Henryk Dobrzański urodził się 22 czerwca 1897 roku w Jaśle jako drugie dziecko Henryka i Marii z hrabiów Lubienieckich. W 1903 roku rozpoczął naukę na domowych fakultetach z zakresu czteroklasowej Szkoły Ludowej, a następnie, po przeprowadzeniu się do Krakowa, kontynuował naukę w siedmioklasowej Szkole Realnej. Najpierw uczęszczał do II Wyższej Szkoły Realnej przy ulicy Michałowskiego, która powstała w 1902 roku i od początku miała profil matematyczno-przyrodniczy. Następnie Henryk kontynuował naukę w I Wyższej Szkole Realnej mieszczącej się przy ulicy Studenckiej. Szkoła o profilu politechnicznym odznaczała się bardzo wysokim poziomem nauczania i uchodziła za jedną z najlepszych w Galicji. Młody Dobrzański nauki jednak nie ukończył zaliczając jedynie 6 klas. W 1914 roku w miesiąc po zabójstwie arcyksięcia Ferdynanda w Sarajewie, wybuchła I wojna światowa. Do wojska powołano zarówno kadrę naukową jak i część studentów. Dobrzański jako absolwent kursu w Polskich Drużynach Strzeleckich starał się wówczas o przyjcie do Legionów Polskich.
Jednak młody wiek stał się przeszkodą, dlatego też zmienił rok urodzenia na 1896 i został przyjęty do Legionów. 1 grudnia 1914 roku siedemnastoletni Henryk Dobrzański stawił się na stacji zbornej Legionów Polskich w Krakowie. W maju 1915 roku w stopniu kaprala, został odkomenderowany do plutonu kawalerii sztabowej przy Komendzie Legionów Polskich, a już w grudniu na własną prośbę, został przeniesiony do 3 szwadronu 2 Pułku Ułanów Legionów Polskich by brać bezpośredni udział w działaniach frontowych. W czasie kryzysu przysięgowego w lipcu 1917 roku znaczna część II Brygady Legionów wraz z 2 Pułkiem Ułanów złożyła przysięgę na wierność Radzie Regencyjnej i została przemianowana na Polski Korpus Posiłkowy. W styczniu 1918 roku kpr. Dobrzański jako jeden z wyróżniających się żołnierzy został skierowany do Szkoły Podchorążych II Brygady w Mamajesti, w Księstwie Bukowiny.
Nauki jednak nie ukończył, gdyż w lutym 1918 roku na znak protestu przeciwko podpisaniu traktatu brzeskiego, część oddziałów Polskiego Korpusu Posiłkowego, głównie z II brygady Legionów, pod dowództwem płk. Józefa Hallera, przebiła się pod Rarańczą przez front austriacko – rosyjski i przeszła na teren Rosji, łącząc się z II Korpusem Polskim. Znaczna część żołnierzy oddziałów, do których nie dotarł rozkaz płk. Hallera oraz słuchacze Szkoły Podchorążych wraz z kpr. Dobrzańskim, zostali uwięzieni w obozie internowanych w Saldabos na Węgrzech. Henryk Dobrzański trafił najpierw do obozu w Talabor. Kiedy został przeniesiony w ciężkim stanie do szpitala w Marmarosz Sziget, skąd postanowił z dwoma żołnierzami uciec z obozu. Jako pomocnik palacza przedostał się przez granicę i znalazł schronienie najpierw w Głębowicach a później w Czechach. W listopadzie 1918 roku (już po uzyskaniu przez Polskę niepodległości ) zgłosił się do formującego się w Krakowie 2 Pułku Ułanów Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia plutonowego i rozpoczął szkolenie nowo przybywających do pułku ułanów. W trakcie walk polsko – ukraińskich Dobrzański objął dowództwo utworzonego w pułku oddziału wydzielonego w sile plutonu i znalazł się w grupie mjr Juliana Stachiewicza. Z końcem 1918 roku został awansowany do stopnia chorążego i przejął dowództwo szwadronu „Odsieczy Lwowa”, w dywizji płk. Władysława Sikorskiego.
Za okazane męstwo i czyny bojowe podczas walk o utrzymanie Galicji Wschodniej został odznaczony trzykrotnie Krzyżem Walecznych. Po zakończeniu walk o Lwów dowodzony przez ppor. Dobrzańskiego szwadron w połowie maja 1919 roku powrócił do macierzystej jednostki, która 2 czerwca otrzymała nazwę 2 Pułku Szwoleżerów Rokitniańskich. Wraz z pułkiem rozpoczął służbę patrolową na Śląsku, strzegąc polsko – niemieckiej linii demarkacyjnej, a następnie od październiku 1919 roku na Pomorzu. Po wybuchu wojny z Rosją Radziecką szwoleżerowie 2 Pułku zostali w kwietniu 1920 r. skierowani na front. Ppor. Dobrzański ze swoim plutonem wziął udział we wszystkich walkach podczas ofensywy kijowskiej m.in. w akcji na Koziatyń, bitwach pod Biełajewką i Szczurowicami. Niebywałe męstwo a także zdolności dowódcze wykazał w czasie kontrofensywy 1 Armii Konnej Siemiona Budionnego w walkach pod Klekotowem, Kulikowem i Komarowem. Za brawurową akcję pod Borowem, gdzie dowodził odwodami pułku został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari a także /po raz czwarty/ Krzyżem Walecznych. W sierpniu 1920 roku został awansowany do stopnia porucznika i objął funkcję adiutanta d-cy pułku mjr Rudolfa Ruppa.
Po zakończeniu wojny pułk został przeniesiony do garnizonu w Bielsku (obecnie Bielsko-Biała), gdzie w chwilach wolnych od obowiązków służbowych, por. Dobrzański rozpoczął pierwsze treningi jazdy konnej. Próbował również swoich sił na zawodach konnych z udziałem jeźdźców innych pułków odnosząc swoje pierwsze sukcesy. Do stopnia rotmistrza Dobrzański awansowany został w maju 1922 roku. Miesiąc wcześniej został dowódcą 4 szwadronu w 2 pułku szwoleżerów, w którym pozostawał przez okres czterech miesięcy, po czym został wyznaczony na dowódcę szkoły podoficerskiej pułku. W listopadzie 1922 r. został odkomenderowany na kurs dowódców szwadronów do Centralnej Szkoły Jazdy w Grudziądzu, gdzie oprócz programowych zajęć teoretycznych systematycznie doskonalił swoje umiejętności jeździeckie. Po powrocie Dobrzańskiego z kursu dowódców szwadronu, sezon hippiczny dobiegał już końca, dlatego też na parakursach pojawił się dopiero w następnym roku. Na zawodach, które odbyły się w Warszawie, Bielsku – Białej, Lwowie, Piotrkowie Trybunalskim, Nowej Wsi rtm. Dobrzański odnotował 16 pierwszych i 6 drugich miejsc. Doskonałe wyniki sportowe zadecydowały, że w lutym 1925 r. został powołany do powstałej w Warszawie pod kierownictwem ppłk. Rómmla „grupy przygotowawczej” sportu konnego i wszedł do ekipy jeźdźców na międzynarodowe konkursy w Nicei, Londynie i Aldershot. Na międzynarodowych zawodach w Nicei reprezentacja Polski w składzie: H. Dobrzański, K. Rómmel, A. Królikiewicz, K. Szosland i W. Zgorzelski pierwszy raz w historii polskiego jeździectwa zdobyła Puchar Narodów. Rtm. Dobrzański wygrał konkurs o „Nagrodę Monaco” a w innych zajmował czołowe miejsca, zdobywając łącznie 7 nagród. Dużym sukcesem zakończyły się również występy jeźdźców w Londynie i Aldershot. Rtm. Dobrzański za dwukrotne bezbłędne przejechanie parcoursu na koniu „Generał” w konkursie o Puchar Narodów otrzymał od księcia Walii złotą papierośnicę z wygrawerowanym napisem: „Dla najlepszego jeźdźca spośród oficerów wszystkich narodów”. Dalsze starty rtm. Dobrzańskiego w reprezentacji Polski na konkursach międzynarodowych nie wypadły już tak imponująco. W dniach 15 – 18 kwietnia 1926 roku odbyły się VI Międzynarodowe Wojskowe Konkursy Hipiczne w Nicei, na których Dobrzański pojechał słabo. Jego forma jednak rosła i na kolejnych zawodach, które odbyły się w Neapolu zajął drugie i trzecie miejsce. W Mediolanie rtm. Dobrzański zajmował czołowe miejsca, ale nie odniósł znaczących sukcesów. Do kraju ekipa polska wróciła już po wydarzeniach przewrotu majowego. Mimo dobrych wyników w konkursach krajowych i zagranicznych nie został zakwalifikowany do ekipy jeźdźców wyjeżdżających na jesienne konkursy do Nowego Jorku.
Z początkiem 1927 roku, prawdopodobnie w głównej mierze dzięki sukcesom sportowym Dobrzański został awansowany do stopnia majora. Ciągle jednak nie rozstawał się ze sportem jeździeckim, prowadząc systematyczne treningi, chciał udowodnić swoje wysokie umiejętności jeździeckie, a tym samym powrócić do reprezentacji kraju. W 1927 roku nie brał udziału w zawodach zagranicznych, a jedynie startował na konkursach krajowych w Grudziądzu, Ciechocinku i Sierakówku, gdzie zajmował czołowe lokaty. Dużym wyczynem było zajęcie I miejsca na I Międzynarodowych Konkursach Hippicznych w Warszawie. W pierwszym dniu zawodów w trakcie jazdy próbnej koń pod Dobrzańskim wywrócił się wraz z jeźdźcem. Na skutek upadku stracił on przytomność i został odwieziony do szpitala. Po otrzymaniu pierwszej pomocy, mocno poturbowany, mimo protestów lekarzy powrócił na stadion, wygrał, po czym wrócił do szpitala. W sierpniu 1927 roku został przeniesiony do 18 Pułku Ułanów Pomorskich w Grudziądzu gdzie objął stanowisko dowódcy szwadronu. Dobre wyniki Dobrzańskiego spowodowały, że został powołany do tworzącej się grupy olimpijskiej w Centrum Wyszkolenia Kawalerii, która przygotowywana była w Grudziądzu przez ppłk. Karola Rómmla. Do Amsterdamu na IX Olimpiadę pojechało ośmiu zawodników, wśród nich jako rezerwowy mjr Dobrzański. Zespół polski zdobył tam srebrny i brązowy medal oraz czwarte miejsce indywidualnie, zajęte w Pucharze Narodów przez K. Gzowskiego. Po powrocie z olimpiady mjr Dobrzański w drugiej połowie września 1928 roku wziął udział w II Międzynarodowych Konkursach Hippicznych rozgrywanych w Warszawie, gdzie znów pokazał wielką klasę doskonałego jeźdźca. W Konkursie Rzeki Wisły zajął drugie miejsce pokonując m.in. Czechosłowaka Venturę – mistrza olimpijskiego z Amsterdamu oraz wszystkich najlepszych jeźdźców krajowych. Warszawskie zawody praktycznie zakończyły wielką karierę sportową majora. Dobrzański reprezentował Polskę na 11 międzynarodowych konkursach hippicznych, zdobywając 3-I miejsca, 1-II miejsce, oraz 24 dalszych. Po zakończeniu czynnego uprawiania sportu jeździeckiego, sportową pasję przeniósł na wyścigi, w których startował sporadycznie i ze zmiennym szczęściem aż do 1937 roku.
We wrześniu 1929 roku został przeniesiony do 20 Pułku Ułanów w Rzeszowie. Tam też nastąpiła stabilizacja w życiu osobistym mjr. Dobrzańskiego. Na jednym z balów w Dębicy poznał siostrę swego kolegi Zofię Zakrzeńską, którą poślubił 3 czerwca 1930 r. 7 września 1932 r. przyszła na świat jedyna córka Dobrzańskiego, Krystyna. Wiosną 1934 roku po czterech latach służby w Rzeszowie mjr Henryk Dobrzański został skierowany do 2 Pułku Strzelców Konnych w Hrubieszowie na stanowisko kwatermistrza pułku. Stosunki Dobrzańskiego z dowódcą płk. Romualdem Niementowskim układały się niezbyt pomyślnie. W 1936 roku został przeniesiony do Wilna, gdzie objął stanowisko kwatermistrza w 4 Pułku Ułanów Zaniemeńskich. Pod koniec 1938 roku Dobrzański otrzymał przydział na stanowisko dowódcy szwadronu zapasowego 4 pułku ułanów w Wołkowysku. Z dniem 31 lipca 1939 roku major Dobrzański został przeniesiony w stan spoczynku. Potwierdza to dokument ze zbiorów Centralnego Archiwum Wojskowego w którym Szef Biura Personalego Ministerstwa Spraw Wojskowych pisał: „Zawiadamiam Pana Generała [gen. bryg.Piotra Skuratowicza – dop. Ł.K.], że mjr kaw. Dobrzański Henryk z 4 P.uł. został przeniesiony w stan spoczynku z dniem 31 lipca 1939 roku w drodze postępowania rew. lek.”
W pierwszych dniach września 1939 roku w ośrodku zapasowym w Białymstoku organizowano Rezerwową Brygadę Kawalerii w skład której wszedł 110 pułk ułanów dowodzony przez ppłk. Jerzego Dąmbrowskiego. Jego zastępcą został mjr Henryk Dobrzański. Po osiągnięciu gotowości bojowej pułk wyruszył do walki kierując się w stronę Wilna. 17 września w granice Polski wkroczyła Armia Czerwona. Pomimo rozkazu przekroczenia granicy z Litwą i złożenia broni 110 pułk skierował się do Puszczy Augustowskiej, gdzie po utracie w walce z sowietami 3 szwadronu ppłk Dąmbrowski podjął decyzje rozwiązania pułku. Grupa kilkudziesięciu dobrze uzbrojonych żołnierzy ze 110 i 102 pułku pod dowództwem mjr Dobrzańskiego zdecydowała kontynuować marsz na pomoc broniącej się Warszawy. Po dotarciu do miejscowości Krubki pod Warszawą oddział otrzymał informację o kapitulacji stolicy. W majątku Krubki mjr Dobrzański ogłosił żołnierzom swą decyzję nie zdejmowania munduru i przebijania się na Węgry z zamiarem dotarcia do Francji. W pierwszej dekadzie października, po morderczym marszu, oddział nękany przez Niemców dotarł do Gór Świętokrzyskich. W trakcie postoju w gajówce Podgórze leżącej na południowy – zachód od Bodzentyna (ok. 5 – 9 października) major zakomunikował żołnierzom decyzję o pozostaniu w kraju, wierząc, że wiosną 1940 roku ruszy ofensywa aliantów. Tam też przyjął pseudonim Hubal i rozpoczął organizować konspiracyjne placówki oporu tzw. ośrodki bojowe, które w przyszłości miały wystawić gotowego do walki żołnierza. Na postoju w Zychach opracowany został schemat organizacji Okręgu Bojowego Kielce, a także zręby Oddziału Wydzielonego Wojska Polskiego. Przemieszczając się z miejsca na miejsce oddział stale powiększał swoje szeregi, do końca stycznia 1940 roku osiągnął stan ok. 30 ludzi. W lutym 1940 r. podczas dłuższego postoju w Gałkach liczebność oddziału wzrosła do około 320 żołnierzy.
13 marca 1940 roku do Gałek przybył ówczesny Komendant Okręgu Łódzkiego ZWZ – płk. ”Miller” /Leopold Okulicki/ z rozkazem demobilizacji oddziału lub znacznym jego zmniejszeniu. Wobec zaistniałej sytuacji major Hubal pozostawił wolną rękę swoim podwładnym. Oddział opuścili prawie wszyscy oficerowie oraz część żołnierzy, przechodząc do pracy konspiracyjnej w szeregach Związku Walki Zbrojnej. Przy majorze pozostało około 70 – 80 żołnierzy. Z nadejściem wiosny Niemcy rozpoczęli zakrojoną na szeroką skalę akcję wymierzoną przeciwko polskiemu podziemiu konspiracyjnemu, w tym również przeciwko oddziałowi Hubala. 30 marca 1940 roku pod Huciskiem oraz 1 kwietnia 1940 roku pod Szałasem doszło do zwycięskich potyczek oddziału z przeważającymi siłami wroga. Niemcy po nieudanej akcji, rozpoczęli działania odwetowe wobec ludności cywilnej mordując i paląc wiele wsi na szlaku Oddziału Wydzielonego WP majora Hubala. Dobrzański bardzo mocno przeżył owe pacyfikacje, obwiniając siebie za śmierć setek bezbronnych ludzi. Ale pomimo przygnębienia postanowił działać dalej. Nękany licznymi obławami i zasadzkami, oddział ciągle zmieniał miejsce postoju, unikając z obawy przed represjami, postojów we wsiach oraz gajówkach.
Z końcem kwietnia, oddział przeniósł się w lasy spalskie. Przed świtem 30 kwietnia 1940 roku oddział wyminąwszy wieś Anielin, dotarł do sosnowego zagajnika przylegającego do wysokopiennego lasu, gdzie major zarządził postój. Ponieważ wszyscy żołnierze byli przemęczeni nocnym marszem, na warte od strony wsi wystawiony został tylko kpr. Lisiecki („Zemsta”). Tu, rankiem 30 kwietnia 1940 roku mjr Henryk Dobrzański Hubal wsiadając na swego Demona został ostrzelany z broni maszynowej, a jedna z kul przeszyła jego pierś. Wraz z nim poległ jego luzak kpr. Antoni Kossowski („Ryś”) .
Odznaczenia:
Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski /pośmiertnie/
Krzyż Virtuti Militari IV klasy /pośmiertnie/
Krzyż Virtuti Militari V klasy Nr 3822
Krzyż Niepodległości
Krzyż Walecznych 4-krotnie
Medal za wojnę 1918-1921
Medal 10-lecia Odzyskania Niepodległości
Opr. Andrzej Dyszyński - Stowarzyszenie „Hubalowa Rodzina”
Genealogia
Hubalów-Dobrzańskich
Józef Hubal-Dobrzański z Dobrej ok. 1695-1727 x Pelagia Potocka 1702-1769, c. Jerzego, starosty grabowieckiego
I. Maciej Hubal-Dobrzański z Dobrej, 1720-1773, miecznik pilzneński x Franciszka Romer 1719- 1787,dzieci:
II. Jerzy Hubal-Dobrzański z Dobrej 1740-1826, absolwent szkoły rycerskiej, szambelan JKM Króla Stanisława Augusta, marszałek szlachty sandomierskiej, właściciel klucza bestwińskiego i Czańca z zamkiem, sprzedane Habsburgom w roku 1808 x Salomea Gertruda Moszyńska h. Nałęcz 1764-1838 dzieci:
III. Łukasz Wincenty Hubal-Dobrzański z Dobrej 1789-1878 : Urodzony dnia 18 X 1787 - Garbarcz, woj. sandomierskie - + 27 II 1878 , płk. korp. artylerii, w powstaniu listopadowym, poch. na cmentarzu powązkowskim
2. żona Franciszka Józefa Bergonzoni 1800 ,
1 żona Maria Karolina Bergonzoni 1800 , dzieci:
IV. Józef Kwiryn 1834-1901, wł. maj. Smogorzów k. Buska Zdroju & Leontyna „Leonia” Rudzka 1845-1897, dzieci:
V. Łukasz Hubal-Dobrzański z Dobrej 1864-1909, dr medycyny, fotograf, na wystawie w 1897 w Paryżu jako pierwszy P***k – artysta fotografik otrzymał złoty medal, bż, bpt.
V. Tadeusz Hubal-Dobrzański z Dobrej 1866-1880, bpt.
V. Irena Hubal-Dobrzańska z Dobrej 1869-1920 x Włodzimierz Daniewski h. Prus (II) 1862-1915 , potom.
V. Bronisław Hubal-Dobrzański z Dobrej 1871-1894, zginął tragicznie.
V. Stanisław Hubal-Dobrzański z Dobrej 1873-1936 , CK oficer, inż. bud. dróg i mostów, wł. Podzamcza k/Kielc x Jadwiga Rupniewska 1881-1955, dzieci:
VI. Stefan Hubal-Dobrzański z Dobrej, 1904-1977, inż. rolnik, administrator ziemski x Aleksandra Stałkowska, dzieci:
VII. Anna Hubal-Dobrzańska z Dobrej, 1943 x Marek Szulc, potom.
VII. Michał Hubal-Dobrzański z Dobrej, 1950 x Bożena Drozdowska, dzieci:
VIII. Łukasz Hubal-Dobrzańska z Dobrej, 1973
VIII. Anna Hubal-Dobrzański z Dobrej, 1975 x
VI. Tadeusz Hubal-Dobrzański z Dobrej, 1906-1943, inż. rolnik, administrator ziemski x Anna Kleczyńska, dzieci:
VII. Łukasz Hubal-Dobrzańska z Dobrej, 1943, po wojnie wyjechał z matką do USA x Anna Bendarzewska: mieszkają w Bakersfield, California/YSA, dzieci: https://www.facebook.com/lucas.dobrzanski
VIII. Larissa „Lara” Hubal-Dobrzańska z Dobrej, 1962 x N. Riccomini, potom.
VIII. Robert Hubal-Dobrzańska z Dobrej, 1966
VIII. Ewa Hubal-Dobrzańska z Dobrej, 1968 x N. Billings
VI. Ewa Hubal-Dobrzańska z Dobrej, 1908 x Michał Zarzycki h. Nowina, 1908, dzieci: Jan Zarzycki 1951, rezyżer filmowy, Kanada
VI. Adam Hubal-Dobrzański z Dobrej, 1911-1997 x Barbara Lipska, dzieci:
VII. Zofia Hubal-Dobrzańska z Dobrej, 1952 x Artur Bygar, potom: Piotr Bygar
VI. Irena Hubal-Dobrzańska z Dobrej, 1921, uczest. Powstania Warszawskiego 1944, lekarz medycyny x Gerard Fedorowicz, potom.
V. Józef Hubal-Dobrzański z Dobrej 1877-1965, dziedzic Smogorzowa
V. Jerzy Hubal-Dobrzański z Dobrej 1873-1936
IV. Michał 1839-1863, powstaniec styczniowy, zginął w bitwie na rynku w Miechowie, bpt., brat bliźniak Łukasza
IV. Łukasz 1839-1885,wł maj. Skrzypaczowice, powstaniec styczniowy, adiutant gen. Langiewicza & Natalia hr. Wessel 1840 dzieci:
V. Roman Hubal-Dobrzański z Dobrej 1871-1939, plk. ułanów CK, żonaty z Rumunką, utracił kontakt z rodziną
V. Maria Hubal-Dobrzańska z Dobrej 1873-1894 x Michał Marian hr. Ostrowski h. Korab 1863-1924
V. Ludwika „Lula” Hubal-Dobrzańska z Dobrej 187, zakonnica – SS Niepokalanki
V. Róża Hubal-Dobrzańska z Dobrej 1874-1926, wł. Krzyszkowic k/Krakowa x Tadeusz Chrząszczewski
IV. Henryk 1840-1880, wł. maj. Świnnary & Leonia Potocka z Złotego Potoka h. Pilawa (Złota)1847-1887 dzieci:
V. Maria Helena Hubal-Dobrzańska z Dobrej 1860 x Kazimierz Marceli Tadeusz Drohojowski z Drohojowa h. Korczak 1857-1903, potom.
V. Henryk Hubal-Dobrzański z Dobrej 1860 x Maria hr. Lubieniecka z Lubieńca h. Rola 1871-1950, dzieci:
VI. Leonia Hubal-Dobrzańska z Dobrej 1894-1961 x Kazimierz Jan Papée, dr praw Uniwersytetu Jagiellońskiego 1889-1979 , dypl. potom.
VI. Henryk Hubal-Dobrzański z Dobrej 1897-1940, ps. Hubal”,major WP, zwycięsca konkursów hipicznych, dowódca Wydzielonego Oddziału WP w 1939-1940 x Zofia Zakrzeńska h. Poraj 1909-1989 , dzieci:
VII. Krystyna Hubal-Dobrzańska z Dobrej 1932 x Marek Sobierajski, 1920, potom.: Henryk Sobierajski x NN, potom.
IV. Roman 1841-1863, powstaniec styczniowy, zgiął w bitwie w Małogoszczą, bpt
IV. Piotr 1843-1927, dr praw UJ, przyjaciel J. Matejki i Jacka Malczewskiego x Stefania hr. Skrzyńska 1850, przyjaciółka arcyks. Rudolfa dzieci:
V.Rudolf Hubal-Dobrzański z Dobrej 1887-1950, absolwent Szkoły Rolniczej w Czernihowie, Legionista, maj. x Maria Lipińska +1938, dzieci:
VI. Antoni Hubal-Dobrzański z Dobrej 1921-2001 Maria Jasieńska
VII. Anna Hubal-Dobrzańska z Dobrej
V.Aleksandra Hubal-Dobrzańska z Dobrej 1890 , zakonnica s. Ada, Zgromadz. SS niepokalanek
V.Celina Hubal-Dobrzańska z Dobrej 1885-1930, zakonnica, Zgromadz. Saint Vierge de Sion, misjonarka w Trynidadzie, zmarła w Kanadzie
III. Roman Hubal-Dobrzański z Dobrej h. Leliwa 1792-1855 & Fryderyka Ignatowicz 1792
V. Roch Ksawery Hubal-Dobrzański z Dobrej 1797 x Kasylda Tekla Dobrzańska h. Sas 1802 , (Rodzice : Jerzy Dobrzański 1770 & Anna Wolińska z Trepczy, 1780, dzieci:
V.Władysław Jerzy Hubal-Dobrzański z Dobrej 1828
V. Bolesław Hubal-Dobrzański z Dobrej 1829, wł. maj. Chlewiska, kawaler, bpt.
V. Aleksander Hubal-Dobrzański z Dobrej, dr medycyny, balneolog 1832-1918 & Stanisława Kijeńska 1839-1921 dzieci:
VI. Helena Hubal-Dobrzańska z Dobrej 1864-1938
VI. Zygmunt Aleksander Hubal-Dobrzański z Dobrej 1867-1927& Zofia Kinnel 1874-1920, dzieci:
VII. Maria Hubal-Dobrzańska z Dobrej 1896-1979, Pierwsza Dama RP x 1.Tadeusz Nagórny, oficer WP, adiut. Prezydenta RP
Ignacego Mościckiego, 2. Ignacy Mościcki, Prezydent RP, bpt.
V.Paweł Józef Hubal-Dobrzański z Dobrej 1835
V. Piotr Hubal-Dobrzański z Dobrej 1840, właściciel majątku Grabna Wola (radomskie), plenipotent w Ordynacji w Opinogórze & Jadwiga z Domanina h. Larysza, dzieci:
VI. Mieczysław Adam Leopold Hubal-Dobrzański z Dobrej 1872 & Aleksandra Januszewska 1870 ,dzieci:
VII. Maria Antonina Hubal-Dobrzańska z Dobrej 1902
VII. Kazimierz Marian Hubal-Dobrzański z Dobrej 1904 , architekt warszawski x NN
VII. Barbara Hubal-Dobrzański z Dobrej , architekt
VII. Marcin Hubal-Dobrzańska z Dobrej, chemik
VI. Zenon Hubal-Dobrzański z Dobrej 1879, leśniczy w Puszczy Białowieskiej x NN. potom:
VI. Justyna „Juta” Tekla Hubal-Dobrzańska z Dobrej 1880-1975,niezamężna
VI. Anna Hubal-Dobrzańska z Dobrej 1882- 1970, niezamężna
VI. Zofia Hubal-Dobrzańska z Dobrej 1883-1947, niezamężna
V. Antoni Hubal-Dobrzański z Dobrej 1841-191, powstaniec styczniowy,” Sybirak” & Zofia Rudnicka 1856-1923 dzieci:
VI. Kasylda Maria Zofia Hubal-Dobrzańska z Dobrej 1888 x Stanisław Pollak, potom.
VI. Jerzy Hubal-Dobrzański z Dobrej 1889 , lekarz medycyny, mieszkał w Wilnie , w czasie II w.ś Delegat Rządu londyńskiego na Wschód, x Maria Parowska, dzieci:
VII. Irena Hubal-Dobrzańska z Dobrej 1914, lekarz medycyny, x N Czerwieński, potom.: Jarosław i Ewa Czerwińscy
VII. Witold Hubal-Dobrzański z Dobrej 1924, x N Czerwieńska, dzieci:
VIII. Joanna Hubal-Dobrzańska z Dobrej 1948, aktorka
Opracowanie: Robert Antoń
Sanok, 20 marca 2018r.
