje edycje realizowali w 2005 r. ”Le Royaume” Telewizja TF1 z Francji, ”De saga van Oberon-a” – „Oberon” ÉÉN z Belgii i TROS z Holandii, ”Империя” Pierwszy Program Telewizji Rosyjskiej. Na zamku realizowano także programy telewizyjne m. in. „GROCH I KAPUSTA”, „PARA W POLSKĘ”, „LETNIE SZORTY”, „LABIRYNTY KULTURY”, „ROWER”, „NIE DO WIARY”, „ZIARNO”, „PODRÓŻE KULINARNE ROBERTA MAKŁOWICZA”, legendę o rycerzu w szkarłatnym płaczu iTVN, program edukacyjny na zamku realizował także Discovery Channel i TV Trwam. Góra zamkowa to także bogactwo fauny i flory. Pomniki przyrody ożywionej i nieożywione. To także specyficzny mikroklimat sprzyjający wypoczynkowi. Dzięki temu perełka regionu jaką niewątpliwie jest „Zamek Grodziec” staje się magnesem na skale międzynarodową przyciągającą na Dolny Śląsk i do Polski turystów z różnych zakątków świata. oprac. Krzysztof Sikora (Czarny) :-)
