Pierwszy zachowany zapis o Posadzie pochodzi z roku 1432 jako Possada (zob. Głuchoniemcy) . Nazwa z przydawką Olchowska pojawia się dopiero w XVIII w. Od południa Posada graniczy z wsią Zahutyń, na zachodzie z Potokiem Płowieckim w kierunku wschodnim z ulicą Kołłątaja, która biegnie wzdłuż Potoku Stróżowskiego. Od 1866 jako oddzielna gminna jednostka administracyjna - Posada Olchowska. W 1900 roku
ludność Posady Olchowskiej liczyła 2645 osób (w tym 2531 Polaków). Na terenie Posady jeszcze w XIX powstała fabryka pn. Pierwsze Galicyjskie Towarzystwo Akcyjne Budowy Wagonów i Maszyn. 15 września 1931 roku biskup Anatol Nowak konsekrował na Posadzie pierwsza świątynię katolicką pw. Najświętszego Serca Jezusowego. Funkcjonowała również bożnica żydowska której przewodzili przed 1939 Osias Barth i Dawid Herzberg. Podczas działań wojennych w roku 1915 spaleniu uległa część dzielnicy na tzw. Szklanej Górce (części Posady Olchowskiej). W tym samym roku Rosjanie zdewastowali również Fabrykę Wagonów, poprzez kradzież maszyn i wywóz materiałów do produkcji. 28 lutego 1925 roku doprowadzono oświetlenie elektryczne dla mieszkańców Posady. W 1932 Stowarzyszenie Praca i Życie oddało do użytku Dom Robotniczy, który funkcjonuje do dziś. Ulice Posady: Kolejowa, Jana Gadomskiego, Konarskiego, Macieja Kluski, Dworcowa, Wierzbowa, Scholarska, Zagumna, Wesoła, Nowa, Reymonta, Rzemieślnicza, Robotnicza, Słoneczna, Kazimierza Lipińskiego, Wolna, Stróżowska.
