01/09/2026
မီးရောင်စုံမြို့ပြနဲ့ အမေ့အိမ်
နီယွန်မီးရောင်စုံ တလက်လက်နဲ့
မိုးထိအောင် မြင့်မားတဲ့ တိုက်တာတွေကြား
ခြေကုန်သုတ် ပြေးလွှားနေရတဲ့ ဒီမြို့ပြဟာ
ကြည့်ရင်တော့ ခမ်းနားတောက်ပလွန်းလှပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ညနက်လို့ အမှောင်ရိပ်သန်းလာတိုင်း
ရင်ဘတ်ထဲ ဖြတ်ခနဲ လင်းလက်သွားတာက
အမေ့အိမ်က မှုန်ပျပျ ရေနံဆီမီးခွက်လေးရဲ့ အလင်းရောင်ပါ။
အဲဒီ မီးရောင်မှိန်မှိန်လေးကပဲ
ဒီမြို့ပြကြီးရဲ့ မီးဆလိုက်တွေထက် ပိုခန့်ငြားပြီး
ကျွန်တော့် နှလုံးသားကို အနွေးထွေးဆုံး လမ်းပြပေးခဲ့တာ။
လေအေးပေးစက်တပ်ထားတဲ့ အထပ်မြင့် အခန်းကျဉ်းထဲ
နံရံလေးဘက်ကြား အထီးကျန်စွာ အိပ်စက်ရချိန်တိုင်း
မိုးရနံ့သင်းတဲ့ ဓနိမိုး၊ ထရံကာ အမေ့အိမ်လေးကို လွမ်းမိတယ်။
ဝါးကြမ်းခင်းပေါ် ခေါင်းချရင်း
အမေ့ယပ်တောင်လေးကပေးတဲ့ လေနုအေးလောက်
ဘယ်အရာကမှ ကျွန်တော့်စိတ်ကို ငြိမ်းချမ်းမပေးနိုင်ခဲ့ပါဘူး။
စားသောက်ဆိုင်ကြီးတွေက ကြယ်ငါးပွင့် ဟင်းလျာတွေ
စားပွဲပေါ် အစီအရီ ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းမွန်နေပါစေ...
ညနေစောင်းရင် အမေ လက်ဆုံကျွေးတတ်တဲ့
ထမင်းပူပူလေးရယ်၊ တို့စရာစုံစုံနဲ့ စပ်စပ်ကလေး ဖျော်ထားတဲ့
အမေ့လက်ရာ ငပိရည်တစ်ခွက်ရဲ့ အရသာကို
ဒီကမ္ဘာမှာ ဘယ်အရာနဲ့မှ လဲလို့မရခဲ့ပါဘူး။
မြို့ပြရဲ့ အခွင့်အရေးတွေကြားမှာ အောင်မြင်အောင် ကြိုးစားနေရပေမဲ့
တစ်ခါတလေတော့လည်း
အမေ့ရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ အပြုံး၊
အမေ့လက်ဖျားက သက်ရောက်လာတဲ့ အကြင်နာတွေဆီ
ရင်ခွင်ပိုက်ပြီး ပြေးပြန်သွားချင်မိပါရဲ့။
မြို့ပြက လှပတဲ့ ထောင်ချောက်တစ်ခုဆိုရင်
အမေ့အိမ်ကတော့ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အေးချမ်းရာ နားခိုရာ ဆိပ်ကမ်းလေးပေါ့...။
(အဝေးရောက် သားတစ်ယောက်ရဲ့ အိမ်အလွမ်း)
ဘဝတကၠသိုလ္ စာၾကည့္တိုက္