zlokalizowana w Toporowicach, które pojawiają się po raz pierwszy w dokumentach z roku 1357 jako Thoporoiucze. Istotne informacje na temat osadnictwie na tych terenach dotyczą
okresu kultury łużyckiej. Jej ślady znaleziono podczas odkrycia dokonanego w Przeczycach w
1961 roku. Natrafiono wówczas na bardzo stare i rozległe cmentarzysko liczace 887 grobów,
w których znaleziono wiele przedmiotów cod
ziennego użytku (na przykład instrument
muzyczny zwany fletnie Pana , jedyna pochodzaca z tego okresu na terenie Europy
Srodkowej). We wczesnym średniowieczu cały obszar znajdował sie w granicach dużego i silnego
państwa Wiślan, potem należały do ziemi krakowskiej. W 1357 roku Toporowice zostały
zwolnione z ciężarów na rzecz ksiestwa cieszynskiego . Historia Toporowic łączy się w dalszym ciagu z historia Księstwa Siewierskiego. Wraz ze statutem Bolesława Krzywoustego rozpoczął się proces przechodzenia
Siewierza i okolic z rak do rak. W spisie z roku 1442 znajduje sie informacja o posiadaniu
Toporowic przez Koziegłowskich, herbu Lis. W 1448 roku wies przeszła na własnosc biskupów krakowskich. Wioska zyskała status
własnosci duchowej , będąc w rzeczywistości folwarkiem biskupim o nazwie Toporów, połączonym na wzgórzu poza obrebem Wsi . Folwark ten cieszył sie najwiekszym inwentarzem
w Ksiestwie Siewierskim . W okresie 1784-1788 wybudowano nowe zabudowania folwarczne. Jeszcze do 1835 roku w północnej czesci , przy drodze do Targoszyc stał modrzewiowy dwór. W okresie pańszczyźnianym rozwinęło sie rzemiosło zagrodowe ( kowalstwo, krawiectwo,
tkactwo , garncarstwo). Przez Wieś prowadziła droga publiczna (via strata et publica)
wspomniana w 1580 roku prowadzącą na Śląsk . Po spladrowaniu i częściowym spaleniu Toporowic w czasie potopu szwedzkiego osadzono
nowa kolonie, udział w tym zasiedleniu mieli wziąć rajtarzy szwedzcy. W tym miejscu zlokalizowana została kopalnia rudy żelaznej. Po 1790 wies Toporowice roku przeszła w dzierawe Józefa Rachowskiego . Wraz sąsiednimi wioskami weszła w skład Nowego Ślaska i stała się pruską prowincją. Na mocy układu w Tylży, w 1807 roku tereny te przyłaczono do Ksiestwa Warszawskiego, a po jego upadku do Królestwa Polskiego. Rozpoczeły sie lata podlegania wpływom rusyfikacyjnym. W 1866 roku zniesiono dawny podział administracyjny , dzieląc kraj na 10 guberni , a te na powiaty. Na mocy aktów prawnych wyodrębniono powiat będzinski z olkuskiego , w jego skład weszła gmina Sulików z Mierzecicami i okolicznymi wioskami . Po odzyskaniu niepodległosci w 1918 roku władze polskie zachowały na terenie dawnego
zaboru rosyjskiego istniejacy podział administracyjny. 1 stycznia 1927 roku
z powiatu bedzinskiego wyłączono gminę Mierzecice i właczono do powiatu zawiercianskiego. Po wojnie Toporowice naleały do Gromady Przeczyce.1 I 1973 roku z Gromady Przeczyce i
Gromady Mierzecice utworzono Gminę Mierzęcice.
