Tradycje Dowództwa Garnizonu Warszawa sięgają XVIII wieku kiedy to podczas insurekcji kościuszkowskiej powołano do życia pierwszą oficjalną władzę wojskową. Miało to miejsce po zwycięskiej bitwie warszawskiej (17 - 18. 04. 1794 r.), w wyniku której wojska pruskie i rosyjskie zmuszone zostały do opuszczeniu stołecznego garnizonu. Stanisława Mokronowskiego na stanowisko komendanta Miasta Wolnego War
szawy i Siły Zbrojnej Księstwa Mazowieckiego. Krwawe walki na Pradze i wielka przegrana z wojskami rosyjskiego zaborcy w listopadzie 1794 r., doprowadziły do likwidacji tej funkcji. W 1808 roku, w ustanowionym przez Napoleona Księstwie Warszawskim, na stanowisko gubernatorem Warszawy cesarz powołał Francuza gen. Wawrzyńca Cyr Gouviona. Od 1813 do 1916 r. wojskową władzę w stolicy sprawowali carscy generałowie. Jedynie w czasie powstania listopadowego funkcję tę pełnili Polacy, m. generałowe - Piotr Szembek, Henryk Dembiński, Jan Krukowiecki, Emilian Węgierski i Wacław Sierakowski. Podczas I wojny światowej, po wycofaniu się Rosjan i opuszczeniu Warszawy przez jej komendanta gen. Dymitra Komarowa, w sierpniu 1916 roku władzę wojskową w stolicy przejęli Niemcy, a gubernatorem warszawskim został gen. Hans von Beseler, który wyraził zgodę na utworzenie w mieście 1 Brygady Piechoty Wojsk Polskich składającej się z pułków piechoty i kompanii saperów. U progu odzyskania przez Polskę niepodległości, gdy przegrana państw centralnych stała się faktem, 10 listopada 1918 roku, szef Sztabu Generalnego Polskiej Siły Zbrojnej gen. Tadeusz Rozwadowski powołał na stanowisko komendanta Miasta Warszawy i okolicy płk. Henryka Minkiewicza, który w tym samym dniu wydał odezwę do mieszkańców stolicy, głoszącą, że "własność wojskowa niemiecka przejmowana jest przez władze wojskowe". Nowy komendant osobiście dowodził akcją rozbrajania Niemców oraz tworzeniem jednostek wojskowych w Warszawie, Dęblinie, Ostrowii Mazowieckiej i Mińsku Mazowieckim. W okresie międzywojennym władza wojskowa w stolicy przechodziła różne koleje losu. Wzorem lat poprzednich, komenda miasta, która była lokalnym organem władz wojskowych, realizowała wszelkie zadania reprezentacyjne i garnizonowe. Komendantowi miasta podlegały pododdziały reprezentacyjne - kompania zamkowa i szwadron honorowy oraz niektóre stołeczne jednostki. Pod koniec lat 20-tych, połączono istniejące od czasów zaborów, osobne funkcje komendanta Placu Saskiego i Miasta Warszawy. Pierwszym, który je piastował był płk Bolesław Wieniawa - Długoszowski. Stołeczny Garnizon odegrał znaczącą role podczas wojny obronnej 1939 roku, m.in. dzięki doświadczeniu dowódcy obrony Warszawy gen. Tadeusza Kutrzeby i współpracującemu z nim prezydentowi stolicy mjr. Stefanowi Starzyńskiemu. Po wyzwoleniu prawobrzeżnej Warszawy, z dniem 14 września 1944 r. na Pradze rozpoczęła swoją działalność pierwsza po wojnie komenda Garnizonu Warszawa, a funkcję komendanta, pełnioną poza etatem, powierzono gen. Bolesławowi Kieniewiczowi. Podobnie jak jej poprzedniczki, realizowała zadania związane z działalnością reprezentacyjną i garnizonową.
