Liberal Youth Baguio-Benguet

26/09/2026

Ang pagpapaliban ng Barangay at Sangguniang Kabataan Elections 2026 ay hindi simpleng usapin ng election schedule. Usapin ito ng karapatan ng bawat Pilipino na pumili ng kanilang mga lider.

Malinaw ang mandatong ipinagkaloob ng ating mga kababayan noong 2023. Itinakda na ang susunod na halalan sa 2026 upang muling maipagkatiwala sa taumbayan ang pagpili ng kanilang mga barangay at SK officials.

Sagrado ang bawat boto ng bawat Pilipino.

Kaya kung may malinaw nang itinakdang panahon para sa halalan, dapat itong igalang. Ang regular at periodic elections ay mahalagang bahagi ng ating karapatang bumoto at ng demokrasya.

Hindi dapat basta ipagpaliban ang halalan. Hindi dapat ipagkait sa ating mga kababayan ang pagkakataong pumili ng kanilang mga lider.

Patuloy ang ating paninindigan: dapat na ituloy ang Barangay at Sangguniang Kabataan Elections 2026.

Igalang ang boto. Igalang ang mandato. Igalang ang demokrasya.

21/09/2026

54 Taon: Never Forget, Never Again

“Golden Age ng Pilipinas.”
“Buti pa noong panahon ni Marcos, dos pesos lang ang isang buong manok.”
“Buti pa noong Martial Law, lahat disiplinado.”“Marcos best president.”

Ito ang ilan sa mga naririnig ko noong aking kabataan.

Namulat ako sa isang Pilipinas na mahirap. At sa loob ng tahanan, komunidad, at paaralan sa Norte, ito ang mga kuwentong paulit-ulit kong naririnig tungkol sa nakaraan. Para sa akin noon, iyon ang alam kong katotohanan. Iyon ang bersyon ng kasaysayan na ipinasa sa akin.
Lumipas ang mga taon.
Hanggang sa dumating ang panahon na nagsimula akong magtanong. Nagsimula akong magbasa. Nakinig sa ibang kuwento. Nakita ang mga dokumento at testimonya ng mga taong mismong nakaranas ng Martial Law.

At doon ko napagtanto na maaaring magkaiba ang kuwentong narinig ko noon at ang kuwentong matatagpuan sa mga tala ng kasaysayan.

Hindi ko rin naman itatanggi na may mga pamilyang may magagandang alaala sa panahong iyon. May mga taong nagsasabing mas maayos ang kanilang buhay, mas disiplinado ang kanilang komunidad, o mas mura ang ilang bilihin. Ang personal na karanasan ay bahagi rin ng kasaysayan.

Pero hindi maaaring ang personal na karanasan ng ilan ang maging sukatan ng buong karanasan ng isang bansa.
Dahil kasabay ng mga kuwentong ito ay may isa pang bahagi ng kasaysayan na hindi maaaring burahin.

Sa ilalim ng Martial Law, libo-libong Pilipino ang nakaranas ng arbitrary arrest at detention, torture, enforced disappearance, at pagpatay. Naitala rin ng Amnesty International ang malawakang paglabag sa karapatang pantao noong panahon ng rehimen, kabilang ang mga pag-aresto sa mga mamamahayag, labor leaders, human rights defenders, church workers, at iba pang itinuturing na kritiko o kalaban ng pamahalaan.

Hindi ito simpleng argumento ng “Marcos versus anti-Marcos.” Hindi rin ito tungkol sa pag-agaw sa isang tao ng kanyang personal na alaala. Tungkol ito sa pagkilala na may mga Pilipinong nabuhay nang tahimik, ngunit may mga Pilipino ring hindi na nakauwi. May mga pamilyang nagpatuloy ang buhay, ngunit mayroon ding mga pamilyang hanggang ngayon ay naghahanap ng kasagutan.

At dito pumapasok ang tanong na matagal ko ring iniisip:

Ano nga ba ang dapat nating timbangin kapag pinag-uusapan natin ang nakaraan? Ang murang bilihin? Ang mga imprastraktura? Ang disiplina? Ang mga personal na alaala ng kaginhawaan?
O dapat din nating itanong:
Ano ang halaga ng lahat ng ito kung may mga buhay na nawala at mga karapatang ipinagkait?

Hindi ko sinasabing walang magandang nangyari noong panahong iyon. Hindi rin kailangang burahin ang personal na alaala ng mga taong nagsasabing naging maayos ang kanilang buhay.
Ngunit hindi rin natin dapat burahin ang karanasan ng mga nakaranas ng karahasan.

Dahil ang kasaysayan ay hindi lamang kuwento ng mga nakinabang. Kasama rin dito ang kuwento ng mga nasaktan, pinatahimik, ikinulong, tinorture, nawala, at pinatay.

Ngayong ika-54 na taon ng paggunita sa pagdeklara ng Martial Law, mahalagang tandaan na ang Setyembre 21 ay naging pangunahing petsa ng paggunita, bagama't ang deklarasyon ay ipinaalam sa publiko ni Marcos sa radyo at telebisyon noong gabi ng Setyembre 23, 1972. Ang pagkakaiba ng mga petsang ito mismo ay bahagi ng komplikadong kasaysayan kung paano naaalala at naisasalaysay ang Martial Law.

Oras ang kalaban natin.

Habang tumatanda ang mga nakaranas mismo ng Martial Law, unti-unti ring nawawala ang mga personal na saksi ng panahong iyon. At kapag nawala ang mga saksi, mas mahalaga ang mga dokumento, testimonya, archives, at mga institusyong nag-iingat ng kasaysayan.
Kaya hindi sapat ang “narinig ko kasi sa mga magulang ko.”
Hindi rin sapat ang “sabi ng lolo ko, maganda noon.”
At hindi rin sapat ang “sabi sa internet, Golden Age iyon.”

Magbasa tayo. Magtanong tayo. Maghambing tayo ng sources. Pakinggan natin ang iba't ibang kuwento. At higit sa lahat, huwag nating kalimutan ang mga taong wala nang pagkakataong magsalaysay ng kanilang sariling kuwento.
Ang pag-alala ay hindi paghahanap ng bagong kaaway.
Ang pag-alala ay pagkilala sa mga nangyari.
Ang pag-alala ay pagrespeto sa mga biktima.
Ang pag-alala ay pag-unawa kung paano maaaring mangyari muli ang mga bagay na akala natin ay hindi na mauulit.
At marahil, ito ang pinakamahalagang dahilan kung bakit kailangan nating patuloy na balikan ang kasaysayan:

Hindi para mabuhay sa nakaraan, kundi para hindi natin ito ulitin.

54 taon na. Marami nang nagbago. Marami na ring nakalimot. Kaya sa bawat henerasyon, kailangan nating itanong:

Ano ba talaga ang nangyari?
Sino ang nagsalita?
Sino ang pinatahimik?
Sino ang nakaligtas?
At sino ang hindi na nakauwi?
Dahil sa paglipas ng panahon, maaaring magbago ang mga kuwento.

Pero ang buhay ng mga taong nawala ay hindi dapat mabura sa ating alaala.

Never Forget. Never Again.

23/08/2026

22/08/2026

𝐂𝐫𝐢𝐦𝐢𝐧𝐚𝐥𝐢𝐳𝐞 𝐒𝐮𝐛𝐨𝐫𝐧𝐚𝐭𝐢𝐨𝐧 𝐨𝐟 𝐏𝐞𝐫𝐣𝐮𝐫𝐲! ⚖

Bilang dating Justice Secretary at ipinakulong noon dahil sa imbentong mga kaso na batay lang sa mga gawa-gawang paratang, malinaw na ang pagsisinungaling sa korte ay pagwasak sa integridad ng ating sistemang pangkatarungan.

This has to end. Those responsible for this travesty of justice should be held accountable.

One of our priority bills is House Bill No. 1435 or “Criminalizing Subornation of Perjury Act”. Under our proposed measure, public officials or employees who commit subornation of perjury face higher penalties and perpetual disqualification from holding public office or employment.

Tigilan ang pagsisinungaling at pekeng mga testimonya! HB 1435, isabatas! ✊

21/08/2026

𝐑𝐞𝐦𝐞𝐦𝐛𝐞𝐫𝐢𝐧𝐠 𝐍𝐢𝐧𝐨𝐲 𝟎𝟖.𝟐𝟏.𝟐𝟎𝟐𝟔 [5]
As we commemorate Ninoy Aquino, we invite you to pause, reflect, and remember—not only the life he lived, but the values, courage, and love for country that continue to inspire generations of Filipinos.

This will be a series of reflections from our Young Liberals, sharing their thoughts on the life and legacy of the late Benigno “Ninoy” Aquino Jr.

𝘼𝙠𝙤 𝙖𝙣𝙜 𝙎𝙞𝙢𝙪𝙡𝙖 𝙣𝙜 𝙋𝙖𝙜𝙗𝙖𝙗𝙖𝙜𝙤 𝙋𝙖𝙧𝙩 2
By Luis Meing

Napag-aralan namin siya noong Grade 4. Nai-imagine niyo bang may p**i o muwang ang batang nasa grade 4 sa Civics at pagka-martyr ni Ninoy?

Sa pagtanda ko, sa pag-consume ko ng media, sa mga random thoughts ko ng 2am, madami akong napapag-aralan sa kaniya. Oo, naging senador siya, asawa niya si Cory, tatay siya ng nakaupong presidente noon. Pero, ang nakakaintriga, nakapunta siya ng U.S. pero piniling umuwi sa Pinas and for what? Mamolitika? Because the “Filipino is worth dying for”?

THE U.S. of A? Land of Freedom? Land of McDo and Hollywood? Bakit niya piniling umuwi eh kamatayan lang nag-aantay sa kaniya dito sa ilalim ng “Bagong Lipunan”, as DepEd apparently calls it? Pwede naman siyang manahimik na lang at i-enjoy buhay niya kasama asawa’t mga anak niya doon. Was love for family not enough?
Or perhaps, it was just that. Love. Corny pag iisipin, pero it is “that deep”. Love for mankind (sa pamamagitan ng mga polisiya at aksyon niya), peace and prosperity (see peace talks with Luis Taruc), and country: sa pagbalik ng Pilipinas dahil hinahanap siya ng mga kababayan niya sa kalagitnaan ng isa sa mga pinakamadilim na parte ng ating kasaysayan. Sa mga huling oras niya, alam niyang papatayin siya: at tanggap niya iyon. Hindi dahil pagod na siyang mabuhay pero dahil punong-puno siya nito.
Pa-trenta na ako. Wala ako noong panahong iyon. Nasa 2026 ako. Dito ko lang na-appreciate ang mga napag-aralan ko sa Sibika. Dito ko lang napag-tanto na tama nga sila. Sa koloniyalismo, sa pwedeng mangyaring kasakiman ng mga nakaupo, sa pag-asa ng maliwanag na kinabukasan ng bansa, at sa sobrang pagmamahal mo sa kapwa mo na pinipili mong tulungan kahit hindi kayo magka-ayos, magkakilala, o magkapiling.

“Ako ang Simula ng Pagbabago” ay isa sa mga naaalala kong essay na pinapasulat noong Grade 5 o 6 sa amin. Probably naitapon na iyon ng teacher namin, I can’t help but think of what I wrote on it.

Ikaw ba, ano ang “Ako ang Simula ng Pagbabago” mo?

See less

21/08/2026

𝐑𝐞𝐦𝐞𝐦𝐛𝐞𝐫𝐢𝐧𝐠 𝐍𝐢𝐧𝐨𝐲 𝟎𝟖.𝟐𝟏.𝟐𝟎𝟐𝟔 [4]
As we commemorate Ninoy Aquino, we invite you to pause, reflect, and remember—not only the life he lived, but the values, courage, and love for country that continue to inspire generations of Filipinos.

This will be a series of reflections from our Young Liberals, sharing their thoughts on the life and legacy of the late Benigno “Ninoy” Aquino Jr.

𝙍𝙚𝙢𝙚𝙢𝙗𝙚𝙧𝙞𝙣𝙜 𝙉𝙞𝙣𝙤𝙮: 𝘼 𝙁𝙞𝙜𝙝𝙩 𝙏𝙝𝙖𝙩 𝘿𝙞𝙙 𝙉𝙤𝙩 𝙀𝙣𝙙
By Mark Ryan Montes

Ninoy Aquino is not a hero. He is not a saint nor a messiah.

Ninoy Aquino is a beacon of hope, a warrior of truth, and a flame for the future. Because of his integrity and courage, he stood for our country. His life and sacrifice became a spark for a collective awakening that moved Filipinos to stand up against fear and fight for the rights of the Filipino people.

Many of us today have been eaten by misinformation, but we cannot erase the fact that he stood for a peaceful revolution that helped awaken our democratic institutions. This should not be forgotten, as we continue to believe that we deserve better for our people. He had been exiled for years, but his fight for us did not end—and we should not get tired of continuing that fight as well.

In this generation, I still believe in what he said, “The Filipino is worth dying for.” It is. Because we are just eaten by a broken system made by corrupt politicians. I still believe that Filipinos have pure hearts and a sense of fairness for each and everyone.

This is not just about being Ninoy as a politician, but about how he served as a public servant and how he loved our country. We must follow his integrity and love for the country, as we believe we can achieve a better life for us and for the future.

And this is how I remember Ninoy today.

21/08/2026

𝐑𝐞𝐦𝐞𝐦𝐛𝐞𝐫𝐢𝐧𝐠 𝐍𝐢𝐧𝐨𝐲 𝟎𝟖.𝟐𝟏.𝟐𝟎𝟐𝟔 [3]

As we commemorate Ninoy Aquino, we invite you to pause, reflect, and remember—not only the life he lived, but the values, courage, and love for country that continue to inspire generations of Filipinos.

This will be a series of reflections from our Young Liberals, sharing their thoughts on the life and legacy of the late Benigno “Ninoy” Aquino Jr.

𝙄𝙛 𝘿𝙚𝙖𝙩𝙝 𝙄𝙨 𝙖𝙩 𝙈𝙮 𝘿𝙤𝙤𝙧𝙨𝙩𝙚𝙥, 𝙒𝙞𝙡𝙡 𝙄 𝘽𝙚 𝙒𝙞𝙡𝙡𝙞𝙣𝙜 𝙩𝙤 𝙂𝙤 𝙒𝙞𝙩𝙝 𝙃𝙞𝙢 𝙎𝙩𝙞𝙡𝙡 𝙖𝙨 𝙖 𝙋𝙧𝙤𝙪𝙙 𝙁𝙞𝙡𝙞𝙥𝙞𝙣𝙤?
By Jius Castillo

In today's commemoration, one realizes that the killing of Ninoy Aquino is not what he represented. An example of a true Filipino who stood by his principles is what he embodied in his lifetime. The sacrifice he made raises a question, which remains unsolved until today. If death were to come knocking on my door, would I be able to step barefoot, as he did, not as a martyr, but as a proud Filipino who stood by his principles. After all, our country suffers from corruption, poverty, injustice, lies, divides, and power abuse, and patriotism has to be manifested in action, regardless of the consequences, by speaking up for those who cannot do it themselves.

Perhaps the question is not whether I would be willing to die for the country, but rather whether I would be willing to live for it – to live with courage, with honor, with purpose, with love for our country and its people, and to speak up and out for the truth, however painful it might be. To stand up to those who would abuse their power and misdirect the people; to do whatever is necessary so that the Philippines and its people may flourish.

And when my final hour comes and death is waiting for me at my doorsteps, I hope that I shall be able to face it without shame and without regret; that I have not stood silently by while my country cried out; that I have never faltered in my duty; that I have never been blind about what was right and what was wrong; and that I have not lived for myself but for something bigger than myself. If my death should come soon, may it not be in vain, for the betterment of my people.

21/08/2026

𝐑𝐞𝐦𝐞𝐦𝐛𝐞𝐫𝐢𝐧𝐠 𝐍𝐢𝐧𝐨𝐲 𝟎𝟖.𝟐𝟏.𝟐𝟎𝟐𝟔 [2]

As we commemorate Ninoy Aquino, we invite you to pause, reflect, and remember—not only the life he lived, but the values, courage, and love for country that continue to inspire generations of Filipinos.

This will be a series of reflections from our Young Liberals, sharing their thoughts on the life and legacy of the late Benigno “Ninoy” Aquino Jr.

𝙒𝙝𝙚𝙣 𝙄 𝙎𝙩𝙤𝙥𝙥𝙚𝙙 𝘿𝙤𝙤𝙙𝙡𝙞𝙣𝙜 𝘿𝙧𝙖𝙜𝙤𝙣𝙨
By Rohan Yzrel Molintas Ruiz

In all honesty, back in my elementary days, I spent little to no time contemplating Ninoy Aquino Day. I gave no real thought to its history or how it might connect to my reality then. I vaguely recall my teachers briefly mentioning his assassination at the Manila International Airport after returning from exile, though to be completely fair, I was probably just spacing out or doodling dragons on my textbook.

It wasn't until high school that an ounce of curiosity nudged me to dig deeper into Philippine political history, especially Martial Law and the oppression it birthed—scars that linger to this day. During that era, Ninoy was one of the few who stood and dared to speak truth to power, fully knowing the cost.

What struck me most was that his death was not merely a tragic accident—it was a conscious risk he willingly faced. As he famously said, "The Filipino is worth dying for." Those words were not just rhetoric; they were a deliberate trade of his life for the future of Philippine democracy.

Since then, I no longer see this holiday as just an excuse for a day off school to laze around. It is a sobering reminder that freedom is never free, and that we, the youth, must prove that Filipinos are worth living and fighting for, too.

Personally, I see indifference and ignorance as our greatest foes in shaping our nation for the greater good. Ninoy himself said, "I will never forgive myself if I live with the knowledge that I could have done something—and yet did nothing." These are words that challenge us to move beyond apathy and complacency. It doesn't have to take a bullet to make change. Though it demands that we stay informed and that we use our voices to shape our nation. Because if we remain silent and indifferent, then his sacrifice and the heroes before him—and the freedom it brought forth—will have been in vain.