31/10/2026
„Nie umiera ten, kto trwa w pamięci żywych”. Jakże szczególnego znaczenia nabierają słowa księdza Jana Twardowskiego w dniach poprzedzających uroczystość Wszystkich Świętych... Z powyższą sentencją w sercach uczniowie oraz opiekunki SU naszej szkoły udali się na cmentarz parafialny w Rykach. Obecna młodzież, jak i absolwenci placówki ciągle pamiętają o Tych, którzy tworzyli jej historię, a odeszli przed nami... jeszcze w zeszłym stuleciu, jak i całkiem niedawno... To zarówno dyrektorzy, nauczyciele, pracownicy administracji i obsługi, jak i nasi uczniowie. Młode pokolenie, które dopiero co wstąpiło w mury naszej szkoły, wie już, że zawdzięcza ona swoje imię nauczycielowi i wychowawcy wielu pokoleń, jej pierwszemu dyrektorowi, Władysławowi Korżykowi, lokalnemu społecznikowi, jednocześnie jej założycielowi. Starsze pokolenie nauczycieli do tej pory wspomina Go jako „dobrego Ducha placówki”, zawsze bezgranicznie oddanego swojej pracy, życzliwego i umiejącego zjednywać sobie ludzi... „Konkretny, zdyscyplinowany i zawsze bardzo elegancki” — to natomiast wspomnienia jednej z naszych nauczycielek o trzecim w kolejności dyrektorze, Tadeuszu Wojtasiu... „Po prostu ludzki...” — tak wspominamy niedawno zmarłego piątego dyrektora, Marka Ochapa... Do dziś niektórym z nas brzmi w uszach Jego jakże często używane „...kwestia jest tego rodzaju...” czy widnieje przed oczyma obraz obarczonej torbami z zeszytami uczniów jednej z matematyczek... spieszącej się na autobus, a mimo to mającej jeszcze czas dla ucznia, który właśnie puka do pokoju nauczycielskiego, by prosić Ją o możliwość poprawy... Zarówno starsi, jak i młodsi absolwenci zapewne noszą w pamięci jedną z polonistek uchodzącą za niemalże ikonę tej szkoły, z termosem w dłoni, wzbudzającą wśród niektórych lęk (zwłaszcza tych, którym ze szkołą nie było po drodze), z zawsze wyrazistymi dużymi koralami na piersi i w niemal teatralnym makijażu, czy nauczyciela matematyki, który jeszcze w latach 70. biegał na sąsiadujące ze szkołą ulice, do domów prywatnych, w których mieszkali na tzw. stancjach uczniowie, i osobiście z gigantyczną linijką z sali matematycznej w dłoni przyprowadzał „śpiochów” na swoje lekcje... Pamiętamy nauczyciela geografii, który ze stoickim spokojem, jeszcze praktycznie 20 lat temu, pełnił swoje dyżury na szkolnym korytarzu, i „królów parkietu” na imprezach z okazji DEN z naszych szkolnych warsztatów. Jeden z Nich, zapalony wędkarz, przygotowywał, zdaniem jednej z naszych koleżanek, najsmaczniejszą rybę na świecie na swoje imieniny... Jakże przykro się robi, stojąc przed grobem zawsze uśmiechniętej i życzliwej Pani, u której jeszcze kilka lat temu zapisywało się w szkolnym internacie na obiady... czy zawsze uśmiechniętej, pełnej wigoru i zarażającej dobrą energią Pani sprzątaczki w szpileczkach... Zapewne każdy z nauczycieli, pracowników, absolwentów i uczniów naszej placówki ma swoje osobiste wspomnienia związane z tymi, którzy już ODESZLI ze szkolnych murów... i to właśnie dzięki temu pamięć o Nich nigdy nie umrze... Coroczna inicjatywa SU polegająca na odwiedzaniu, porządkowaniu i zapalaniu zniczy na grobach naszych zmarłych pracowników ma właśnie na celu przybliżać młodzieży historie ludzi, którzy tworzyli tą szkołę. Jakże miło się robi na sercu, gdy sami uczniowie przypominają o wyjściu, pytają: „Czy będzie? Kiedy?”. Gdy już któryś raz z rzędu, będąc w tym roku w piątej, ostatniej klasie, chcą iść ponownie na cmentarz... gdy pierwszoklasiści wytypowani do poznawania naszej szkolnej tradycji wzorowo reprezentują szkołę, z zadumą odwiedzając groby zmarłych, z zaciekawieniem słuchając, kim był dany człowiek, czego uczył... i spytani na koniec: „Jak wrażenia?”, z dojrzałością i pełną powagą w głosie stwierdzają, że taka żywa lekcja lokalnej historii ma sens, że tego typu wyjścia są bardzo wartościowe i potrzebne. Chyba możemy żyć nadzieją, że przynajmniej część historii naszej szkoły uda się ocalić od zapomnienia...