เสพภาษาไทย

09/08/2026

📣 เผยแพร่กระบวนการจัดกิจกรรมการเรียนรู้
ตามหลักสูตรการศึกษาประถมศึกษาตอนปลาย (ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4-6) พุทธศักราช 2568

✅ การเขียนเพื่อการสื่อสาร
💕 รายวิชาภาษาไทยเพื่อการสื่อสาร

#ครูมาร์ชวัดราษฎร์ศรัทธา
#เรียนภาษาไทยกับครูมาร์ช
#หลักสูตร #การอ่าน #การเขียน

02/08/2026

| เมื่อถึงเวลาผลิบาน

“พัสดุมาส่งจ้า” เสียงตะโกนเจื้อยเเจ้วดังมาพร้อมกับเสียงท่อรถเครื่อง พนักงานส่งพัสดุยื่นกล่องให้เขา

มาร์ช ผู้ชายที่หลงรักการปลูกต้นไม้และดอกไม้ดั่งชีวิต เขาใช้เวลาอยู่ในสวนเล็ก ๆ ของเขาทั้งวันเพื่ออะไรบ้างอย่าง บางครั้งก็ค้นหาดอกเล็ก ๆ บางครั้งก็สะบัดละอองเกสรให้ปลิวใส่กัน และบางเวลาเขาก็ฟูมฟักเมล็ดพันธุ์ให้เติบโตเป็นต้นใหม่อย่างใจเย็น

“ขอบคุณครับ” น้ำเสียงแห่งความตื่นเต้นจบลง แต่หัวใจยังเต้นไหวไม่ยอมหยุด เขารีบเปิดกล่องพัสดุอย่างใจจดใจจ่อกับหัวบัวดินที่กดสั่งจากกลุ่ม “บัวดินเพื่อนรัก” ฝากล่องกระดาษถูกกรีดด้วยปลายมีดอันแหลมคมอย่างรวดเร็วราวกับจะผ่ากล่องออกเป็นสองซีก ทันทีที่กล่องถูกเปิด บัวดินแต่ละหัวก็นอนนิ่งอยู่ในถุงกระดาษที่แม่ค้าแยกไว้และเขียนชื่อแต่ละสายพันธ์ุอย่างบรรจง

“โอ้โห แม่ค้าแถมมาให้อีกด้วย” มาร์ชลั่นคำพูดออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ จำนวนหัวบัวดินที่มีมากกว่าจำนวนที่ตกลงซื้อจากแม่ค้า ถุงกระดาษเขียนคำว่า “แถม” ยังเป็นที่ประทับใจไม่รู้ลืมทำให้เขาย้อนคิดไปถึงวันที่เขาขายบัวดิน “รักแรก” เขาก็แถมให้ลูกค้าเช่นกัน คงเป็นผลของการกระทำที่รอเวลาผลิบาน

“น้ำใจยิ่งให้ก็ยิ่งได้” คงเป็นเรื่องจริงและปรากฏให้เห็นแล้วในวันนี้

เขาลงมือปลูกบัวดินทีละหัวอย่างใจเย็น ค่อย ๆ วางหัวบัวดินลงในกระถางที่เต็มไปด้วยดิน ก่อนที่จะเอาดินกลบหัวบัวดินจนมิด หากเป็นคนคงหายใจไม่ออกแน่ ๆ ดินปิดจนมิดเลย

“โตไว ๆ นะจ๊ะ ออกดอกออกผลให้ฉันชมบ่อย ๆ นะ” คาถาการปลูกต้นไม้ของเขายังคงดังก้องตลอดมา ความชอบจึงทำให้เขาเลิกปลูกต้นไม้ไม่ได้

ถ้าบัวดินพูดได้ คงตอบกลับเขาไปว่า “ฉันก็หลบอยู่ใต้ดินเป็นเวลาปกติ เมื่อใดฝนโปรยปรายลงมา คงถึงเวลาที่ฉันจะแตกใบออกดอกหนาแน่นให้เธอชม”

บัวดินกระถางเก่าแตกใบเขียวชอุ่ม แต่ทว่าไม่มีดอกให้ชื่นชม คงเป็นเหตุผลที่ทำให้มาร์ชพยายามซื้อไม้เข้ามาใหม่แน่ ๆ

“ฉับ ฉับ ฉับ” เสียงกรรไกรตัดอะไรบางอย่างดังขึ้น มาร์ชกำลังตัดใบบัวดินต้นเก่าอย่างไม่ปรานี คงเป็นวิธีที่หลอกบัวดินว่าจะตาย ทำให้บัวดินรีบแทงช่อดอกออกเมล็ดขยายพันธ์ุต่อไป วิธีหลอกให้บัวดินผลิดอกออกผลของเขาดูไม่เลวทีเดียว แต่เมื่อเขาพิจารณาดูแล้ว ดอกบัวดินที่บังคับให้ออกนั้นจะไม่สวย ดอกเล็ก แต่ก็ทำให้เขาได้ชื่นใจ ผ่อนคลายได้บ้าง แม้จะสู้ฤดูผลิบานของบัวดินจริง ๆ ไม่ได้เลย

บัวดินคงไม่พร้อมที่จะอวดดอก แต่บางครั้งสถานการณ์บางอย่างก็บังคับให้ออกดอก ดอกก็ไม่สมบูรณ์ แหว่งวิ่น แคระแกรน รอฝนรอบใหม่ที่กำลังจะมาถึง คงทำให้เขาได้เห็นดอกบัวบานสะพรั่งในจังหวะและเวลาของมันอย่างชื่นใจ เพียงไม่กี่อึดใจที่เขายอมอดทน คงพบสิ่งที่งดงามกว่าเดิมก็ได้

ชูพร บุญวัทนะ
๒ สิงหาคม ๒๕๖๙

#เรื่องสั้น
#อ่าน #เรื่องราว
#เรื่องเล่า

01/08/2026

| ปิดไฟดิวะ

ดวงอาทิตย์ค่อย ๆ เคลื่อนผ่านศีรษะ ลดระดับต่ำลงเรื่อย ๆ ความมืดค่อย ๆ เคลื่อนผ่านมาแทนที่ แสงดวงจันทร์ทำหน้าที่อย่างไม่เกี่ยงงาน แต่เสียงป๊อกแป๊ก พิมพ์งานของ “หมูน้อย” หลานชายของยายม่อม ยังดำเนินอยู่ไม่ขาดเสียง สายตาจ้องมองจอตั้งแต่ดวงอาทิตย์ยังไม่ตกดิน จนตอนนี้ท้องฟ้ามืดสนิท มีเพียงเสียงจักจั่นกรีดปีกส่งเสียงขับกล่อมระหว่างการทำงานเอกสารมากมาย

“ปิดไฟดิวะ ข้านอนไม่หลับ” เสียงหญิงชราดังมาแต่ไกล แต่แฝงด้วยความขุ่นเคือง

“ทำงานอยู่” เสียงหมูน้อยตอบกลับอย่างไม่ลังเลใจ แม้งานที่ต้องส่งจริง ๆ เสร็จไปนานแล้ว แต่ยังเหลืองานบางอย่างที่ทุ่มเททำเพื่อนักเรียนของเขา หมูน้อยเป็นครูที่ทุ่มเทเพื่อนักเรียน พัฒนาวิธีสอน สื่อการสอน และกิจกรรมต่าง ๆ จนนักเรียนอ่านออกเขียนได้ ไม่ใช่เพราะเขาต้องการรางวัลมาประดับบ้าน แต่เขาอยากให้นักเรียนมีความรู้และความสามารถไปประดับตนเพื่อพาตัวเองไปสู่ความฝันที่ตั้งไว้

“ปิดไฟได้แล้ว ค่อยทำพรุ่งนี้ มืดแล้วนอนเถอะเดี๋ยวตื่นไปโรงเรียนสาย” ยายม่อมเสนอแนวทางด้วยความเป็นห่วง ความจำที่สั้นลงทำให้หมูน้อยกลายเป็นนักเรียนตลอดไป แม้ว่าเขาจะพยายามอธิบายอย่างไรก็ตาม ยายของเขาก็ยังเข้าใจว่าเขาเป็นนักเรียนอยู่เสมอ

“ทำ-งาน-อยู่“ เสียงเริ่มชัดและหนักแน่นขึ้นเพื่อเน้นเสียงให้ยายได้ยิน หูของยายได้ยินแน่นอน แต่ความคิดและความห่วงใยกลับทำงานตรงข้ามกับหู ผ่านไปไม่ถึง 5 นาทีเขาก็ต้องตอบคำถามเดิมซ้ำ ๆ อีก 3-4 รอบ

นักเรียนตัวน้อยที่ขยันทำงานจนดึกดื่น บัดนี้เขาเริ่มวางมือจากแป้นพิมพ์ ละสายตาจากหน้าจอ ก่อนจะเก็บของทุกอย่างใส่กระเป๋าเพื่อเข้านอน เก็บแรงสำหรับการไปโรงเรียนในเช้าวันใหม่ ภาพจำเหล่านั้นคงอยู่ในส่วนลึกของยายที่จำได้ไม่ลืม แม้จะปิดไฟไปสักกี่ครั้ง เมื่อตื่นเช้ามา คำถามแรกที่ยายถาม คือ “จะไปโรงเรียนแล้วเหรอ”

ภาพจำเหล่านั้นคงอยู่ในส่วนลึกของครูตัวน้อยที่ต้องตอบกลับยายซ้ำ ๆ เขารู้สึกหงุดหงิดในบางครั้ง รู้สึกสงสารในบางหนเมื่อเขามีสติ ระลึกได้ว่า เวลาของยายค่อย ๆ ลดน้อยลง

“ปิดไฟดิวะ แสงไฟมันแยงตา“ คำพูดของยายเป็นชนวนเวลาที่ทำให้หมูน้อยเร่งทำงานให้ไว กำหนดเวลาในการทำงานต่าง ๆ ให้สั้นลงเพื่อรีบที่จะปิดไฟให้ยายได้พักผ่อน

”ได้จ้ะ ขอทำงานอีกแป๊บหนึ่งนะ“ การต่อเวลาเริ่มขึ้น ไม่ทันไรคำพูดเดิมก็กลับมา ”ปิดไฟดิวะ รีบนอนได้แล้ว“ ไม่มีเสียงใดตอบกลับ มีแต่แสงไฟค่อย ๆ ริบหรี่ลงจนมืดสนิท เสียงทุกอย่างเงียบลง คงถึงเวลาพักผ่อนแล้วจริง ๆ

คำพูดของยายคงเป็นสัญญาณเตือนให้หมูน้อยคิดทบทวนอยู่เสมอว่า ”ดวงไฟของยายคงใกล้จะดับลง“ เช่นกัน คงเป็นสิ่งที่ไม่อยากให้เกิดขึ้น แต่คงต้องเกิดขึ้น การทำใจที่ต้องลุกไปปิดไฟในทุก ๆ คืน คงไม่เหมือนกับการทำใจในทุก ๆ วัน หากว่าวันนั้นมาถึง วันที่ไม่มีใครใช้ให้ไปปิดไฟ

”ปิดไฟดิวะ“ เสียงของยายครั้งนี้ ไม่รู้จะเป็นครั้งที่เท่าไร แต่น้ำเสียงเริ่มแผ่วเบาลง และไม่รู้จะได้ยินประโยคเดิมซ้ำ ๆ อีกกี่ครั้งก่อนที่ยายจะลุกขึ้นมาปิดไฟตัวเอง

ชูพร บุญวัทนะ
๑ สิงหาคม ๒๕๖๙

#เรื่องสั้น #อ่าน
#เรื่องราว #วรรณกรรม

31/07/2026

| เขาคงโตขึ้นแล้ว

ร้านค้ามาจับจองพื้นที่ลานวัด บ้างเลือกที่ทางใกล้ประตู บ้างจำใจที่ต้องตั้งอยู่ในที่ลับตาคน และที่น่าสงสารที่สุดคงไม่พ้นร้านค้าที่ตั้งอยู่ในมุมอับ ตอนนี้แม่ค้าพ่อค้าคงนอนหลับพักผ่อนภายในห้องสี่เหลี่ยมแคบ ๆ พอดีตัวที่จะเหยียดแขนเหยียดขาได้ไม่มาก ล้อมด้วยพลาสติกผ้าใบหลากสีสัน พัดลมตัวน้อยกำลังทำหน้าที่อย่างสุดความสามารถ พัดผืนผ้าใบให้ไหวสั่นตลอดทั้งคืน

“จะบ่ายแล้ว ร้านค้ายังเงียบกริบ” เสียงแว่วมายิ่งสะท้อนให้เห็นวิถีชีวิตของแต่ละคน กว่าพ่อค้ากับแม่ค้าจะเข้านอนก็คงจะดึกไม่น้อย คงไม่ทิ้งเวลาแห่งกำไรให้เสียไปเปล่า ๆ นาฬิกาที่ค่อย ๆ ขยับเข็มยาวยังคงเดินต่อ และอีกไม่ช้า พ่อค้าแม่ค้าเหล่านั้นจะลุกขึ้นมาเปิดร้านเหมือนกับวันที่ผ่านมา เวลาแห่งชีวิตกำลังจะเริ่มขึ้นอีกครั้งแล้ว

“ลุงครับจะไปถวายของต้องไปทางไหนครับ” คำถามแรกส่งถึงชายแปลกหน้า ที่จริงชายหนุ่มคนนั้นเป็นขี้อายไม่กล้าถามใครด้วยซ้ำ แต่เมื่อถึงจุดที่ต้องถามกลับถามได้อย่างมั่นใจไร้ความเขินอาย

”ตามมาไอ้หนู“ ชายแปลกหน้ายิ้มรับพร้อมกับเดินนำหน้าเข้าไปในศาลาใหญ่ อากาศเย็นสบายแม้จะไม่มีลมพัด กลิ่นควันธูปลอยฟุ้งไปมาจากกระถางธูปที่ตั้งอยู่บนโต๊ะหมู่บูชาพระ สถานที่แห่งธรรม สถานที่แห่งปฏิบัติคงเหมือนกับสถานที่อื่น ๆ อากาศไม่ได้เย็นลงหรือร้อนขึ้น กลับเป็นหัวใจของชายหนุ่มที่ค่อย ๆ ลดความร้อนในใจลงต่างหาก ความตั้งใจที่จะถวายหลอดไฟจึงเหมือนสวิชต์ไฟที่เพิ่มความแรงของพัดลมให้เร่งความเร็วเพื่อสร้างบรรยากาศให้เย็นสบาย ไม่ร้อนอบอ้าวอีกต่อไป

“โยม ใช่โยมที่เป็นครูไหม บวชวัดศีรษะคามใช่ไหม” พระคุณถามกลับอย่างสงสัย
“ครับ ใช่ครับ” ชายหนุ่มตอบอย่างสงสัยเช่นกัน ความมหัศจรรย์ในใจผสมกับความแปลกใจที่จะมีใครอีกคนจำเขาได้ การสนทนาธรรมจึงเริ่มขึ้น หัวใจที่สั่นไหวจากความตื่นเต้นก็คลายลง รอยยิ้มและพิธีถวายหลอดไฟก็จบลงอย่างราบรื่น มีเพียงหัวใจที่ยังคงสงสัยในคำถามของพระคุณเจ้า เมื่อเขาคิดทบทวนจนไม่ได้คำตอบ เขาก็ปล่อยวางอย่างดื้อ ๆ ไม่สนใจที่จะไขว่คว้าหาคำตอบเหมือนเมื่อก่อน

ลมเย็น ๆ ลอยแผ่วมากระทบผิวกายให้คลายร้อน คงเป็นสัญญาณเตือนให้หัวใจได้ขบคิดว่าเสียงแห่งธรรมคงเข้าไปกระทบหัวใจของเขาให้คลายร้อนลงเช่นกัน ไม่นานเขาก็ลุกขึ้นเดินออกจากศาลาไปอย่างเงียบ ๆ ในมือถือวัตถุมงคลและผ้ายันต์อันศักดิ์สิทธิ์

พระคุณเจ้าส่งยิ้มอีกครั้ง คงถึงเวลาที่ต้องดำรงตนในทางโลกต่อไป แต่หัวใจของเขาคงก้าวย่างเข้ามาเดินในทางธรรมอยู่ไม่น้อย

ชายหนุ่มเดินกลับไปที่รถเครื่องคันเก่าด้วยตัวเปล่า ปราศจากสิ่งของพะรุงพะรังเหมือนหลาย ๆ ครั้งที่มักแบกกระเป๋าสัมภาระไว้ด้านหลัง แถมยังหิ้วขนาบข้างอีกใบ ความสบายตัวของเขาคงจะเหมือนกับหัวใจที่ปล่อยวางเรื่องราวต่าง ๆ ได้มากขึ้น

”เขาคงโตแล้ว คงเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น“ คงเป็นเสียงจากพระคุณเจ้าที่ส่งผ่านหัวใจชายหนุ่มคนนั้นอย่างแผ่วเบา

ชูพร บุญวัทนะ
๓๑ กรกฎาคม ๒๕๖๙

#เรื่องสั้น #อ่าน
#บันทึก

30/07/2026

| ต่างวัย

แดดร้อนเปรี้ยง เลยเที่ยงวันมานิดหน่อย
สองครูหนุ่มสาวเสร็จภารกิจจากงานบุญ
รีบปรึกษาหารือกันว่าจะเดินทางไปไหนต่อดี

ระหว่างนั้น คงเพราะมี “ครูดนตรี“ ทำให้นึกถึงใครบางคน
ที่กำลังครุ่นคิดถึงอีกสองคนอยู่ เป็นสิ่งเหลือเชื่อเมื่อความคิดถึงส่งสัญญาณถึงกันได้

สองครูหนุ่มสาวคว้าเสื้อกันแดดคู่กาย สะพายกระเป๋ากระชับมั่น ตั้งสติก่อนมุ่งหน้าไปทางหลังวัด ผลัดกันนำผลัดกันตามอย่างรู้จุดหมายว่าปลายทางที่จะไปคือบ้านของใคร

“แวะสหไทยก่อนนะ มีข่าวสินค้าลดล้างสต็อก” ครูหนุ่มผู้ไม่เคยเข้าเมืองสักเท่าไรพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“เขาเปิดรอบสองเหรอ ยังมีอีกเหรอ” เสียงครูสาวตอกย้ำด้วยความสงสัย แต่ก็ยอมตามไปโดยไร้การโต้เถียง

“อ้าว ห้างปิด” ครูหนุ่มหัวเราะกลบเกลื่อน แล้วทั้งสองก็มุ่งหน้าไปตามจุดหมายที่ตั้งไว้

รถเครื่องสองคันเคลื่อนไปจนถึงจุดหมายปลายทาง
ประตูบ้านค่อย ๆ เคลื่อนเลื่อนตามรางราวกับว่ามีการนัดหมายไว้ล่วงหน้า รอยยิ้มของคุณยายส่งให้ด้วยความอบอุ่นใจพร้อมต้อนรับครูหนุ่มสาวด้วยความยินดี

”พาไปหาปู่หลังบ้านหน่อย“ เสียงคุณยายบอกหลานชายให้นำทางไปหาบุคคลเป้าหมายที่ส่งความคิดถึงผ่านอารมณ์ไหวนำทางให้เรามาพบกัน

”ครูหอม สวัสดีครับ สวัสดีค่ะ“ เสียงทักทายจากครูหนุ่มสาวดังขึ้น ชายคนนั้นค่อย ๆ หันมาพร้อมกับรีบลุกจากที่นั่ง เดินเข้ามากอดครูหนุ่มสาวด้วยความคิดถึง

ครูหอม ผู้ที่ไม่ได้เป็นครูของครูหนุ่มสาว ผู้ที่ไม่เคยเป็นผู้บังคับบัญชา แต่คำสอนของครูหอมทำให้ครูหนุ่มสาวเชิดชูท่านเป็นครูเสมอมา เรื่องราววันนั้นได้เล่าผ่านมุมมองของผู้ชายวัยแปดสิบแปดปีที่กำลังโหยหาความรัก มีความคิดถึงอยู่เต็มอกที่อยากบอกกับคนที่อยู่ในดวงใจ

เรื่องราวในอดีตที่ผ่านน้ำเสียงอันสั่นเครือยังสอนครูรุ่นใหม่ได้อย่างดี น้ำเสียงนั้นยังดังก้องให้ครูหนุ่มสาวได้หัดใช้ชีวิต

“กลับก่อนนะครับครู ไว้ว่าง ๆ ค่อยมาหาใหม่”

ครูหนุ่มสาวกล่าวลาด้วยภารกิจบางอย่าง แต่สำหรับครูหอมแล้วแม้จะมีภารกิจรัดตัว แต่ยังนั่งคุยราวกับว่ามีเวลาให้เสมอ

ต่างคนต่างลุกจากที่นั่ง รอยยิ้มค่อย ๆ เลือนหาย เสียงเล่าเรื่องราวค่อย ๆ จางลง แต่ความคิดถึงยิ่งสั่นไหวในความรู้สึกตลอดมา

“ไว้ว่าง ๆ มาหาใหม่นะครู” สัญญาที่มอบไว้ให้กับชายวัยชราคนหนึ่ง ป่านนี้คงชะเง้อชะแง้คอยใครสักคนกลับไปนั่งฟังเรื่องราวเดิม ๆ ผ่านน้ำเสียงแหบแห้งอีกครั้ง

“ไว้ว่าง ๆ มาหาใหม่นะครู”

พอสิ้นเสียงจากครูหนุ่มสาว ทุกอย่างก็หยุดเคลื่อนไหว ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ชูพร บุญวัทนะ
___________
๒๖ กรกฎาคม ๒๕๖๙
#เรื่องสั้น #บันทึก

01/07/2026

📢 เผยแพร่ผลงานนักเรียน ปีการศึกษา 2568

✅ จากการอ่านบทพระราชนิพนธ์ “เรื่องผีสั้น ๆ”
สู่การสร้างสรรค์คำประพันธ์ที่เกิดจากการสรุปเนื้อหา ใจความสำคัญแล้วถ่ายทอดเป็นผลงานสุดสร้างสรรค์

💕 นวัตกรตัวน้อยจากการอ่าน

27/05/2026

💕

🎉 ครูวัทนพร บุญชู ผ่านการคัดสรรต้นฉบับบทกวีเพื่อตีพิมพ์รวมเล่ม วรรณกรรมวาระน้ำท่วมหาดใหญ่ ปี 2568 จาก สศร. กระทรวงวัฒนธรรม

🗓️ วันพุธ ที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2569

โรงเรียนวัดราษฎร์ศรัทธานำโดยนายอรุณ บุญเหิน ผู้อำนวยการโรงเรียน ขอแสดงความยินดีกับครูวัทนพร บุญชู ผ่านการคัดสรรต้นฉบับบทกวี ชื่อผลงาน “มวลน้ำหลากมากน้ำใจ” เพื่อตีพิมพ์รวมเล่มวรรณกรรมวาระน้ำท่วมหาดใหญ่ ปี 2568 โครงการ Hat Yai Young Write/Rise Up จากผลงานทั่วประเทศ จัดโดย Pakk Taii Creative Writing lab ร่วมกับสำนักงานศิลปวัฒนธรรมร่วมสมัย กระทรวงวัฒนธรรม

🎉 โรงเรียนวัดราษฎร์ศรัทธาขอแสดงความยินดีกับครูวัทนพร บุญชู ที่สร้างชื่อเสียงให้กับโรงเรียนของเราครับ

27/05/2026

💕

🎉 ครูวัทนพร บุญชู ผ่านเข้ารอบการประกวดบทร้อยกรอง 10 ผลงานสุดท้าย จากผลงานทั่วประเทศ

🗓️ วันอาทิตย์ ที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2569

โรงเรียนวัดราษฎร์ศรัทธานำโดยนายอรุณ บุญเหิน ผู้อำนวยการโรงเรียน ขอแสดงความยินดีกับครูวัทนพร บุญชู ผ่านเข้ารอบการประกวดบทร้อยกรอง 10 ผลงานสุดท้าย จากผลงานทั่วประเทศ เพื่อเข้าแข่งขันรอบชิงชนะเลิศ ณ อุดร ฮอลล์ ศูนย์การค้าเซ็นทรัลอุดร จังหวัดอุดรธานี วันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2569 จัดโดย เทศบาลนครอุดรธานี ร่วมกับเพจเวทีนักกลอน เนื่องในเทศกาลหนังสืออุดรธานี ทั้งนี้ ผลงานการประกวดบทร้อยกรองดังกล่าวจะได้รับการเผยแพร่และประชาสัมพันธ์ในโอกาสต่าง ๆ ต่อไป

🎉 โรงเรียนวัดราษฎร์ศรัทธาขอแสดงความยินดีกับครูวัทนพร บุญชู ที่ได้สร้างชื่อเสียงให้กับโรงเรียนและจังหวัดของเราครับ

27/05/2026

✅ กิจกรรมอ่านอย่างไทย เข้าใจอย่างวิทย์ ป.2

#ครูมาร์ชวัดราษฎร์ศรัทธา
#เรียนภาษาไทยกับครูมาร์ช