24/05/2019
Z optymistą ani z arystokratą najlepiej się nie wiązać. Tym bardziej z poetą albo dorobkiewiczem. Jeszcze gorzej związać się z zawadiaką albo literatem 😉 — cz.II porad praktycznych
* * * * *
Adam Kieł w poradniku pt.: ,,Sztuka przypodobania się płci pięknej" poświęconym ,,przeciwnikom celibatu'' i wydanym w Warszawie w 1881 r. pisze:
,,Żadna kobieta tak umiejętnie odczuć nie potrafi zalety i wady mężczyzny, jak nasza polka. Wymaga ona nietylko zalet powierzchownych, ale i wewnętrznych.’’
Osobliwy to poradnik. Autor opisuje typy mężczyzn — wszystkie odstręczające. Przestrzega przed nimi kobiety. Wysyła również komunikat do mężczyzn, by nie powielali opisanych wzorów.
,,Dziś rycerskie czasy minęły, rycerz damie swojej nie może kopią, ani walką za jej honor dowieść swojego przywiązania i starać się o wzajemność.
Typ 2
„Nie jem dlatego aby żyć, ale żyję dlatego abym jadł“ — oto dewiza jaką sobie na czele całego życia wypisuje człowiek, którego właśnie mamy zamiar wam przedstawić. Natura taka urabia się już od dzieciństwa.
Mama i tata opychają go ciastkami, konfiturami, cukierkami i wszystkiemi innemi smakołykami spiżarni domowej. Krzysio czy Jasio ma prawo wsadzać palce do wszystkich potraw, oblizywać je, chwalić lub ganić, zaglądać do wszystkich garnków, siedzieć zawsze w kuchni, i deliberować czy na wczorajszej leguminie było za mało czy za wiele cukru lub cynamonu.
Jeżeli Jasio posiada zamożnych rodziców idzie do szkoły i tam znów popycha przyjmowaną naukę smakołykami rozmaitego rodzaju. Jeżeli zaś jest ubogim, zasługuje na kawałek ciastka u swoich zamożniejszych kolegów, rozmaitemi drobnemi przysługami, jak: pisywaniem ćwiczeń, wypracowywaniem zadań przeznaczonych dla nich, uchranianiem ich skór od plag za różne figle, przyjmując takowe na siebie.
Jaś jest wtedy protegowanym przez arystokracyę szkoły, uczynnym dla wszystkich, i wszystkim gotów oddać się cały i cały się poświęcić, byle tylko w końcu tego poświęcenia znajdowała się jakaś nagroda, nie wymagająca znów nadmiernych trudów.
To co zaczęło się w szkole kontynuuje dalej w życiu. Jaś zostaje nadwornym marszałkiem jakiegoś magnata, umie doskonale i zgrabnie się kłaniać, załatwiać najdrażliwszej natury przedsięwzięcia, a za to cieszy się pobłażaniem i możnością znajdowania się w pańskich przedpokojach, a nawet i pańskim gabinecie, gdzie znosi ploteczki z całego miasta i spełnia obowiązki średniowiecznego błazna.
Formy towarzyskie są mu doskonale znane. Jest doskonałym znawcą na wszelkiego rodzaju przyjemności towarzyskich. Zna się na sporcie, koniach, potrawach, kobietach i aktorkach, jest aranżerem wszystkich kolacyjek i obiadków. Pod względem form zewnętrznych, posiada on zazwyczaj w tym punkcie skończone zupełnie wykształcenie.
Przy stole lubi jeść dużo, jednak nigdy nie minie się z żadną formą towarzyską. Wobec swojej sąsiadki przy stole jest uprzedzająco grzeczny i pod tym względem może służyć za wzór dobrego wychowania, chociaż z drugiej strony to dobre wychowanie posunięte do ostatnich granic i rozpryskując się w drobiazgowość, staje się w końcu nieznośnem.
Pieczeniarz proszony na obiad przystraja się we frak, a wiedząc o tem iż niegrzecznością jest spóźniać się, punktualnie na oznaczoną stawia się godzinę. Do stołu zasiadł z całą elegancyą, przy zupie lub jedzeniu czegoś płynnego nie chlupie, do sosu nie rzuca chleba i nie zjada go z nim razem. Mięso kraje powoli, trzymając w lewej ręce widelec, a w prawej nóż. Kulek z chleba przy stole nie robi i nie rzuca niemi, również nie waży widelcem kawałków na półmisku przebierając między nimi.
W cudzym domu chociaż nieraz mu co nie smakuje, niezawodnie ganić nie będzie, bo na to dobry ton nie pozwala. Najrzadsza nawet potrawa nie wzbudzi w nim nienaturalnego zadziwienia. Tak zachowuje się dobrze wychowany człowiek, obeznany z wszystkiemi formami świata towarzyskiego.
Gdyby formy te miały charakter tylko towarzyskiej ogłady, niezawodnie nie mogłyby wywołać niesmaku ze strony tych wobec których zachować je należy. Ludzie jednak, których zaliczyliśmy do kategoryi pieczeniarzy, przy znajomości tych form która jest chwalebną, używają jeszcze olbrzymiej dozy uniżoności i pochlebstwa. Te wady stawiają ich w rzędzie ludzi godnych pogardy, więc tem samem nie mogą marzyć o żadnym losie.
Ludzie często w gruncie uczciwi i zacni, ileż razy pozbawionymi zostają tego co się nazywa „karjerą'' jedynie przez nieznajomość właśnie tych form, ale częściej posiadający takowe, pozbawieni są szacunku, a bez tego nie mogą nawet marzyć o jakiejkolwiek kobiecie rozumnej i uczciwej, która by im zechciała towarzyszyć przez życie.
Pieczeniarze mogą tylko starać się o jedno stanowisko, stanowisko ludzi nazywanych powszechnie lokajami.
,,Jasny pan choć kopnie nogą, za kopnięcie płaci drogo.’’ Ale to kopnięcie ściera z czoła człowieczeństwo. Taki pieczeniarz zyskując tedy to kopnięcie, wyrzec się musi raz na zawsze wszelkich nadziei na jutro.
/cdn./
/cz.I o motylku https://www.facebook.com/KlubokawiarniaKEN54/posts/2645991058747820 /
___________
Adam Kieł "Sztuka przypodobania się płci pięknej"
