06/11/2026
Biegający bibliotekarz i kolejna piątkowa recenzja! Tym razem bibliotekarz Michał poleca -> Grać jak Yamal - Maciej Słomiński Wydawnictwo RM
Trochę się wyłamałem, bo staram się czytać biografie osób, które zakończyły już kariery sportowe. Daje mi to pełniejsze rozeznanie w ich dokonaniach, a tu… zdarzyła się możliwość przeczytania książki o młodym piłkarzu, o którym jest głośno już od kilku dobrych lat. O kim mowa?
Lamine Yamal to hiszpański piłkarz urodzony 13 lipca 2007 roku w Esplugues de Llobregat pod Barceloną, syn Marokańczyka i Gwinejki Równikowej. Wychował się w słynnej akademii FC Barcelony, La Masii, do której trafił jako siedmiolatek. W kwietniu 2023 roku zadebiutował w pierwszej drużynie Barcelony, stając się jednym z najmłodszych zawodników w historii klubu. W reprezentacji Hiszpanii zadebiutował w 2023 roku, a rok później był jednym z bohaterów zwycięskiego dla Hiszpanii Euro 2024, ustanawiając przy okazji kilka rekordów młodości. Dzięki niezwykłej technice, szybkości i dojrzałości jak na swój wiek Yamal jest dziś uznawany za jednego z najbardziej obiecujących piłkarzy młodego pokolenia.
To oczywiście tylko najkrótsze podsumowanie jego dotychczasowych dokonań, bo przecież jest jeszcze zdobyte w tym roku mistrzostwo świata! Oczywiście na okładce nie mogło zabraknąć samej gwiazdy, która zachwyca fanów katalońskiej drużyny i reprezentacji Hiszpanii.
Kto pokusił się o napisanie tej książki? To Maciej Słomiński, dziennikarz sportowy, który ma w swoim dorobku kilka książek o tematyce piłkarskiej. Są wśród nich lektury poświęcone bardzo dobrze znanemu na całym świecie Robertowi Lewandowskiemu, jak również zdecydowanie mniej znanemu Grzegorzowi Królowi. Autor związany jest z serwisem Trojmiasto.pl, a wcześniej publikował również w „The Guardian”, „Rzeczpospolitej”, „Fakcie”, Interia.pl oraz UEFA.com.
Niniejsza lektura skierowana jest do starszych dzieci i młodzieży. Prowadzi czytelnika przez pierwsze piłkarskie kroki Yamala – od gry w CF La Torreta po słynną na cały świat La Masię, szkółkę piłkarską FC Barcelony. Tego dowiadujemy się w pierwszej części książki. W drugiej autor skupił się na rekordach Yamala związanych z występami w katalońskim potentacie.
Czego pragną jeszcze wszyscy młodzi piłkarze? Gra w reprezentacji to przecież marzenie niemal każdego, kto zaczyna swoją przygodę z futbolem. Trzecia odsłona książki mówi właśnie o tym. A finał? No właśnie – finał to ukoronowanie marzeń każdego piłkarza: udział w mundialu i walka o najcenniejsze trofeum w światowym futbolu.
I właśnie tutaj znalazłem pewną nieścisłość. Cytuję:
„Na szczęście po końcowym gwizdku emocje ostygły, a zawodnicy obu drużyn gratulowali sobie nawzajem”.
Chodzi oczywiście o finał mistrzostw świata, w którym Hiszpania pokonała Argentynę 1:0 po dogrywce. Problem w tym, że bezpośrednio po zakończeniu spotkania nie wszystko wyglądało tak spokojnie, jak sugeruje cytowany fragment. Wręcz przeciwnie – doszło do przepychanek pomiędzy zawodnikami obu drużyn, a FIFA wszczęła później postępowanie w sprawie tych wydarzeń.
Według relacji i nagrań z miejsca zdarzenia Nahuel Molina ruszył w stronę Rodriego i uderzył go w okolice klatki piersiowej. Następnie Leandro Paredes starł się z Érikiem Garcíą. Paredes miał chwycić Hiszpana za szyję, a chwilę później ponownie ruszyć w jego stronę. W całe zajście próbował wkroczyć Gavi. Paredes i Thiago Almada zaangażowali się jednak w kolejną przepychankę, w wyniku której Hiszpan został pociągnięty za strój i przewrócony na murawę.
Do tego dochodziły kolejne słowne konfrontacje między zawodnikami obu reprezentacji. Nicolás Otamendi również wdawał się w spięcia z Hiszpanami, w tym z Rodrim. Cała sytuacja była na tyle poważna, że Paredes został po meczu ukarany czerwoną kartką, a FIFA rozpoczęła oficjalne postępowanie dotyczące zajść.
Dlatego zdanie o tym, że „emocje ostygły, a zawodnicy obu drużyn gratulowali sobie nawzajem”, wydaje mi się co najmniej zbyt dużym uproszczeniem. Oczywiście nie można wrzucać wszystkich piłkarzy do jednego worka – nie wszyscy uczestniczyli w przepychankach – ale opisanie końcówki finału wyłącznie jako momentu wzajemnych gratulacji nie oddaje tego, co rzeczywiście wydarzyło się na murawie.
Dlamłodych fanów Barcelony i młodego talentu!