09/04/2019
Bir sonbahar akşamı dökerken benim yapraklarımı,
Kupkuru bir ayaz alıp gidiyor sanki şu canımı,
Oysa yıllardır omuzlarımda taşıyorum ben bu sol yanımı,
Daha dün gibi hatırladığım anılarım bir dağ gibi üstüme gelirken,
Şimdi hangi nehre dökeyim bu durmak bilmeyen gözyaşlarımı,
Her defasında gelmek isteyipte sana hiç yol vermeyen zalim bir zaman kesiyor benim bütün yollarımı,
Ve uykularım paramparça olurken ben bunca yıl boşamı açmıştım kollarımı,
Artık yeşili bile hiç sevmezken kimse bana senden başka gülden bile bahsetmesin,
Yani senden başka bana hiç kimse birdaha uğramasın asla gelmesin,
Ve bilmesin kimse senin gözlerinde kaybolduğumu saçlarının her bir teline kurban olduğumu yalnız senin uğrunda solduğumu bir gül sevdasına kuruyup kaldığımı öyle korkunç yürekten yandığımı sanki şimdi gelecekmişsin gibi hep yollarına baktığımı kimse bilmesin,
Sen en gizli yanımda ve sanki damarımda akan kanımda dolaşıyorsun ve inanki sen her bir saniye çok şiddetli yüreğime doluyorsun,
Azalmak ne kelime sen hergün binlerce kez sabahlarıma bir güneş olup doğuyor ve o güzel gözlerinle her defasında beni bir daha bir daha vuruyorsun,
Anlamıyorum bir türlü sen nasıl böyle güçlü oluyorsunda beni yerden yere vuruyorsun,
Dedim ya bir sonbahar akşamı dökerken benim yapraklarımı,
Saçlarının rüzgarıyla beni bin parçaya bölüp her bir yana savuruyorsun,
Ben seninle baş edemiyorum artık her nereye baksam karşımda beliriyorsun,
Ne yapacağımı bilemez olduğum bir an gilince bana tek sen yol gösteriyorsun,
Teşekkür ederim yüreğimde olduğun için ve hayalinle bile olsa beni hiç yalnız bırakmadın için...
19/11/2018
00:54
