Opery Pekińskiej

16/03/2023

Role Sheng to role męskie. Zgodnie ze statusem społecznym i wiekiem role sheng dzielą się na postaci z kategorii „laosheng” – starcy i starcy z brodami, „ushen” – bohaterscy wojownicy, „xiaosheng” – młodzi chłopcy, młodzieńcy i „vawasheng”. ", czyli dzieci.

16/03/2023

Pierwszą rzeczą, o której powinieneś wiedzieć, jest to, że opera pekińska jest uderzająco różna od naszej zwykłej, europejskiej. Jest specjalny rodzaj makijażu, jasne kostiumy, przenikliwe okrzyki aktorów. Opera pekińska łączy dramatyczne przedstawienie, śpiew, dialogi, pantomimę, akrobatyczne walki i taniec. Wszystko to pomaga nam wyobrazić sobie różne postacie i ich emocje: radość, złość, smutek, szczęście, zaskoczenie, strach, smutek.

14/03/2023

20-40 lat XX wieku - Drugi rozkwit Opery Pekińskiej. W tym okresie powstały różne szkoły opery pekińskiej. Najbardziej znane to szkoła Mei (Mei Lanfang – 1894-1961), szkoła Shang (Shang Xiaoyun – 1900-1975), szkoła Cheng (Cheng Yanqiu – 1904-1958) i szkoła Xun (Xun Huisheng – 1900-1968) ). Każdy miał grupę znanych artystów, którzy występowali na scenach największych chińskich miast, takich jak Szanghaj i Pekin. Mei Lanfang jako pierwsza przedstawiła światu Operę Pekińską. W 1919 odbył tournée po Japonii, dzięki czemu sztuka opery pekińskiej została po raz pierwszy pokazana za granicą. W 1930 roku na zaproszenie Stanów Zjednoczonych Mei Lanfang wyjechała do Ameryki. Przez sześć miesięcy występował na scenie, gdzie był ciepło przyjmowany przez zwykłych Amerykanów, a także artystów i naukowców. W 1935 roku występował w Związku Radzieckim, co stymulowało rozwój światowej opery i dramatu. Mistrz zasłynął z wirtuozowskiego wykonywania kobiecych ról w przedstawieniach Opery Pekińskiej i przybliżył dawne formy chińskiego teatru do teraźniejszości.

12/03/2023

Muzycznie opera pekińska opiera się na dwóch grupach melodii: sipi i erhuang. Pierwotnie, zanim nadano jej nazwę jingju lub jingxi, opera pekińska była nawet nazywana operą pihuang. Oprócz tych dwóch melodii opera pekińska wykorzystuje również melodie zapożyczone z innych tradycyjnych chińskich oper, w tym Kunshan i Banziqiang. Jednocześnie muzyka w operze pekińskiej wykorzystuje wspólne motywy, gdyż jest traktowana jedynie jako podstawa, na której budowana jest część tekstowa, w przeciwieństwie do opery zachodniej, gdzie kompozytor pisze muzykę specjalnie do każdego utworu

09/03/2023

09/03/2023

Początkowo do makijażu używano tylko czerni, bieli i czerwieni, inne kolory, jak zauważył znawca teatru Wen Ouhong, zaczęto stopniowo stosować później, ze względu na wzrost liczby ról i potrzebę podkreślenia ich różnice. Tak więc dzisiaj istnieje już kilka tysięcy możliwych kompozycji makijażu.

Jako pierwsi nakładali makijaż na bohaterów komiksowej roli chow i do dziś ta rola oraz rola jing wyróżniają się najbardziej kolorowym makijażem. Makijaż głównych męskich i żeńskich ról sheng i hołdu jest bardziej powściągliwy i ma na celu podkreślenie wdzięku i elegancji tych postaci.

09/03/2023

Peking Opera ma swój własny makijaż dla różnych ról. Łącząc realizm i symbolizm, opierając się na stanie umysłu, walorach moralnych, myślach i uczuciach, a także wyglądzie, wieku i stanie cywilnym bohatera, charakteryzatorzy podsumowują to wszystko w najbardziej typowych cechach wyglądu i charakteru oraz , zgodnie z tym, stwórz różne próbki makijażu, charakteryzujące postać również za pomocą koloru. Zwykle czerwień w makijażu to kolor lojalności i uczciwości, czerń to bezpośredniość i odwaga, niebieski i zielony to odwaga i determinacja, żółty i matowa biel to okrucieństwo i przebiegłość; dla mitycznych bohaterów używane są kolory złoty i srebrny

08/03/2023

Opera Pekińska to teatr o powierzchni 200 000 m² położony w pobliżu Placu Tiananmen i Wielkiej Hali Ludowej w Pekinie. Unikalny budynek to elipsoidalna kopuła ze szkła i tytanu wznosząca się pośrodku sztucznego zbiornika, po drugiej stronie ulicy od jeziora Zhongnanhai. Trzy główne sale Opery Pekińskiej są w stanie pomieścić co najmniej 6500 widzów. Architektem był Francuz Paul Andre; budowa trwała od 2001 do 2007 roku. Turyści i miejscowi często nazywają Narodowe Centrum Sztuk Scenicznych po prostu „Jajkiem”.