Z kroniki naszej szkoły

06/07/2020

Zapraszamy do zapoznania się z ostatnią odsłoną kronik jaką przygotowaliśmy w roku szkolnym 2019/2020. Wpis jest poświęcony historii budynków naszej szkoły.
Początki budynku zlokalizowanego przy ulicy Kolejowej sięgają końca XIX wieku. W pierwszym fragmencie dowiadujemy się o istnieniu wcześniej innego budynku szkolnego, który uległ spaleniu. Po tym wypadku nauka odbywała się tymczasowo w ratuszu.
„Na koniec nauka we własnym budynku szkolnym z miejskiego materyału przez strony konkurencyjne od niepamiętnych czasów wystawionym w przedmiotach naukowych w Księdze niniejszej w lit D wyrażonych obecnie przez nauczycieli P. Ignacego Ligaszewskiego i pomocnika P. Jana Nep. Laskiego do czasu spalenia się przypadkowym sposobem owego mianowicie do dnia 2 Czerwca 1868 udzielana bywała na teraz zaś nauka ta w własnym budynku gminnym tak zwany ratusz miejski do czasu wystawienia nowego budynku wykładana bywa”. (fot. 1)
Dalej w tej samej części kroniki poznajemy szczegóły powstania obecnego budynku. Możemy też dowiedzieć się jakie inne instytucje poza szkołą zostały w nim zlokalizowane.
„Rok 1890
Szczególne szczęście mam do pisania kronik szkolnych. Przy trzeciej szkole jako kierownik pracuję i przy trzeciej zastaje nieuzupełnione kroniki. Od roku 1868 przechodziła szkoła tutejsza różne fazy, a nigdzie o tem wspomnienia nie ma. W roku 1868 była szkoła tutejsza parafialną jedno-klasową. Dzisiaj jest już 3-klasową etatową, co jest nadzieja, że w niedługim czasie przekształcona zostanie w 4-klasową. Dawniej mieściła się w ratuszu na rynku, dzisiaj ma swój piętrowy budynek, podobno kosztem 22000zł wystawiony - Nie mogę jednak ani kosztorysu, ani aktu poświęcenia znaleźć. Przecież akta te gdzieś się znajdować muszą. Udawałem się już w tym celu i do ck. Rady szkolnej okręgowej i do Wydziału Rady powiatowej w Myślenicach i do tutejszej Rady gminnej, lecz nigdzie nic o nich nie wiedzą. Nie wiadomo więc w którym roku budynek ten wystawiony został.
Obecnie w budynku tym mieści się gmach szkoły ck. Sąd gruntowy i ck. Urząd podatkowy. Sąd zajmuje 4 ubikacje w parterze od południa i jedną po przeciwnej stronie, w której się mieści tylko hypoteka. Urząd podatkowy zajmuje także 4 ubikacje, a mianowicie 2 na dole i dwie na górze od strony północnej. Sal szkolnych jest obecnie 3 a mianowicie dwie nad sądem i jedna malutka nad hypoteką”. (fot. 1 i 2)
Analizując informacje z innej części kronik, pojawiają się pewne rozterki dotyczące dokładnej daty powstania budynku. Znajduje się tam wpis:
„Gdzieś około roku 1882 wybudowany został skromniutki budynek szkolny, w którym aż do roku 1945 mieściła się tutejsza szkoła”. (fot. 3)
Podsumowując możemy stwierdzić, że na pewno do roku 1890 powstał budynek przy obecnej ulicy Kolejowej.
Szczególnie negatywnym dla budynku był okres II wojny światowej. Historię jego zniszczenia i odbudowy już częściowo publikowaliśmy. Przypominamy więc wspomniane fragmenty z kronik poszerzone o większą ilość informacji związanych z okresem powojennym. Dowiadujemy się o ogromnym wysiłku społeczeństwa związanym z odbudową oraz wyposażeniem szkoły.
„Odbudowa szkoły. W styczniu 1945 roku, wycofujące się w panicznym popłochu przed niezwyciężoną Armią Radziecką hordy hitlerowskie spaliły budynek szkolny. Przez pierwsze 3 lata /rok 1945, 1946 i 1947/ szkoła nasza mieściła się kątem w różnych budynkach prywatnych i publicznych, porozrzucanych po całym spalonym miasteczku. Ciężkie to były chwile w życiu i dziejach naszej szkoły: izby niedostosowane do potrzeb szkolnych, brak sprzętu, umeblowania, brak jakichkolwiek pomocy naukowych a nawet podręczników szkolnych. Na wiosnę 1946 roku zawiązał się Komitet Odbudowy Szkoły, który rozwinął ożywioną działalność mobilizującą całe miejscowe społeczeństwo do ofiarności na rzecz odbudowy szkoły, a równocześnie zabiegającą o kredyty u Władz Polski Ludowej. Duszą Komitetu Odbudowy Szkoły był ówczesny burmistrz ob. Płaszcz Władysław, który w dzieło odbudowy szkoły włożył wiele osobistych prac i zapału, którym porywał innych. Dzięki dużej ofiarności miejscowego społeczeństwa a przede wszystkim Władzy Polski Ludowej, która po raz pierwszy w dziejach naszych stworzyła naprawdę korzystne warunki do rozwoju oświaty, można było przystąpić do prac nad odbudową szkoły. W październiku 1947 roku budynek dzisiejszej szkoły odbudowany został na starych fundamentach z odbudowaniem 2 sal lekcyjnych, nowoczesnej klatki schodowej, obszernego hollu i sali gimnastycznej w stanie surowym. Na razie szkoła zajęła 5 sal, bo reszta nie była jeszcze wykończona. Nauka odbywała się na 2 zmiany. W roku następującym oddano do użytku następne 5 sal szkolnych ale do wykończenia całości budynku i całkowitego przystosowania go do potrzeb i życia szkolnego było jeszcze ciągle daleko: brak higienicznych ustępów, pomieszczeń na pomoce naukowe, prowizoryczna klatka schodowa, grożąca nieszczęśliwymi wypadkami i wiele innych braków, które utrudniają życie i pracę szkoły. Taki stan trwa do roku 1949. W listopadzie tego roku szkołę obejmuje nowy kierownik, który dobrawszy sobie Komitet Rodzicielski zabrał się wraz z nim z zapałem i energią do wykończenia budynku szkolnego. W okresie od 1949 roku do chwili obecnej szkoła została zelektryfikowana, zradiofonizowana, budynek skanalizowany, wykończono higieniczne ustępy, uporządkowaną podwórko i boisko szkolne, wykończono salę gimnastyczną i świetlicę szkolną ze sceną, która skupia obecnie całe życie kulturalne środowiska jordanowskiego. Staraniem Komitetu Rodzicielskiego szkoła uzyskała dwa wygodne pomieszczenia na bibliotekę szkolną i pomoce naukowe. Obecnie znajdują się w toku prace nad ogrodzeniem siatką drucianą na betonie podwórka i boiska szkolnego oraz malowaniem budynku szkolnego na zewnątrz, kwietników i skwerków około sali gimnastycznej. Oto osiągnięcia naszej szkoły w okresie 10-lecia w zakresie budownictwa i inwestycji adaptacyjnych, dokonanych kosztem około półtora miliona złotych, z którym tylko niewielka część pochodzi z ofiar społeczeństwa i funduszów Komitetu Rodzicielskiego, olbrzymia zaś reszta pochodzi ze Skarbu Polski Ludowej, która oświatę i kulturę stawia na pierwszym miejscu przed innymi sprawami.
W roku 1949 szkoła otrzymuje z funduszów częściowo komitetu rodzicielskiego, częściowo z funduszów budżetowych kompletne wyposażenie meblowe: 10 szaf do izb szkolnych, 10 stołów- katedr. Podia pod katedry, wiedeńskie wieszaki, 2 olbrzymie szafy na pomoce naukowe za szkłem oraz 2 szafy biblioteczne. W latach 1951-1954 szkoła otrzymuje dalsze umeblowanie: 94 stoliki uczniowskie i 220 krzeseł, 25 stolików świetlicowych, a komitet rodzicielski funduje 40 ławek dwuosobowych nowego typu. Wartość mebli które otrzymała szkoła w dziedzinie oblicza się na kwotę 56 tysięcy złotych, z czego około 15 tysięcy włożył komitet rodzicielski. Nie mniejsze osiągnięcie ma szkoła w dziedzinie zaopatrzona w pomoce naukowe. W pożarze budynku szkoły w 1945 roku spłonęły wszystkie nieliczne przygodnie i bezplanowo nagromadzone pomoce naukowe. W pierwszych latach 10-lecia nauka, dla braku jakichkolwiek pomocy odbywała się całkowicie werbalistycznie, ale w miarę polepszania się sytuacji gospodarczej w kraju przybywało coraz więcej pomocy naukowych.
Osobne miejsce i uwagę należy poświęcić pomocom naukowym wykonywanym przez szkołę wspólnym wysiłkiem uczniów i nauczycieli. Najwięcej pomocy wykonało kółko matematyczne i papieroplastyki pod kierunkiem nauczyciela Starca Stanisława/67 tablic ze wzorami matematycznymi, tablice z rysunkami figur płaskich, brył, bryły wykonane z drzewa, metalu, kartonu, szkielety brył z drutu, płaszczyzny kątów, kątomierze, termometry ćwiczebne gablotki szklane na motyle.
Kółko biologiczne pod kierunkiem nauczycielki Małeckiej Marii wykonało kilkanaście preparatów mokrych/gady i płazy/, kości, uzębienia gryzoni i zwierząt przeżuwających, zbiory motyli i zielniki roślin.
Kilka cennych pomocy wykonało do nauki geografii kółko geograficzne jak gnomony, zegary słoneczne, znaki przydrożne, przyrządy ilustrujące kąt padania promieni słonecznych w różnych porach roku i w różnych szerokościach geograficznych, przyrząd ilustrujący kulistość ziemi i. w. in. Nauczyciele języka polskiego opracowali z uczniami tablice ortograficzne, powiększyli szereg obrazów z Elementarza Polskiego jako pomoc dla Kl. I”. (fot. 3-19)
„1945 r. Po ciężkich chwilach okupacji hitlerowskiej, gdzie dzieci szkoły podstawowej w Jordanowie prawie, że się nie uczyły ponieważ budynek szkolny zajmowany był przez wojska hitlerowskie, nadszedł oczekiwany dzień odzyskania niepodległości . W dniu 29 stycznia 1945 r. Jordanów po trzydniowych walkach został oswobodzony spod okupacji. Niemcy wycofując się z Jordanowa spalili szkołę podstawową jako przybytek wiedzy . Pierwszym kierownikiem który organizował szkołę po wyzwoleniu był Buchała Jan przedwojenny kierownik tejże szkoły. Odsunięty od pracy nauczycielskiej w czasie okupacji. Nauka odbywała się w budynkach wynajętych tj. w jednej klasie Liceum Ogólnokształcącego, w domu zakonnic w Jordanowie i budynku Kasy Spółdzielczej w Jordanowie. Nauczycielami którzy zaraz przystąpili do pracy po wyzwoleniu byli: ob. Bajorska Józefa , Buchała Teofila, Lenoch Stefania, Łazarska Maria, Małecka Maria, Zembały Wilhelm, Sulak Józef, Łacek Olga. W 1946 r. została przeniesiona z Łętowni do Jordanowa ob. Skrzeczkowska. Ponieważ pomieszczenia były ciasne, nieodpowiednie przystąpiło społeczeństwo do odbudowy spalonej szkoły, którą oddano do użytku w roku 1949 . W roku 1951 poszedł na emeryturę ob. Buchała Jan a kierownictwo szkoły objął ob. Skrzeczkowski Feliks, który przyczynił się w dużej mierze do urządzenia szkoły, zorganizowania i wyposażenia gabinetu fizyczno chemicznego wykończenia przy pomocy społeczeństwa sali gimnastycznej i świetlicy. Burmistrzem Jordanowa w tym czasie był ob. Płaszcz Władysław a radnym z naszej szkoły ob. Sulak Józef. W kwietniu 1956 r. zmarł kierownik Skrzeczkowski Feliks”. (fot. 20 i 21)
Kolejny wpis informuje nas o powstaniu dobudówki.
„Rok szkolny 1961/62
Kierownictwo szkoły przystąpiło do wykończenia dobudówki. Ze względu na to, że pomieszczenia Liceum Ogólnokształcącego są bardzo ciasne. Komitet dobudówki po uzgodnieniu postanowił, że czasowo do otwarcia klas VIII zostaną wypożyczone dwa pomieszczenia dla Liceum na klasy VIII”. (fot. 22)
Następna część naszej prezentacji ukazuje budynek, który znajduje się na ulicy Konopnickiej. Jego historia zatoczyła koło. Powstawał jako drugi budynek szkoły podstawowej. Następnie po reformie edukacji zlokalizowano w nim gimnazjum. Po kolejnych zmianach w strukturze edukacji ponownie stał się częścią szkoły podstawowej.
„Praca w zakresie budowy nowej szkoły podstawowej w Jordanowie w roku 1993. Projekt budowy został wykonany w pracowni projektowej inż. Wiesława Białego w Nowym Sączu. Całość projektu obejmują cztery (segmenty ) : segment A - wykonany obecnie, segment B - rozszerzenie szkoły, segment C – sala gimnastyczna, segment D – stołówka. Budowę segmentu A rozpoczęto w roku 1994 i pierwszy dzwonek zadzwonił 16.02.1998 r. Pozostałe budynki będą realizowane w miarę możliwości finansowych w latach następnych.
Uroczystość otwarcia nowego budynku szkoły podstawowej im. Bohaterów Września 1939r. odbyła się 19 lutego 1998 r.
Na tą uroczystość zaproszono przedstawicieli:
Kuratorium Oświaty, władz samorządowych Jordanowa, władz wojewódzkich, szkół podstawowych i średnich Jordanowa i okolicznych gmin posłów i senatorów RP – województwa nowosądeckiego”. (fot. 23-45)
Znalazł się również w naszych kronikach fragment gazety Echo Jordanowa. Możemy w nim przeczytać:
„W nowej szkole dzieci z klas I-IV uczą się już od 15.02.98.
Dzięki pomocy nauczycieli i rodziców w czasie ferii zostały urządzone i udekorowane klasy i korytarze. Pomieszczenia klasowe wyposażono w nowy estetyczny i funkcjonalny sprzęt i meble. Zakupiono firanki, kwiaty, wykonano tablice ścienne.
Oprócz sal lekcyjnych w szkole znajduje się sala gimnastyczna, biblioteka, świetlica, gabinet lekarski, gabinet pedagoga szkolnego, pokój nauczycielski, sekretariat, sala ćwiczeń gimnastyki korekcyjnej, szatnie, sklepik uczniowski”. (fot. 46)

15/06/2020

Witamy, zbliżamy się do końca roku szkolnego. Przed wakacjami opublikujemy jeszcze jeden wpis. Tymczasem zwracamy się z prośbą do Państwa o wypełnienie ankiety podsumowującej nasz projekt.

06/06/2020

Wracamy po przerwie z kolejną prezentacją. Tym razem chcielibyśmy wspomnieć o relacjach międzynarodowych jakie nawiązała nasza szkoła. Niestety nie możemy pochwalić się wielką ilością takich kontaktów. Nie stanowiły one jakiejś cyklicznej i bardziej zorganizowanej formy. Uważamy, że jest to ciekawa i pouczająca forma aktywizacji uczniów, poznania innych ludzi, wymiany doświadczeń.
Jednym z powodów dzisiejszej publikacji jest pojawienie się okazji do nawiązania takich relacji obecnie. Jeżeli inicjatywa dojdzie do skutku, będzie z pewnością stanowić ogromną radość dla całej społeczności szkolnej. Mamy na myśli projekt POWER związany z ponadnarodową mobilnością uczniów. Dzięki zakwalifikowaniu naszej szkoły do tegorocznej edycji, uczniowie będą mieli szansę podróży i spędzenia jednego tygodnia w hiszpańskiej szkole. Niestety stan zagrożenia epidemiologicznego sprawił, że nasze plany odsunęły się w czasie. Więcej o projekcie możecie Państwo przeczytać na szkolnej stronie internetowej lub profilu facebook.
Jako pierwsze wspomnienie przedstawimy bardzo ciekawy epizod. Jest to wizyta dzieci koreańskich w 1954 roku (fot. 1 i 2). Niestety poza krótką wzmianką pod fotografią nie odnaleźliśmy większej ilości informacji. Domyślamy się, że była to zapewne jedna z grup dzieci, które przyjechały do Polski w okresie wojny w Korei. Nie wiemy jednak z jakiego ośrodka w naszym kraju była grupa odwiedzająca jordanowską szkołę. Był to najprawdopodobniej jednorazowy epizod. Nic więcej o takich kontaktach nie odnotowano w kronikach.
Kolejna inicjatywa została już dużo lepiej opisana. W latach dziewięćdziesiątych nasze miasto i szkoła nawiązały kontakty ze szwedzkim miastem Karlskoga. Burmistrzem Jordanowa był wtedy Pan Zbigniew Kołat, a dyrektorem naszej szkoły Pani Czesława Madoń. Pierwszym dokumentem jaki znaleźliśmy był przedruk listu ze Szwecji będącego odpowiedzią na list Pana Burmistrza Kołata. Znalazło się w nim zaproszenie na wizytę. Z perspektywy szkoły istotnym elementem była współpraca pedagogiczna:
„ Byśmy mogli w czasie wizyty uzgodnić dokładnie koncepcje współpracy pedagogicznej, dobrze by było gdyby kilku nauczycieli ze znajomością języka angielskiego, albo niemieckiego mogło też przybyć do nas. Nasi nauczyciele chcieliby rozpocząć konkretną współpracę jak najszybciej. Oczekujemy zatem na odpowiedź, kiedy Państwo do nas przyjedziecie, byśmy mogli przygotować pełne propozycje programu” (fot. 3).
Wizyta faktycznie doszła do skutku w 1996 roku:
„W odpowiedzi na zaproszenie władz miasta Karlskogi oraz Dyrektora szkoły wyjechała we wrześniu do Szwecji delegacja z Jordanowa, w której uczestniczyła Pani Dyrektor Czesława Madoń. Celem wizyty było uzgodnienie współpracy pedagogicznej i wymiana poglądów z przedstawicielami ośrodków oświatowych i samorządowych. Po powrocie Pani Dyrektor przekazała swoje spostrzeżenia mieszkańcom miasta w gazecie ” Echo Jordanowa ".
Fragment relacji Pani Dyrektor Madoń z gazety „Echo Jordanowa” ukazujący kulisy początków współpracy:
„Bezpośrednim organizatorem wyjazdu delegacji był Pan dr. nauk humanistycznych Wit Wójtowicz
pracujący w Instytucie Pedagogiki i Psychologii w Linköping, będący równocześnie inicjatorem współpracy między Jordanowem, a Karlskogą. Celem wizyty było przede wszystkim spotkanie z przedstawicielami ośrodków oświatowych, socjalnych i samorządowych, wymiana poglądów dotyczących pracy tych instytucji, a także przygotowanie programu dalszej współpracy (z wymianą młodzieży włącznie )”.
W dalszej części opisuje przebieg wizyty:
„Słowo powitalne wygłosiła Pani Kurator Ulla Averas, po którym odbyło się seminarium poświęcone problemom oświaty w obu krajach . Omówiono między innymi zagadnienia dotyczące szwedzkich i polskich programów w zakresie doskonalenia oświatowych kadr kierowniczych, organizacji szkolnictwa podstawowego i średniego, dydaktyki wychowania i opieki, a także finansowania oświaty. Następnie odbyła się konferencja prasowa z dziennikarzami dwóch szwedzkich gazet, w których już nazajutrz ukazały się obszerne artykuły (o Jordanowie i naszych szkołach). Bezpośrednio po konferencji dyrektor szkoły, (który posiada klasy VII -IX ) Pan G. Lingvist oprowadził nas po obiekcie szkolnym. Obserwowaliśmy zajęcia z wielu przedmiotów, spotkaliśmy się z uczniami i nauczycielami. Wyposażenie i wystrój szkoły, a także ogromne powierzchnie wywarły na nas duże wrażenie”.
Poza placówkami oświatowymi delegacja odwiedziła również inne obiekty:
„W drugim dniu wizyty udaliśmy się do zakładu oczyszczania miasta i uzdatniania wody, następnie do spalarni śmieci. Są to bardzo nowoczesne zakłady, w których zastosowano najnowszą technologię i wszystkie prace sterowane są komputerowo”.
Na podsumowanie Pani Dyrektor napisała:
„Na zakończenie trudno nie wspomnieć korzyściach wynikających z wyjazdu. Przede wszystkim mieliśmy okazję poznać wspaniałych ludzi, bardzo zainteresowanych współpracą z naszym miastem. Nawiązane kontakty mogą więc zaowocować licznymi wspólnymi przedsięwzięciami między innymi wymianą młodzieży, wyjazdem nauczycieli do Szwecji, czy wreszcie pomocą w wyposażeniu szkół w sprzęt (co miało miejsce w ubiegłych latach)” (fot. 4-10).
Następnie z wizytą do Polski przybyli goście ze Szwecji. Jak wynika z kronik dwukrotnie, w 1997 i 1998 roku. Relacja z tej drugiej wizyty również został opisana w gazecie „Echo Jordanowa”:
„Goście w Jordanowie. W dniach 24-28 lutego 1998 roku w Szkole Podstawowej w Jordanowie przebywała delegacja z zaprzyjaźnionego miasta szwedzkiego – Karlskogi.
Wizyta dyrektora szkoły pana Klosa Sjoberga wraz z towarzyszącymi mu nauczycielami miała na celu omówienie współpracy między szkołami, a szczególnie warunków i programu pobytu naszej młodzieży w Karlskodze. Goście spotkali się z grupą uczniów pracujących w Kole Europejskim, która wyjedzie 15 maja 1998 roku do Karlskogi. W czasie spotkania porozumiewano się w języku angielskim. Według opinii gości – uczniowie radzili sobie znakomicie! Z delegacją szwedzką spotkał się również Ksiądz Kanonik, Burmistrz Miasta, Wójt Gminy Jordanów” (fot. 11 i 12).
W końcu nasza młodzież wyjechała do Szwecji. Nie znaleźliśmy dokładnych opisów tego wyjazdu ale możemy podzielić się relacją fotograficzną (fot. 13-16).
Posiadamy też kilka zdjęć oraz wpisy w kronice z wizyty Szwedów w Jordanowie (fot. 17-22):
„W ramach istniejącej już współpracy między nasza szkoła, a szkoły w Karlskodze gościliśmy delegację młodzieży i nauczycieli. Goście zwiedzali szkołę ,uczestniczyli w zajęciach szkolnych . Ponadto poznawali nasz region uczestnicząc w licznych wycieczkach organizowanych przez władze szkolne, miasta i rodziców naszych uczniów u których to mieszkali uczniowie szwedzcy.
Wizyta ta była kolejną wymianą wzajemnych doświadczeń, wspaniała lekcją angielskiego dla naszych uczniów”.
Ostatnia wzmianka jaką znaleźliśmy w kronikach dotyczy wizyty innej szwedzkiej delegacji w Jordanowie. Tym razem z zaprzyjaźnionego miasta Askersund:
„9 września 2001 r. o godz.10.00 odprawiona została w kościele parafialnym pod wezwaniem Przenajświętszej Trójcy w Jordanowie uroczysta Msza Św., w której uczestniczyła też delegacja szwedzka z zaprzyjaźnionego miasta Askersund. Mszę odprawił i homilię wygłosił ksiądz kanonik Bolesław Wawak. Do uczestników Mszy Św. ze słowem Bożym zwrócił się pastor kościoła protestanckiego”.
Wydarzenie to nie stanowiło jakiegoś bardzo istotnego elementu w życiu naszej szkoły. Dowiedzieliśmy się natomiast o pewnej inicjatywie, której się podjęliśmy i o której warto przypomnieć:
„I tak na plantach ,, szubertowskich" został posądzony ,,Dąb" dla upamiętnienia Wielkiego Polaka, ojca Świętego Jana Pawła II. Zarząd miasta Jordanowa uchwałą powierzył patronat nad tym ,,Dębem" Dyrekcji, Gronu Pedagogicznemu oraz młodzieży szkoły podstawowej im. Bohaterów Września 1939 r. w Jordanowie” (fot. 23 i 24).
Dziękujemy za konsultacje Pani Czesławie Madoń oraz Pani Joannie Bali. Zapraszamy do komentowania naszego wpisu. Może znacie Państwo jakieś szczegóły wspomnianych wydarzeń, z którymi chcielibyście się podzielić, uzupełnić naszą wiedzę.

16/03/2020

W tym roku będziemy obchodzić 50 rocznicę nadania naszej szkole imienia Bohaterów Września 1939 roku. Z tej okazji chcielibyśmy przybliżyć Wam historię tego wydarzenia oraz organizowanych uroczystości rocznicowych.
Badając różne źródła pojawiły się nieścisłości, które musieliśmy uporządkować. W monografii Miasta Jordanowa znajdziemy informację, że szkoła otrzymała imię w 1969 roku. Jednak pod tą datą znajdziemy w kronikach jedynie wiadomość o zlocie turystycznym oraz wiecu, które odbyły się w Wysokiej. Zapewne zapadły wtedy jakieś pierwsze decyzje związane z naszym aktualnym Patronem. (zał.1)
„ 1.IX.69 Grono Nauczycielskie i młodzież, organizacja ZHP wzięli udział w wiecu protestacyjnym na Wysokiej – Nigdy więcej wojny.”
Kwestię ustalenia daty bezsprzecznie dokumentuje akt nadania imienia szkole, który wystawiono w 1970 roku. (zał. 2 i 3)
„Wydział Oświaty i Kultury Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Suchej Beskidzkiej zawiadamia , że decyzją Kuratorium Okręgu Szkolnego w Krakowie z dnia 16 IX 1970 r . nadano naszej szkole imię ,, Bohaterów Września 1939 r ''. W związku z tym brzmienie nazwy szkoły jest następujące: Szkoła Podstawowa im. Bohaterów Września 1939 r. w Jordanowie . Kierownictwo szkoły przez Prez.M.GRN zamówi podłużną pieczęć szkoły o dosłownym brzmieniu jak wyżej oraz zgodnie z zarządzeniem Ministra Oświaty z dnia 25 maja 1960 r. / Dz. Urz. Min. Ośw. Nr 8, poz.131 / tablicę na budynek o takim samym brzmieniu. Pieczęcie na 1971r . zamawia oddzielnie Wydział Oświaty i Kultury.
Wydział Oświaty i Kultury posiada dla naszej szkoły akt nadania imienia wydany przez Kuratorium , który wręczony zostanie na uroczystości nadania imienia szkole .
W związku z tym zobowiązujemy Kol. Kier. szkoły do odpowiedniego przygotowania się do uroczystości nadania imienia szkole tak, by uroczystość ta była niezapomnianym przeżyciem dla dzieci i całego środowiska szkolnego .
Szczegóły dotyczące uroczystości jak i datę winien kierownik szkoły omówić osobiście z zastępcą inspektora szkolnego w dniach 28-30 IX 1970r .”
Natrafiliśmy również na źródła sugerujące, że szkoła swoje imię otrzymała w 1971 roku. Zapewne było to związane z faktem przekazania szkole sztandaru oraz zorganizowanymi wtedy uroczystościami. Sam akt nadania imienia w 1970 roku miał tylko charakter decyzji administracyjnej. Świadczyć może o tym brak jakiegokolwiek wpisu w kronikach. W 1971 roku zorganizowano uroczystości nadania imienia oraz przekazania sztandaru. (zał. 4-9)

„W dniu 5 września 1971 roku w ramach uroczystości 32 rocznicy najazdu hitlerowskiego na Polskę odbyła się uroczystość nadania imienia szkole podstawowej i przekazania sztandaru młodzieży szkolnej (...)
Akt przekazania sztandaru przez komitet rodzicielski dla szkoły podstawowej w Jordanowie.
Nasz świat jest słonecznym światem
Nasz świat na wiedzy stoi,
Dlatego dziś sztandarem wieńczmy oświatę
K. Gałczyński

Biorąc pod uwagę mobilizację wysiłków młodzieży do dalszej wytężonej pracy nad zdobywaniem wiedzy oraz aktywną rolę kulturalno-oświatową jaką odgrywa szkoła w środowisku jordanowskim, ufundowano sztandar dla młodzieży szkoły podstawowej ze składek społeczeństwa Jordanowa i rodziców młodzieży uczęszczającej do szkoły. Jest on symbolem jednoczenia wysiłków całej młodzieży wokół hasła ,,nauką i pracą w służbie ojczyzny''. Zjednoczona pod tym sztandarem młodzież, w dniu 5 września 1971r. po uroczystym wręczeniu sztandaru złożyła ślubowanie.
Ślubowanie
Ślubujemy, jako młodzież szkoły podstawowej w Jordanowie, uczyć się systematycznie i pilnie. Wytrwale pracować nad sobą, wszechstronnie rozwijać swe uzdolnienia i zainteresowania, kształcić się na zasadach naukowego światopoglądu aby stać się świadomym i twórczym obywatelem Polski Ludowej.
Odpowiada młodzież.
Ślubujemy sumiennie wypełniać zasady regulaminów szkolnych, nakazy i zarządzenia władz szkolnych, dyrekcji i wychowawców.
Odpowiada młodzież.
Kształcić właściwości charakteru cechujące rzetelnego, dzielnego i kulturalnego człowieka umiejącego dobrze pracować, współżyć z innymi i aktywnie uczestniczyć w życiu społecznym.
Odpowiada młodzież.
Ślubujemy wypełnieniem obowiązków przyczyniać się do wzmocnienia Polski Ludowej i obozu pokoju.”

We wrześniu 1991 roku zorganizowano uroczystości 20 rocznicy nadania imienia szkole. Data została błędnie zinterpretowana o czym pisaliśmy wcześniej. Powinna być to rocznica przekazania szkole sztandaru. Z kronik możemy się też dowiedzieć o osobach, które wspierały placówkę i zostały wyróżnione tytułem „Przyjaciel dzieci”. Podobną inicjatywę przywrócono obecnie przyznając tytuł „Przyjaciela szkoły”. (zał. 10-12)

W 2000 roku szkoła świętowała 30 rocznicę nadania imienia. Tym razem z godnie z faktyczna datą wystawienia dokumentu. Obszerną relację możemy znaleźć w kronikach. (zał. 13-46)
„W dniach 27.09 – 30 .09. 2000 r. Szkoła Podstawowa w Jordanowie świętowała 30-lecie nadania imienia . Uroczystość zainaugurowano Mszą Świętą , którą odprawił ks. Tadeusz Tokarz. Następnie w świetlicy szkolnej odbyła się uroczysta akademia okolicznościowa, w której uczestniczyli zaproszeni goście: kombatant, przedstawiciele Kuratorium Oświaty w Krakowie oraz delegatury w Wadowicach, władze powiatowe i samorządowe, emerytowani nauczyciele, a także przyjaciele i sympatycy szkoły. Swoją obecnością spotkanie zaszczycił wieloletni były dyrektor szkoły Jan Kuś. Pamięć poległych uczczono minutą ciszy, następnie przemówienia wygłosili: Czesława Madoń – dyrektor szkoły, Antoni Skorupski – kombatant i były długoletni nauczyciel historii, Andrzej Pająk – Starosta Powiatu w Suchej Beskidzkiej oraz Zbigniew Kołat – Burmistrz Miasta Jordanowa.
Kolejnym punktem uroczystości był wzruszający spektakl słowno – muzyczny wykonywany przez uczennice gimnazjum ze szkolnego kółka teatralnego prowadzonego Marię Mosór we współpracy z Danutą Całyniuk.
Spektakl się wszystkim podobał. Zachwyt i podziw wszystkich zebranych oddają słowa pani B. Czajkowskiej, przedstawicielki Kuratorium, która po spektaklu powiedziała: To co zobaczyłam przekroczyło moje oczekiwania. Dzięki wam jestem wzruszona… to nie tylko lekcja historii ,ale również wspaniale przygotowana i wykonana lekcja etyki.
Po uroczystej akademii goście zwiedzali bogatą okolicznościową ekspozycję poświęconą patronowi szkoły oraz wystawy prac uczniów, przygotowanych pod kierunkiem nauczycieli: T. Hanusiak, B. Mitki, W. Rapacz, M. Stolarz , B. Strzelczyk.
Pierwszy dzień uroczystości zakończono występem zespołu „Gronicki”, działającego przy Miejskim Ośrodku Kultury w Jordanowie.

Kolejny dzień uroczystości rozpoczął się zbiórką młodzieży i nauczycieli na podwórzu szkolnym o godz. 10:00. Tutaj odbyła się odprawa uczniów poszczególnych klas z nauczycielami do wyznaczonych miejsc pamięci narodowej w Jordanowie.

06/02/2020

W 2020 roku mija 50 rocznica nadania naszej szkole imienia Bohaterów Września 1939 roku. Najbliższe wpisy poświęcimy właśnie temu wydarzeniu oraz uroczystościom rocznicowym, które były organizowane do tej pory. Tymczasem chcielibyśmy zaprosić Państwa do udziału w konkursie na logo szkoły. Okrągła rocznica stanowi dobrą okazję do opracowania wzoru, który zapewne pozostanie na wiele kolejnych lat. Pozostało jeszcze kilka dni na nadsyłanie prac. Zachęcamy do zapoznania się z regulaminem dostępnym pod podanym poniżej linkiem.

Szkoła Podstawowa im. Boh. Września 1939r. w Jordanowie.

31/01/2020

Dzisiaj mamy dla Was krótkie wspomnienie. Dokładnie 66 lat temu.
Otwarcie V Powiatowych Zimowych Igrzysk Harcerskich na boisku szkolnym w dniu 31.I. - 1954 r. przy temperaturze -28.
W tym roku takiej temperatury raczej nie możemy się spodziewać. Ciekawe czy w obecnych czasach ktoś w ogóle chciałby wziąć udział w zawodach sportowych przy takiej temperaturze? :)

26/01/2020

Dzisiaj przyszedł czas kolejnej publikacji. Na koniec stycznia przypada 75 rocznica wyzwolenia Jordanowa spod okupacji niemieckiej. Nasze kroniki niewiele mówią o samych walkach. Odnaleźliśmy natomiast więcej informacji dotyczących pierwszych powojennych lat i podejmowanych wysiłków na rzecz odbudowy szkoły. Teksty napisane wyraźnie w narracji utrwalanej wtedy władzy ludowej. Poza tym natrafiliśmy na kilka wpisów poświęconych obchodom kolejnych rocznic tego wydarzenia. Wszystkie wpisy również publikujemy poniżej.
Chcemy zachować dystans od wszelkich politycznych interpretacji i komentarzy. Prosimy naszych czytelników o to samo.

Odbudowa szkoły. W styczniu 1945 roku, wycofujące się w panicznym popłochu przed niezwyciężoną Armią Radziecką hordy hitlerowskie spaliły budynek szkolny. Przez pierwsze 3 lata /rok 1945, 1946 i 1947/ szkoła nasza mieściła się kątem w różnych budynkach prywatnych i publicznych, porozrzucanych po całym spalonym miasteczku. Ciężkie to były chwile w życiu i dziejach naszej szkoły: izby niedostosowane do potrzeb szkolnych, brak sprzętu, umeblowania, brak jakichkolwiek pomocy naukowych a nawet podręczników szkolnych. Na wiosnę 1946 roku zawiązał się Komitet Odbudowy Szkoły, który rozwinął ożywioną działalność mobilizującą całe miejscowe społeczeństwo do ofiarności na rzecz odbudowy szkoły, a równocześnie zabiegającą o kredyty u Władz Polski Ludowej. Duszą Komitetu Odbudowy Szkoły był ówczesny burmistrz ob. Płaszcz Władysław, który w dzieło odbudowy szkoły włożył wiele osobistych prac i zapału, którym porywał innych. Dzięki dużej ofiarności miejscowego społeczeństwa a przede wszystkim Władzy Polski Ludowej, która po raz pierwszy w dziejach naszych stworzyła naprawdę korzystne warunki do rozwoju oświaty, można było przystąpić do prac nad odbudową szkoły. W październiku 1947 roku budynek dzisiejszej szkoły odbudowany został na starych fundamentach z odbudowaniem 2 sal lekcyjnych, nowoczesnej klatki schodowej, obszernego hollu i sali gimnastycznej w stanie surowym. Na razie szkoła zajęła 5 sal, bo reszta nie była jeszcze wykończona. Nauka odbywała się na 2 zmiany. W roku następującym oddano do użytku następne 5 sal szkolnych ale do wykończenia całości budynku i całkowitego przystosowania go do potrzeb i życia szkolnego było jeszcze ciągle daleko: brak higienicznych ustępów, pomieszczeń na pomoce naukowe, prowizoryczna klatka schodowa, grożąca nieszczęśliwymi wypadkami i wiele innych braków, które utrudniają życie i pracę szkoły. Taki stan trwa do roku 1949. W listopadzie tego roku szkołę obejmuje nowy kierownik, który dobrawszy sobie Komitet Rodzicielski zabrał się wraz z nim z zapałem i energią do wykończenia budynku szkolnego. W okresie od 1949 roku do chwili obecnej szkoła została zelektryfikowana, zradiofonizowana, budynek skanalizowany, wykończono higieniczne ustępy, uporządkowaną podwórko i boisko szkolne, wykończono salę gimnastyczną i świetlicę szkolną ze sceną, która skupia obecnie całe życie kulturalne środowiska jordanowskiego. Staraniem Komitetu Rodzicielskiego szkoła uzyskała dwa wygodne pomieszczenia na bibliotekę szkolną i pomoce naukowe. Obecnie znajdują się w toku prace nad ogrodzeniem siatką drucianą na betonie podwórka i boiska szkolnego oraz malowaniem budynku szkolnego na zewnątrz, kwietników i skwerków około sali gimnastycznej. Oto osiągnięcia naszej szkoły w okresie 10-lecia w zakresie budownictwa i inwestycji adaptacyjnych, dokonanych kosztem około półtora miliona złotych, z którym tylko niewielka część pochodzi z ofiar społeczeństwa i funduszów Komitetu Rodzicielskiego, olbrzymia zaś reszta pochodzi ze Skarbu Polski Ludowej, która oświatę i kulturę stawia na pierwszym miejscu przed innymi sprawami.

1945 r. Po ciężkich chwilach okupacji hitlerowskiej, gdzie dzieci szkoły podstawowej w Jordanowie prawie, że się nie uczyły ponieważ budynek szkolny zajmowany był przez wojska hitlerowskie, nadszedł oczekiwany dzień odzyskania niepodległości . W dniu 29 stycznia 1945 r. Jordanów po trzydniowych walkach został oswobodzony spod okupacji. Niemcy wycofując się z Jordanowa spalili szkołę podstawową jako przybytek wiedzy . Pierwszym kierownikiem który organizował szkołę po wyzwoleniu był Buchała Jan przedwojenny kierownik tejże szkoły. Odsunięty od pracy nauczycielskiej w czasie okupacji. Nauka odbywała się w budynkach wynajętych tj. w jednej klasie Liceum Ogólnokształcącego , w domu zakonnic w Jordanowie i budynku Kasy Spółdzielczej w Jordanowie. Nauczycielami którzy zaraz przystąpili do pracy po wyzwoleniu byli: ob. Bajorska Józefa , Buchała Teofila, Lenoch Stefania, Łazarska Maria, Małecka Maria, Zembały Wilhelm, Sulak Józef, Łacek Olga. W 1946 r. została przeniesiona z Łętowni do Jordanowa ob. Skrzeczkowska. Ponieważ pomieszczenia były ciasne, nieodpowiednie przystąpiło społeczeństwo do odbudowy spalonej szkoły, którą oddano do użytku w roku 1949 . W roku 1951 poszedł na emeryturę ob. Buchała Jan a kierownictwo szkoły objął ob. Skrzeczkowski Feliks, który przyczynił się w dużej mierze do urządzenia szkoły, zorganizowania i wyposażenia gabinetu fizyczno chemicznego wykończenia przy pomocy społeczeństwa sali gimnastycznej i świetlicy. Burmistrzem Jordanowa w tym czasie był ob. Płaszcz Władysław a radnym z naszej szkoły ob. Sulak Józef. W kwietniu 1956 r. zmarł kierownik Skrzeczkowski Feliks.

29.01.1969 r. w szkole odbył się uroczysty apel z okazji 24 rocznicy wyzwolenia Jordanowa przez Armię Czerwoną, z okazji tej samorząd wykonał gazetkę ścienną

1945-1977
Wyzwolenie Jordanowa .. I stała się Rzecz Wielka...
Oto piorun - siła wszystkich krzywd.
Uderzył w szeregi wrogów
I nastał Dzień Wolny Czysty i Sprawiedliwy
I miasto wyszło mi na przeciw ulica nieocalała
I ziemia stała się ciężka od chleba
I zabrzmiał hymn nowego Nieba
I pęki białych róż rozkwitły w ogrodach
h. hartenberg

Czcząc pamięć poległych za naszą wolność, młodzież złożyła kwiaty na grobach żołnierzy polskich i radzieckich. Harcerze zaciągnęli warty.
Okolicznościowy apel odbył się przed Urzędem Miasta i Gminy .

1995 r. 50 rocznica wyzwolenia Jordanowa
W styczniu miasto obchodziło 50 rocznicę wyzwolenia spod okupacji niemieckiej.
Nasza szkoła przygotowała dla mieszkańców widowisko pt."Kronikarz pamięta."
Obecni byli pan burmistrz Zbigniew Kołat, kombatanci wojenni i inni mieszkańcy Jordanowa. Spektakl przygotowała p. Maria Mossór a wystąpili uczniowie klas VIII b,c.
Ich występ poruszył niemal wszystkich obecnych.