Za początek istnienia przyjąć można dzień 2 lutego 1896 roku, w którym to burmistrz Teofil Thorzewski i kupiec Antoni Bajerlein zorganizowali zebranie zainteresowanego grona obywateli w Sali restauratora Władysława Witajewskiego w celu utworzenia ogniowej straży ochotniczej.
Przewodniczącymi zarządu byli kolejni burmistrzowie Opalenicy. Pierwszym był Teofil Thorzewski (1852-1910), który spoczywa na opalenickim cmentarzu,
kolejnym był burmistrz August Gerlach.
Do zadań przewodniczącego straży należało zwoływanie i przewodniczenie na zebraniach, reprezentowanie straży na zewnątrz oraz występowanie wobec władz zwierzchnich.
Właściwym kierownikiem straży był naczelnik, który dbał o wyszkolenie bojowe, ustanawiał porządek służbowy, dowodził podczas akcji ratowniczych, zabiegał o wyposażenie techniczne.
Pierwszym naczelnikiem został Antoni Barjerlein (1854-1920), społecznik, aktywny członek innych polskich organizacji w okresie zaboru, który funkcję tę pełnił aż po rok 1916.
Członków straży w roku jej powstania było czterdziestu i liczba ta systematycznie rosła. Rekordowy był pod tym względem rok 1912 – liczyła wówczas straż 105 członków, w tym 46 aktywnych. W nielicznych zachowanych sprawozdaniach z okresu zaboru pruskiego znajdujemy nazwiska wyróżniających się w wyszkoleniu i akcjach gaśniczych członków. Franciszek Kapelski, Walenty Paździor, August Henschke, Józef Silski, Wincenty Luciński, Ignacy Konik i Maksymilian Głowacki.
Straż była też szkołą wychowania patriotycznego, bowiem podczas powstania
wielkopolskiego i wojny bolszewickiej wielu strażaków walczyło o kształt granic odzyskującej niepodległość ojczyzny...