19/06/2019
ÇOCUKLAR EVDEN GİDİNCE
Çocuklar bir gün evden giderler…
Bir şekilde,
bir nedenle giderler...
Gözlerinde hayata karşı bir heves,
Omuzlarında ince bir ağırlık,
Ellerinde uçarı bir telaş.
Kapıyı çekip giderler…
Çocuklar evden gidince,
Ev de bizden gider biraz,
…..
Sabah kızaran ekmeğin kokusu,
Ütünün buharı,
Bir türlü şekle girmeyen saçlar,
Kapıdan çıkarken aceleyle öpülen yanaklar gider…
Antrede biriken ayakkabılar,
Teki kaybolan terlikler,
Yatağın üstündeki elbise yığınları gider.
Saatler sanki bir yerlerde durmuş gibi olur.
Hayatınız hasreti kuşanmış mevsimsiz bir ülkeye benzer bir zaman…
….
Çocuklar evden gidince;
Ansızın yapılan şakalar,
Vakitsiz istenen sandviçler,
Pencere önünde beklediğiniz geceler gider...
Artık kapının önündeki ayak seslerini duymazsınız,
Sokaktan geçen simitçiye seslenen kimse yoktur.
Arka odadan yükselen müzik sesi,
Banyodaki parfüm kokusu,
Ortasından sıkılmış dişmacunları anılarınızda kalır.
Mutfak masası çoktan unutmuştur sıcacık ve neşeli sohbetleri.
Fırında patatesin tadı eskisi gibi değildir artık,
Kareli yatak örtüsünde izi kalmıştır aşk acısıyla dökülen genç gözyaşlarının…
…..
Çocuklar evden gidince ;
“Annem duymasın”lar,
“Babamı idare et”ler
“Ben zaten biliyorum”lar,
“Beni çocuk muyum?”lar,
“Beni anlamıyorsunuz!”lar,
“Amma meraklısınız”lar …
El ele tutuşup hep birlikte giderler...
Onlar olmadığı zaman da “ben ne giyeceğim”ler
“arkadaşımda kalacağım”lar,
“arkadaşlarımla çıkıyorum”lar peşi sıra ortalıktan kaybolurlar..
…..
Çocuklar bir gün evden giderler;
Giderken yüreğinizin bir parçasını da yanlarında götürürler…
Onda kalan parçada sizden o kadar çok şey vardır ki,
Onlar bunu bilirler,
Aldıkları her kararda,
Yaşadıkları her yol ayrımında,
Her sevinçlerinde ve her acılarında
Fark ederler bu eşsiz bilgiyi,
Yeter ki onların yaşam pınarlarına hayat veren kaynağın suyu berrak, hikmeti bol olsun.
Yeter ki sizden doğup hayatın içine akan bu pınar ırmak olsun, nehir olsun, ve en doğru yönü bulsun...
Evet çocuklar bir gün giderler,
Ama gelecekleri yolu da asla unutmazlar.
