Schronisko św. Brata Alberta dla Bezdomnych Mężczyzn w Szczodrem

Na przestrzeni ostatnich lat wiele osób — dawnych podopiecznych Schroniska św. Brata Alberta dla Bezdomnych Mężczyzn w Szczodrem — usamodzielniło się i dobrze sobie radzi poza placówką. Wiadomo o nich, że utrzymują abstynencję i kontynuują leczenie odwykowe. Uczestniczą w mityngach AA i (rzadziej) w warsztatach problemowych organizowanych przez poradnie. Mają stałą i zarejestrowaną pracę. Część z

nich powróciło do rodzin: pochodzenia i generacyjnej. Część osób mieszka samodzielnie w wynajętych mieszkaniach i pokojach sublokatorskich (najczęściej w wynajętych pokojach). Jednocześnie osoby te wiedzą, że w przypadku zagrożenia powrotem do picia lub w przypadku innych niepowodzeń życiowych zawsze mogą wrócić do Schroniska. Taka potencjalna możliwość zmniejsza ich lęk przed samotnością i porzuceniem. Jest też przedłużeniem dobrych relacji, jakie nawiązali w Schronisku, i to już samo w sobie działa uspokajająco. Inne osoby planują opuszczenie Schroniska i zapewne zrobią to. Mają abstynencję dłuższą niż 2 lata. Kontynuują leczenie poza Schroniskiem, pracują i płacą za pobyt. Uzupełnieniem paradygmatu myślenia o osobach bezdomnych i bezdomności niech będzie to: Otóż spójrzmy na nich jak na ludzi chorych — więc leczmy ich; jak na ludzi zdemoralizowanych — więc ich resocjalizujmy; i patrzmy na nich jak na ludzi zaburzonych emocjonalnie — więc zaproponujmy im psychoterapię.