29/08/2022
Dzisiejszy post będzie opowiadał o samych początkach płockiego harcerstwa, lecz aby wszystko było dobrze "poukładane" trzeba również opowiedzieć o kilku wcześniejszych wydarzeniach- napisaniu książki "Skauting dla chłopców" (Scouting for Boys) przez gen. Roberta Baden-Powella (1906-1907r.), oraz wydanie jej w 1908r. W 1909 roku, Andrzej Małkowski (urodzony stosunkowo niedaleko Płocka- osada Trębki położona około 35 km stąd), jako karę za dwukrotne spóźnienie na zajęcia w wojsku miał przetłumaczyć ww. książkę, która mu się wręcz spodobała, stał się propagatorem skautingu.
I tu zaczyna się główny temat- harcerstwo płockie. Ukazało się kilka publikacji (Grzegorz Gołębiewski – Płockie Orlęta 1920. Najmłodsi obrońcy Płocka odznaczeni Krzyżem Walecznych., "Dzieje Harcerstwa Płockiego 1912-2012. Studia i materiały" pod redakcją hm. Benedykta Sandomierskiego (ZHP) i phm. Michała Kacprzaka (ZHR)).
Gdzie działała pierwsza w Płocku drużyna?
Działał, bo był to zastęp, na terenie obecnej Jagiellonki, dawniej I Gimnazjum Polskiego- Zastęp Orłów, którego zastępowym został Stefan Staszewski. Po niedługim czasie zastęp rozrósł się w drużynę- I drużynę skautową im. Szymona Mohorta.
Kiedy działała?
Już w 1912r. Rok później, poza chłopakami, skautingiem zainteresowały się młode kobiety. Tak powstała I konspiracyjna drużyna skautek im. Zofii Chrzanowskiej.
W tych drużynach, w duchu braterstwa i patriotyzmu, wyrosły osoby, które niedługo potem postawiły swe życie na szali, idąc w bój za ojczyznę. W 1920 roku do obrony Płocka stanęły wręcz dzieci- jedenastoletni harcerz, Tadeusz (szerzej znany jako Tadzio) Jeziorowski. Chłopiec przeżył bitwę, a 1929r. zdał maturę w Korpusie Kadetów nr 1 we Lwowie, a następne lata szkolił się na pilota myśliwskiego.
