Miączyn - obrazki z przeszłości

19/08/2026

Marlena Załoga w finale Miss Polski

Marlena Załoga z Kotlic w gminie Miączyn udowodniła, że wielkie marzenia można realizować bez względu na miejsce pochodzenia. Reprezentantka Lubelszczyzny w konkursie Miss Polski odważyła się pójść na casting, co otworzyło jej drzwi do finału i egzotycznego wyjazdu na Sri Lankę. Jak sama wspominała, wyjazd na wyspę Pigeon Island, widok rafy koralowej, egzotycznych ryb i rekinów rafowych przyniósł jej ogromny zachwyt i emocje, których nie da się zapomnieć. Dla całej lokalnej społeczności podzamojskich Kotlic jej start w konkursie stał się powodem do dumy.

24/07/2026

Dobra zrabowane w PRL

REPERTORIUM DÓBR ZRABOWANYCH W PRL MAJĄTKI, FABRYKI I MANUFAKTURY SKONFISKOWANE PO 22 LIPCA 1944 ROKU. WOJEWÓDZTWO LUBELSKIE.TOMASZ OSIŃSKI – INSTYTUT PAMIĘCI NARODOWEJ ODDZIAŁ W LUBLINIE WARSZAWA, SIERPIEŃ 2017REPERTORIUM DÓBR ZRABOWANYCH W PRL

Teren obecnej gminy Miączyn

Filipina Lachman posiadała majątek Zawalów o powierzchni 60 ha użytków rolnych.

Ksawery Węgleński był właścicielem majątku Świdniki, obejmującego 318,50 ha użytków rolnych, 117 ha lasów oraz 1,50 ha wód (łącznie 437 ha).

Michał Girdwoyń posiadał Horyszów R***i o powierzchni 190 ha (172 ha użytków rolnych i 18 ha wód).

Do Klimkiewicza należał majątek Rogów obejmujący 243,50 ha użytków rolnych, 101 ha lasów oraz 34,50 ha wód, co dawało razem 379 ha.

Franciszek Jan Grun posiadał Piotrówkę (62,72 ha użytków rolnych), a Jakób Bernard majątek Franciszka I (52,43 ha użytków rolnych).

S. F. Przemański był właścicielem majątku Obłyczyn, składającego się z 89,04 ha użytków rolnych i 3,36 ha lasów (łącznie 92,40 ha).

Nazwa majątku;Nazwisko i imię właściciela;Użytki rolne (ha);Lasy (ha);Wody i stawy rybne (ha);Obszar ogółem (ha)

Szychowice;Kazimierz Rulikowski;168;31;1;200
Wereszyn;Wilhelm Greger;140,76;72,70;1,54;215
Miętkie;Roman Świeżawski;381,50;231;0,50;613
Mircze;Kisielnicka Cecylia;216,90;156,10;0,40;373,40
Modryniec;Miłowicz;446;234;-;740
Radostów;"Dobieccy Jerzy, Kazimierz i Janina";285,60;-;4,48;290,08
Wiszniów AB;Szymańska Maria;244,37;127;2;359
"Hołubie, Pierechno, Dołhobyczów";Eustachy Świeżawski;257;188;-;585
Dołhobyczów;Tadeusz Świeżawski;483;743,17;1,29;1237,46
Kadłubiska;Tadeusz Świeżawski;75,75;1,00;-;76,75
Tuczępy;Jan Chrzanowski;308;465;35;808
"Werbkowice, Wołkowye i Strzyżów";Teresa Rulikowska;1322,95;129,80;22;1592,80
Starzeń;Rulikowska Wincentyna;336;-;-;336
Husynne;Woroniecka Jadwiga;351;45,68;-;396,48
Gródek;Woroniecka Jadwiga;230;-;-;230
Dańczypol;Garfinkel;167;-;8,40;176,35
Skryhiczyn;S-ów Rottenberga;325,60;189;-;514,60
Wieniawka;Czułajewski Wiktor;80,42;3,58;6;90
Zawalów;Lachman Filipina;60;-;-;60
Cichobórz;K. Podhorecki;531;454;5,40;990,40
Łotoszyny;K. Podhorecki;115;-;-;115
Kozodawy;Wł. Podhorecki;177;92;1;270
Ślipcze i Wołynka;Jad. Podhorecka;349;56,20;-;406
Czumów;Banaszkiewicz;245;-;-;245
Masłomęcz i Czerni;Gabriel Rulikowski;175;-;-;185
Kosmów;Tadeusz Świeżawski;216,32;126,96;-;343,28
Podhorce;W. Wielowiejska;299,04;141,82;-;440,86
Terebiń;Anna Milawicz;420,50;387;-;807,50
Terebiniec Dwór;Kazimierz Dobiecki;94,52;-;-;94,52
Gozdów;Paweł Kubaszewski;63,95;3,55;-;67,50
Świdniki;Ksawery Węgleński;318,50;117;1,50;437
Horyszów R***i;Michał Girdwoyń;172;-;18;190
Rogów;Klimkiewicz;243,50;101;34,50;379
Piotrówka;Franciszek Jan Grun;62,72;-;-;62,72
Franciszka I;Jakób Bernard;52,43;-;-;52,43
Obłyczyn;S. F. Przemański;89,04;3,36;-;92,40
Grabowiec Miasto;Józef Tuszowski;289;98;30;417
Grabowczyk;Zofia Dzieńkowska;209;47,50;-;256,50
Białowody i Dziekanów;Gustaw Grotthus;225;-;0,40;225,00
Ornatowice;Janina Jadwiga Rudnicka;314,48;76;4,56;565
Tuczępy A;K. Rudnicki;295,48;43,88;10,08;349,44
Tuczępy B;Lucyna Rudnicka;177,73;58,16;0,56;236,45
Szystowice;Henryk Weychert;407;140;-;547
Skomorochy Wielkie;Skomorowski;376;8;-;384
Hołuśno;Główczyński;70,28;-;-;70,28
Małodiatycze;W. Wierzejska;353;-;5;258
Zaborcze i Ostrówek;W. Horodyski;309;-;30;339
Dobromierzyce;M. Bełdowska;126;-;-;126
Trzeszczany;Jan Bielski;618;150;-;768
"Wolicka Podhorecka, Mieniany";Ostróg Wolski;164,05;-;0,43;164,53
Raciborowice;Władysław Kostary;211,56;-;-;211,56
Strzelce;Julia du Chateau;120;-;-;120
Starosiele;Zbigniew Suchodolski;59,25;-;-;59,25
Uchanie;Roman Raciszewki;89;194;-;283
Dąbrowa;Henryk Mackiewicz;197;-;-;197
Czyżowice i kol. Szreniawa;Tuszowski Edward;627;187;1,78;813
Stepankowice;Maria Gutowska;404;944;-;1385
Nieledew;Stefan Świeżawski;407;120;35;527
Kąty A.B;Cukrownia Nieledew;292;17,30;-;309,94
Obrowiec;Kazimiera Krycka;315,40;78,96;-;397
Nowosiółki;Jozef Sarek;72;-;-;72
Hrebenne;Anna Trzeciecka;188;-;0,50;188,50
Kobło;Wincenty Chrzanowski;351;-;-;351
Kopyłów;Wincenty Chrzanowski;234,50;270;0,50;525
Moroczyn;Wincenty Chrzanowski;272,50;-;-;272,50
Świerszczów;Wincenty Chrzanowski;200,50;-;-;200,50
Teptiuków;Wincenty Chrzanowski;228,50;-;-;228,50
Kolonia Dzierżanów;Łoniewski i Sawicki;78,50;-;-;78,50
Iwanki;Bohdan Chróściewicz;74,50;-;-;74,50
Potoki;Wincenty Sawicki;53,75;-;-;53,75
Kolonia Nieledew;Maria Teorodyska;46,94;32;-;78,94
Strzyżów;Cukrownia Strzyżów;74,47;-;-;74,47

23/07/2026

W którym miejscu Rosjanie obok źródła w parku i przy dworze w Miączynie postawili kopiec i krzyż?

23/07/2026

Kto, kiedy i w jakim celu wydawał lokalną gazetkę "Jesteśmy, trwamy i wytrwamy"? Czy zachowały się jej jakieś egzemplarze?

23/07/2026

Projekt przebudowy budynku urzędu gminnego w Miączynie (błędnie - Miądzynie), pow. hrubieszowski.

PROJEKT PRZEBUDOWY URZĘDU GMINNEGO i BUDOW. ARESZTU oraz BUDYNKU GOSPODAR. w MIĄCZYNIE POWIAT HRUBIESZÓW WOJEW. LUBELSKIE

955Rep.100.V.N: 955[Projekt przebudowy Urzędu Gminnego w Miączynie pow. hrubieszowski] WOJEWÓDZKIE Archiwum Państwowe... Zesp. Urząd Wojewódzki Lubelski Sygn. 955WOJEWÓDZKIEArchiwum Państwowe w Lublinie ZESPÓŁ Urząd Woj. Lubelski SYGN.[1923] № 1292

Pieczątka urzędowa: U. R. P. Plan niniejszy na ... arkuszach został na posiedzeniu Komisji Architekt.-Bud. przez Okr. Dyrekcję Robót Publ. Wojew. Lubelsk. w dn. 29/8 1923 r. pod L. 104 zatwierdzony.

Hrubieszów d. 26.V.1923 r.

Podsumowanie analizy dokumentacji:

Procedura urzędowa związana z zatwierdzeniem projektu przebudowy Urzędu Gminnego, budowy budynku gospodarczego oraz przeniesienia istniejącego aresztu w Miączynie rozpoczęła się 4 maja 1923 roku. Tego dnia Wydział Powiatowy Sejmiku Hrubieszowskiego sporządził pismo przewodnie o sygnaturze L: 1615/23 i wysłał dwa egzemplarze planów architektonicznych do Okręgowej Dyrekcji Robót Publicznych w Lublinie, prosząc o pilne załatwienie sprawy. Dokumentacja wpłynęła do lubelskiego urzędu 7 maja 1923 roku, gdzie została zarejestrowana w Oddziale Budowlanym pod numerem Dz. L. 1928 (sygnatura akt: Rep.100.V.N: 955, Akt Nr 109). Po wstępnej weryfikacji Komisja Budowlana zdecydowała o czasowym wstrzymaniu procedury z adnotacją „pozostawić do uzupełnienia”. W konsekwencji, 18 maja 1923 roku Okręgowa Dyrekcja Robót Publicznych odesłała plany z powrotem do Starostwa w Hrubieszowie z powodu braku oficjalnego zaświadczenia o zgodności planu sytuacyjnego, które musiał wystawić budowniczy powiatu. Pismo to dotarło do Hrubieszowa jeszcze tego samego dnia, a urzędnik sprawdził je 22 maja. W międzyczasie, 26 maja 1923 roku, architekt powiatowy formalnie podpisał plan sytuacyjny. W tym samym dniu Starosta Hrubieszowski, pod sygnaturą L; 10353/23 i w nawiązaniu do lubelskiego numeru 1928/V, odesłał uzupełnione przez budowniczego powiatowego dokumenty z powrotem do Lublina. Poprawiony projekt wpłynął do Okręgowej Dyrekcji Robót Publicznych 28 maja 1923 roku, otrzymując nowy numer dziennika Dz. L. 2247. Dzień później, 29 maja 1923 roku, Komisja Architektoniczno-Budowlana oficjalnie zatwierdziła projekt przebudowy, co poświadczono czerwoną pieczęcią urzędową pod L. 104 na arkuszach planów. Dnia 30 maja 1923 roku Komisja Budowlana w Lublinie sporządziła formalne „Objaśnienie do zatwierdzonego planu”, nakładając na Urząd Gminy w Miączynie obowiązek budowy ściśle według założeń oraz uwzględnienia korekty usytuowania budynku gospodarczego, powierzając jednocześnie nadzór budowniczemu z Hrubieszowa. Cała procedura zakończyła się 2 czerwca 1923 roku, kiedy zatwierdzona dokumentacja wraz z siedmiopunktowym pouczeniem prawnym została oficjalnie wyekspediowana z Lublina z powrotem do powiatu.

Źródło:

https://www.szukajwarchiwach.gov.pl/jednostka/-/jednostka/1773276

Sygnatura
35/403/0/5.5/888
Daty
1923 - 1923
Archiwum
Archiwum Państwowe w Lublinie
Zespół
Urząd Wojewódzki Lubelski

22/07/2026

Co wiemy na temat M. Solskiego z Koniuch?

22/07/2026

Koniuchy - ,,Ogólną troską naszej wsi jest brak koni i krów".

Korespondencja terenowa nadesłana przez mieszkańca wsi Koniuchy (podpisany jako M. Solski) i opublikowana w Gazeta Ludowa Tygodnik Ilustrowany nr 11, Lublin 1916, s. 10

L I S T Y.
Koniuchy, w lutym 1916 r.

Wieś nasza, jak wiele innych na Chełmszczyźnie, świeci pustkami. W czerwcu roku ubiegłego rozwścieczone żołdactwo moskiewskie pędziło ludzi z Galicji, z tomaszowskiego i biłgorajskiego tłumami do Rosji, wówczas i z naszej Koniuch wszyscy wyjechali. Byli to przeważnie prawosławni, lecz i nieco ludzi wyznania rzymsko-katolickiego za namową i z obawy wyjechało na tułaczkę i na poniewierkę i dotąd nie powróciło. Wieś z powodu szybkiego przemarszu wojsk, jak uciekających, tak i atakujących, ocalała. To też w żniwa z okolic zniszczonych przez wojnę zaczęli ludzie nadciągać do naszej wsi, wskutek czego została do połowy zaludniona. Chociaż wieś się zaludniła i to przeważnie katolikami, jednak nie możemy się pochwalić czymś, coby zasługiwało na uwagę społeczeństwa. W listopadzie za staraniem tutejszego ks. proboszcza otwarta została szkółka, która cieszy się powodzeniem. Do szkoły chodzi 58 dzieci. Nauczycielem jest p. Mikołaj Waszczuk z Gdeszyna. Ogólną troską naszej wsi jest brak koni i krów. Wskutek tego braku koni, mało pola obsiano oziminą. Jeżeli jaka pomoc nie nadejdzie od rządu w postaci ziarna, koni i wszelakich sił roboczych, to prawie wszystkie obszary będą leżały odłogiem. Na całą wieś, liczącą około 2 tysiące mórg jest tylko 20 koni. Do Legionów Polskich z naszej wsi poszło kilku jeszcze w grudniu. Daj Boże! ażeby za przykładem innych wiosek nasi młodzieńcy wstąpili w szeregi Legionów Polskich, żeby stanąwszy ramię przy ramieniu z zaparciem się siebie uderzyli na odwiecznego wroga i wywalczyli lepszą przyszłość naszej Ojczyźnie.

M. Solski.

22/07/2026

,,Żołnierze w dziwnych czapkach z frędzlami" - polegli między Dubem,Kotlicami i Miączynem.

W rejonie miejscowości Dub, Miączyn, Kotlice spoczywają żołnierze z Bośniacko-Hercegowińskiej Piechoty (Bosnisch-Hercegovinische Infanterie), którzy polegli pod koniec sierpnia 1914 roku w krwawych starciach z rosyjską kawalerią.

W sierpniu 1914 roku na polach i w lasach między Dubem, Kotlicami a Miączynem, swój dramatyczny los przypieczętowali żołnierze w charakterystycznych, egzotycznych mundurach – Bośniacy w austro-węgierskiej służbie. Elita w fezach na galicyjskim froncie Bośniacko-Hercegowińskie pułki piechoty (encyclopedia.1914-1918-online.net) (tzw. Bosniaken) uchodziły za jedną z najbardziej walecznych, karnych i lojalnych formacji w armii Austro-Węgier. Wyróżniali się nie tylko odwagą, ale i unikalnym wyglądem – ich mundury w kolorze szczupakowej szarości (później feldgrau) dopełniały charakterystyczne nakrycia głowy: filcowe fezy z frędzlami (w wersji polowej ochronne, szarozielone). Byli to w dużej mierze bośniaccy muzułmanie, ale też prawosławni i katoliccy mieszkańcy Bałkanów. W sierpniu 1914 roku ich jednostki zostały rzucone na Front Galicyjski, wprost w ogień potężnego zderzenia austro-węgierskiej 4. Armii gen. Auffenberga z rosyjską 5. Armią gen. Plehwego – starcia znanego jako I bitwa pod Komarowem (pl.wikipedia.org). Pod koniec sierpnia 1914 roku wojska austro-węgierskie odnosiły sukcesy i podjęły próbę zamknięcia w okrążeniu rosyjskiego XIX Korpusu. Zadanie odcięcia Rosjan i domknięcia pierścienia okrążenia powierzono m.in. oddziałom bośniackim, które parły naprzód przez Zawalów, Koniuchy i Dub w kierunku Miączyna. Bośniacka piechota weszła jednak prosto pod uderzenie potężnego, mobilnego odwodu armii rosyjskiej. Przeciwko nim ruszyły elitarne, zaprawione w bojach jednostki kawalerii: 1. i 5. Dywizja Kozaków Dońskich.
Do rozbicia bośniackiego natarcia wybitnie przyczynił się wówczas słynny carski pułkownik (późniejszy generał) Piotr Krasnow, dowodzący 10. Pułkiem Kozaków Dońskich (sbc.org.pl). Kozacy Krasnowa, doskonale znający uwarunkowania terenu (w tym stacjonujący przed wojną m.in. w garnizonie w Zamościu), przeprowadzili bezwzględną i gwałtowną szarżę, wspieraną przez silny ogień artyleryjski.
Pozbawiona odpowiedniego wsparcia na otwartym terenie, uwikłana w trudny manewr piechota bośniacka została zepchnięta do defensywy i brutalnie rozbita przez nacierającą chmarę kozackich jeźdźców.
Starcie zakończyło się ogromnymi stratami po stronie bałkańskich żołnierzy. Dziesiątki, a nawet setki poległych w krwawych bojach Bośniaków na zawsze pozostało na zamojskiej ziemi.
W chaosie wojennym i podczas późniejszych komasacji cmentarzy z I wojny światowej, ciała poległych grzebano w masowych, często bezimiennych mogiłach rozproszonych pomiędzy Dubem, Kotlicami, Zawalowem a Miączynem.
Do dziś starsi mieszkańcy tych okolic wspominają przekazywane przez dziadków historie o „żołnierzach w dziwnych czapkach z frędzlami”, którzy spoczęli w niszczejących w lasach i na polach wojennych kwaterach.

Źródła:
https://de.wikipedia.org/wiki/Bosnisch-hercegovinische_Infanterie
https://austria-forum.org/af/AustriaWiki/Bosnisch-hercegovinische_Infanterie
https://www.austro-wegry.eu/viewtopic.php?t=1668
https://www.reddit.com/r/Austrohungarian/comments/1ppl7h0/the_bosnianherzegovinian_infantry/
https://en.wikipedia.org/wiki/Bosnian-Herzegovinian_Infantry

The Bosnian-Herzegovinian Infantry (German: Bosnisch-Hercegovinische Infanterie; Serbo-Croatian: Bosanskohercegovačka pješadija / Босанскохерцеговачка пјешадија), commonly called the Bosniaken (German for Bosnians),[a] were a branch of the Austro-Hungarian Army. Recrui...

22/07/2026

Pociąg Pancerny „Śmierć” - dramatyczny zwiad i starcie pod Miączynem.

Podczas jednej z misji zwiadowczych pociąg „Śmierć” został wysłany w kierunku Miączyna. Skład wpadł tam w zasadzkę i znalazł się pod silnym ostrzałem ukrytej artylerii bolszewickiej. Jeden z pocisków nieprzyjaciela uderzył bezpośrednio w wagon artyleryjski, poważnie uszkadzając znajdującą się na nim armatę. W wyniku eksplozji i porażenia odłamkami wewnątrz ciasnego pancerza śmierć poniosło dwóch polskich oficerów oraz kilku szeregowców. Poważnie uszkodzony i częściowo pozbawiony siły ognia pociąg pancerny „Śmierć” został zmuszony do przerwania misji i natychmiastowego wycofania się tyłem na stację w Zamościu.

W taktycznym podziale linii obronnych wokół Zamościa, sąsiedni odcinek w kierunku Koniuch został przydzielony pociągowi pancernemu „Mściciel”. „Śmierć” ubezpieczała jego północne skrzydło na linii miączyńskiej. Gdy 30 sierpnia 1920 roku oddziały Budionnego przerwały linie obronne i odcięły „Mściciela” pod Koniuchami od Zamościa, pociąg „Śmierć” (mimo wcześniejszych uszkodzeń pod Miączynem) wraz z załogami stacyjnymi brał udział w bezpośredniej obronie zamojskiego węzła kolejowego przed zalewem sowieckiej kawalerii.

Pociąg pancerny „Śmierć” był jednostką improwizowaną, sformowaną pośpiesznie w sierpniu 1920 roku w Zakładach Zieleniewskiego w Krakowie, by zastąpić składy utracone podczas letniego odwrotu. Wagony artyleryjskie i szturmowe zbudowano z braku stali pancernej z materiałów zastępczych – były to stalowe węglarki oraz drewniane wagony towarowe, opancerzone od wewnątrz wylanym betonem i osłonięte dachami z blachy. Na dachach wagonów artyleryjskich zamontowano obrotowe, pancerny wieże z austriackimi armatami kazamatowymi, a burty wyposażono w stanowiska dla ciężkich karabinów maszynowych.
Skład dzielił się na rzut bojowy (walczący pod Miączynem) oraz rzut gospodarczy (stacjonujący bezpiecznie w Zamościu), dostarczający amunicję, węgiel i wodę. Dzięki odwadze załogi PP nr 23 „Śmierć”, mimo tragicznych strat pod Miączynem, bolszewikom nie udało się zaskoczyć obrońców Zamościa od strony wschodniej linii kolejowej.

Źródło:
fil:///C:/Users/krz011/Downloads/Zamos_____Komarow_1920_WEB-1.pdf
https://pl.wikipedia.org/wiki/%C5%9Amier%C4%87_(poci%C4%85g_pancerny)
http://derela.pl/smiercpl1920.htm

Opis i historia służby polskiego pociągu pancernego nr 23 Śmierć z czasu wojny polsko-radzieckiej.

22/07/2026

Pociąg Pancerny Nr 16 „Mściciel” bronił Zamojszczyzny na linii Zamość, Miączyn, Zawalów, Koniuchy, Werbkowice.

Pociąg Pancerny Nr 16 „Mściciel” odegrał kluczową rolę w obronie Zamojszczyzny latem 1920 roku, blokując postępy 1. Armii Konnej Siemiona Budionnego na linii między Zamościem, Miączynem, Zawalowem, Koniuchami a Werbkowicami. Ta stalowa forteca, skierowana na wschód bezpośrednio po bitwie na przedmościu Warszawy, stała się fundamentem polskiej obrony i późniejszego pościgu za cofającym się wrogiem. Operując na strategicznym szlaku kolejowym, załoga pociągu skutecznie ryglowała skrzydła własnej piechoty i paraliżowała swobodę manewru bolszewickiej kawalerii tuż przed historycznym starciem pod Komarowem.

W drugiej połowie sierpnia 1920 roku „Mściciel” wjechał na stację w Zamościu, który przygotowywał się do odparcia sowieckiej konnicy. Dowództwo powierzyło mu najtrudniejsze zadanie – osłonę kluczowego, wschodniego odcinka torów na linii Zamość – Koniuchy, podczas gdy sąsiednie kierunki patrolowały pociągi „Zagończyk” i „Śmierć”.
Pociąg prowadził intensywne działania obronne na wysokości miejscowości Zamość, Boży Dar, Miączyn, Zawalów, Koniuchy oraz Werbkowice. Gdy około 30 sierpnia bolszewicy zacisnęli pierścień okrążenia wokół Zamościa, „Mściciel” został odcięty na swojej linii patrolowej. Pociąg samotnie i nieustępliwie wiązał walką znaczne siły wroga na prowadzonym przez siebie odcinku.
Zadaniem jednostki było niedopuszczenie do przecięcia strategicznych torów przez kozackie patrole. Gdy 31 sierpnia 1920 roku na pobliskich polach rozgrywała się legendarna bitwa pod Komarowem – największa bitwa kawaleryjska tej wojny – obecność polskiego pociągu pancernego miała znaczenie kolosalne. Ciężki ogień artyleryjski i maszynowy ze stalowych wagonów paraliżował swobodę manewru sowieckich oddziałów tyłowych, ubezpieczał skrzydła polskiej piechoty i uniemożliwiał Budionnemu pełne rozwinięcie skrzydeł.
Po rozbiciu Konarmii pod Komarowem, Grupa Operacyjna gen. Stanisława Hallera przeszła do kontrofensywy. Wieczorem 1 września 1920 roku „Mściciel” wraz z pociągiem „Śmierć” ruszył do pościgu za uchodzącym przeciwnikiem. Głównym celem było uchwycenie przepraw na rzece Huczwie i odcięcie drogi odwrotu Armii Konnej. „Mściciel” poruszał się bezpośrednio na odcinek w kierunku Miączyna i dalej ku Werbkowicom. Działania bojowe były trudne ze względu na bagnisty teren doliny rzeki oraz zniszczenia torów dokonane przez uciekających Rosjan. Pociąg paraliżował wroga ogniem, stanowiąc ruchomą osłonę dla polskich oddziałów nacierających równolegle do torów m.in. przez Zawalów i okoliczne wsie. Ostrzał skutecznie rozbijał zdezorganizowane tabory oraz tylne straże bolszewickie, zmuszając je do ucieczki na linię Hrubieszów – Werbkowice.
Choć pociągi pancerne były całkowicie uzależnione od nienaruszonej infrastruktury kolejowej, determinacja załogi „Mściciela” w trójkącie Zamość – Miączyn – Koniuchy uratowała kluczowy węzeł logistyczny w Zamościu. Ich niszczycielskie wsparcie ogniowe ostatecznie przypieczętowało klęskę Budionnego i wyrzuciło jego armię daleko za linię Huczwy.

Źródła:

https://www.magnum-x.pl/artykul/historia-pociagu-pancernego-nr-16-msciciel
https://przewodnicyzamosc.pl/archiwa/17478
https://archiwum.niemczyk.pl/product/131795/odznaka-pociag-pancerny-nr-16-msciciel -1
https://www.facebook.com/media/set/?set=a.1622929011324721&type=3

Odznaka Pociąg Pancerny nr 16 Mściciel. Tombak srebrzony. Średnica 45 mm. Wykonawca: Michrowski – Warszawa. Na awersie słabo widoczne zarysy wypukłej sygnatury wykonawcy.